Για μένα ένα ιδανικό σύστημα θα είχε ως εξής:
Αύριο εκλέγεται μια υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία επιλέγει για ΚΑΘΕ τομέα της χώρας κάποιους ανθρώπους, εγνωσμένης αξίας και επιπέδου, πολύχρωμους σε κομματικές πεποιθήσεις.
Πχ... 50 εκπαιδευτικούς, καθηγητές, ακαδημαϊκούς για την Παιδεία, 50 οικονομολόγους με διάφορες εμβαθύνσεις για τα Οικονομικά θέματα, 50 φημισμένους και αναγνωρισμένους γιατρούς για την Υγεία, 50 στρατιωτικούς, κοινωνιολογους και διπλωματες για την Αμυνα, 50 διπλωμάτες για τα Εξωτερικά κλπ κλπ κλπ...
Και αυτοί οι 50 επιλέγουν δημοκρατικά άλλους τόσους "κατώτερους", δηλαδή για την Παιδεία φοιτητές, για την Υγεία είτε απλούς γιατρούς είτε ειδικευόμενους, για τα οικονομικά κατώτερα στελέχη οικονομικών υπηρεσιών, πχ ταμίες κ.α, για την άμυνα επαγγελματίες οπλίτες, μέχρι και φαντάρους, κλπ κλπ κλπ...
Ε λοιπόν αυτές οι ομάδες συνεδριάζουν κάθε βδομάδα πχ για τα προβλήματα
του κλάδου τους..., για τα οποία έχουν και άποψη, και ιδέες... και κάθε μήνα υπό μορφή Εθνοσυνέλευσης για πιθανές αλληλοεπικαλύψεις προβλημάτων.
Για τις εκλογές τώρα από ΕΚΕΙ και πέρα, θα συμμετέχει αυτό το 100μελές τμήμα για να επιλέγει το επόμενο, με τον περιορισμό πχ κάθε επόμενη φορά να αλλάζει το 50% ώστε να μη δημιουργηθούν καρεκλοκένταυροι.
Τελικά λοιπόν, δε θα καλείται η κυρα-Τούλα που δε διάβασε ποτέ της εφημερίδα και της άρεσε ο παπαγάλος στη διαφήμιση της ΝΔ να κρατάει στα χέρια της το μέλλον της χώρας. Ούτε εγώ πχ ως άσχετος με τον τρόπο λειτουργίας της υγείας να τα χώνω επειδή κάτι δε μ'αρέσει, ενώ θα μπορούσαν σ'αυτό το θέμα να συμμετέχουν πιο αρμόδιοι... σε μια απόλυτη αμεσοδημοκρατία.
Όλα αυτά φυσικά είναι φιλολογίες...... και λόγω και της ολιγαρχικότητας της ιδέας θα αρχίσουν πάλι τα καρατζαφεροκαρφιά... αλλά βαράτε, αντέχω


