ως κράτος ή ως πολίτες;
διότι δεν ταυτίζονται πάντα...
και μια επισήμανση: ο διευθύνων σύμβουλος και τα μεγαλοστελέχη δρουν με βάση το συμφέρον και μόνο των ιδιοκτητών ή των μετόχων της εταιρείας (των μεγάλων μετόχων). Σε περίπτωση που τα μεγαλοστελέχη του Βγενόπουλου αναλάμβαναν τα υπουργικά πόστα, μπορεί να βελτίωναν θεαματικά τα οικονομικά μεγέθη της χώρας. Ενώ όμως μια εταιρεία για τη βελτίωση των οικονομικών της παρέχει υπηρεσίες και ζητά χρήματα από πελάτες εκτός της εταιρείας, στα κράτη δεν συμβαίνει το ίδιο. Για να βελτιώσει τα οικονομικά του το κράτος πρέπει ή να φέρει χρήμα απέξω (με πολύ μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές που δεν θα πειράξουν όμως την ίδια του την παραγωγική βάση) ή να πάρει το χρήμα από τους πολίτες του. Αυτό κάνει και τώρα το κράτος. Όμως αυτό σε επίπεδο εταιρειών αντιστοιχεί με αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου για την κάλυψη των ελλειμμάτων. Έτσι δεν είναι;;; Και για να έχω καλό ερώτημα... πόσες ΑΕ (ανώνυμες εταιρείες) έχουν προβεί τα δυο τελευταίες χρόνια σε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου για να αντιμετωπίσουν την κρίση; Πόσοι ιδιοκτήτες και μεγαλομέτοχοι ήταν και είναι πρόθυμοι να βάλουν προσωπικά τους χρήματα σε επιχειρήσεις με άγνωστο μέλλον;;; Προσωπικά γνωρίζω μερικές δεκάδες, κυρίως αυτές που υποχρεούνται από το νόμο. Οι άλλοι απλώς αφήνουν τις εταιρείες με χρέη .... Έτσι δεν είναι;;; Άρα σε τί είναι διαφορετικό το δημόσιο από μια ιδιωτική εταιρεία; Αφού και οι δυο στις δύσκολες συνθήκες συναντούν απρόθυμους μετόχους (ή αδύναμους μετόχους) να καλύψουν τις ζημιές. Και οι δυο προσφεύγουν στον τραπεζικό δανεισμό.
Υπάρχει κάποιος που μπορεί να δώσει μια εμπεριστατωμένη άποψη επί του θέματος που να συνδυάζει το καλό του κράτους, για το καλό των πολιτών και τη βελτίωση των οικονομικών μεγεθών ταυτόχρονα;