Μητέρα φίλου μου είχε επισκευθεί τη λέσχη, να ελέγξει την ποιότητα των εδεσμάτων. Αυτόν τον φίλο μου δεν θυμάμαι να τον είδα ποτέ στη λέσχη (εκτός εάν με ακολούθησε μία φορά, δεν θυμάμαι). Μπορεί και να του το είχαν απαγορεύσει.
Θυμάμαι η πεθερά μου, όταν σπούδαζε η γυναίκα μου στην Αθήνα, της έστελνε καμιά φορά (μια φορά το μήνα, κάπου εκεί μάλλον) δέμα με το ΚΤΕΛ, τπτ πίτες, καρυδόπιτες, καταΐφια που έφτιαχνε, τέτοια πράγματα. Ε, ήταν μακρυά κιόλας, Γιάννενα-Αθήνα... Όμως άλλο πράγμα το να θέλουν να δείξουν αγάπη και ενδιαφέρον οι μητέρες προς τα "ξενιτεμένα" τέκνα τους και άλλο το καθημερινό delivery που περιγράφηκε παραπάνω. Βέβαια εάν πιάσεις καμία και τη ρωτήσεις, μπορεί να σου δώσει και λογικά επιχειρήματα. Ότι δεν της βγαίνει πολύ παραπάνω από οικονομικής άποψης, ότι στη πόλη δεν βρίσκεις τομάτες και αυγά απ' το χωριό κλπ.
Τώρα για τον στρατό που ειπώθηκε, δεν υπάρχει σύγκριση με τη φοιτητική λέσχη. Ειδικά στο κέντρο (στη σειρά μου μπήκαν κάπου 2000 άτομα) το φαγητό ήταν πολύ κάτω του μετρίου (και γενικώς δεν με θεωρώ δύσκολο), και ειδικώς εάν έκανες συχνά αγγαρείες στα μαγειρεία και έβλεπες τις γενικότερες συνθήκες υγιεινής (εντάξει, ποντίκια δεν είχαμε, τουλάχιστον δεν είδα) και τις πρώτες ύλες, δεν έτρωγες και με πολύ όρεξη. Εγώ θυμάμαι έκανα υγεινή διατροφή, απείχα από τα περισσότερα φαγητά (ειδικώς κάτι φακές που κανονικά τρελαίνομαι ήταν για πετροπόλεμο, κάτι κρεατακια κονσέρβας κλπ ούτε που τα άγγιζα) και έτρωγα καθημερινώς 4-5 μήλα που άφηναν οι συστρατιώτες μου (ωραιότατα στάρκιν, τόσο τους έκοβε). Μέσα σε 2 1/2 μήνες έχασα 8 κιλά (ήταν και το τρέξιμο βέβαια), αλλά δεν βαριέσαι, καλό μου έκανε.
