δεν συμφωνώ. Ο πρώτος πόλεμος έγινε για την αναδιανομή των αποικιών.
Εγώ νομίζω ότι αυτός ήταν ένας δευτερεύων στόχος, όχι η κεντρική αιτία. Τόσο η Γερμανία όσο και η Αυστρο-Ουγγαρία ουδέποτε είχαν ναυτικό το οποίο θα μπορούσε να τα βάλει με τους Άγγλους. Επίσης η Ρωσία δεν είχε καμιά σχέση με αποικίες. Τέλος, το ένα τρίτο του εδάφους της γης ήταν Βρετανική αυτοκρατορία (οι Γάλλοι είχαν μείνει με κάτι λίγα γιατί είχαν ηττηθεί επανειλημμένα από τους Άγγλους) αλλά ποτέ οι Γερμανοί δεν ξεκίνησαν πόλεμο εναντίων των Άγγλων, ούτε φάνηκε να έχουν τέτοιο σκοπό. Αν ο σκοπός τους ήταν οι αποικίες θα ήταν πιο λογικό να τα βρουν με τους Γάλλους εναντίων των Άγγλων.
Βέβαια, από τη στιγμή που ξεκίνησε ο πόλεμος, αν νικούσαν οι Γερμανοί θα ζητούσαν αποικίες, αυτό το ήθελαν πάντα. Ακόμη και ο Χίτλερ ήθελε μια-δύο αποικίες από τους Άγγλους και θα τους άφηνε να κρατήσουν όλα τα υπόλοιπα! Όμως απ' ότι έχω καταλάβει δεν ήταν αυτή η κεντρική αιτία. Οι αποικίες ήταν σημαντικές αιτίες σε παλαιότερους Αγγλο-Γαλλικούς, και Αγγλο-Ισπανικούς πολέμους. Το 1914 την κυριαρχία των Άγγλων στην θάλασσα δεν σκεφτόταν κανείς να την αμφισβητήσει.
Τα αίτια του πολέμου ήταν πολλά, αλλά από αυτό που έχω καταλάβει κυρίως ήταν δύο: 1) η (πολλών αιώνων) προσπάθεια για κυριαρχία στην κεντρική Ευρώπη, και 2) οι αυξανόμενες αποσχιστικές εθνικιστικές τάσεις μέσα στην Αυστρο-Ουγγαρία που κινδύνευε να διαλυθεί. Οι υπόλοιποι υπέθαλπαν τους εθνικιστές για να αποδυναμώσουν τον κεντρικό άξονα. Τέτοια παιχνίδια και συνωμοσίες είχε πολλές την εποχή εκείνη, για παράδειγμα οι Ρώσοι βοηθούσαν τους Εθνικιστές Σλάβους εναντίων των Αυστριακών, ενώ οι Γερμανοί τους αντι-τσαρικούς σοσιαλιστές μέσα στην Ρωσία.
Η Γερμανία (Πρωσία) ήταν κυρίαρχος στην ξηρά και είχε νικήσει ήδη τους Γάλλους οι οποίοι την έτρεμαν. Είχε στενή σύμμαχο την Αυστρο-ουγγαρία. Οι Γάλλοι κατάφεραν να κάνουν συμμάχους όλους τους υπόλοιπους και πάλι ένιωθαν ανασφαλείς (τεράστια διαφορά από το καιρό του Ναπολέοντα που μόνοι τους τα έβαζαν με όλους τους υπόλοιπους). Έτσι από τη μια ήταν η Γερμανία-Αυστρία και από την άλλη Ρωσία-Αγγλία-Γαλλία-Ιταλία-Ολλανδία κλπ. Οι Άγγλοι επί 500 χρόνια είχαν σταθερή τακτική να συμμαχούν με τον πιο αδύναμο από τις μεγάλες αυτοκρατορίες της Ευρώπης, ώστε να μην επικρατήσει ένας μόνο. Ήταν με τους Γερμανούς εναντίων του Ναπολέοντα, αλλά τώρα με τους Γάλλους εναντίων των Γερμανών.
Τελικά μετά τη δολοφονία του Αυστριακού πρίγκιπα η Αυστρία ήταν αναγκασμένη να αντιδράσει, αλλιώς θα διαλυόταν εκ των έσω. Η Γερμανία ήταν αναγκασμένη να τη βοηθήσει, αλλιώς θα έμενε μόνη. Οι υπόλοιποι ήταν αναγκασμένοι να αντιδράσουν, αλλιώς οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί θα δυνάμωναν κι άλλο και θα έκαναν ότι ήθελαν!
Δηλαδή όλοι ένοιωθαν ότι είναι αναγκασμένοι να πολεμήσουν, έστω κι αν στην πραγματικότητα κανείς δεν ήθελε τον πόλεμο. Ήταν ένα ντόμινο στο οποίο κανένας δεν στάθηκε ικανός να βάλει φρένο. Παράλληλα, λόγω του Ναπολέοντα που καθιέρωσε τη γενική επιστράτευση και του μεγάλου πλούτου που προκάλεσε και μεγάλη αύξηση του πληθυσμού, όλα τα κράτη είχαν πλέον τεράστιους στρατούς και ο πόλεμος έφτασε σε μεγέθη που παλιότερα ούτε που θα μπορούσαν να τα φανταστούν.
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι μονάρχες της εποχής ήταν όλοι συγγενείς και είχαν αλληλοσεβασμό και φιλία μεταξύ τους. Για παράδειγμα ο Κάιζερ και ο Τσάρος ήταν ξαδέρφια και μάλιστα αγαπημένα. Σίγουρα κανείς από τους δυο δεν ήθελε τον αφανισμό του άλλου, αλλά ξεκίνησαν ένα πόλεμο στον οποίο τελικά χάθηκαν και οι δύο.
