Ευρωπαϊκό Σινεμά και όχι μόνο

[Haagenti]

Μπορούσα να το δω εδώ και χρόνια.
Περίμενα την ευκαιρία να το δω σε μεγάλη οθόνη όμως.
Και καλά έκανα τελικά!!!!

Ναι δεν το συζητάμε.
Εγώ το είδα σε μια παλιοπενηντάρα.

 

[Stellios papa]

Ναι δεν το συζητάμε.
Εγώ το είδα σε μια παλιοπενηντάρα.

.
βρε Κουλτουριαρη αστα αυτα .... να βγαλω εισιτήριο θα παμε στην εκθεση ?

 

[Haagenti]

.
βρε Κουλτουριαρη αστα αυτα .... να βγαλω εισιτήριο θα παμε στην εκθεση ?

 

[Stellios papa]

δεν εχω δει την σειρα δεν εχω αποψη
ειδα την ταινια ΟΙ ΠΙΚΟΙ ΚΑΙ Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ
τα πρωτα 10 λεπτα έδειχναν ταινιαρα μετα ηρθε το τιποτε
ανουσιες υπερβολες κακου εντυπωσιασμου
πως δεχτηκε ο Τιμ Ρουθ αυτο τον γελοιο ρολο καρικατουρα
πειραγμενη φωτογραφια χωρις ρεαλισμο
καλος ο γουρλοματης
αψυχοι ψευτικοι χαρακτηρες
η μουσικη ειναι off topic
βαθμ 3 στα 10
.

 

[Stellios papa]

Ο καλος αφηγηματικος κινηματογραφος δεν υπαρχει εδω
και τι υπαρχει ?
μια δυνατη ησυχη ταινια τρομου αργης κινησης
μια απιστευτη ατμοσφαιρα βυθισμενη στις σκοτεινες χιονισμενς εικονες
που ολα ειναι εκτος χρονου και τοπου
η μουσικη χανεται αλλα οχι ο ηχος .....οταν ανοιγη η πορτα η οταν κλεινει το παραθυρο
πολυ ψαγμενες ερμηνειες απο 3 κοριτσια
ο David Lynch ειναι παντου
η ταινια λεγεται ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΠΑΛΤΟ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ η Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΠΑΛΤΟΥ η ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ και ειναι καλη ελπιζω και στα δικα ας γουστα
.

 

[Stellios papa]

τα ασιατικα και τα αμερικανικα anime .....τα βαριεμαι
Sylain Chomet ενας και μοναδικος
( εκεινες οι τρεις κυριες της Μπελεβιλ ! ! ! )
και το καινουργιο του παραδοσιακο σαν χειροποιητο
λιγα λογια ατμοσφαιρα νοσταλγια και συγκινηση
ο Μαρσελ συνομιλει με τον παιδικο εαυτο του
.

 

[Stellios papa]

Κάποτε, σε μια κινηματογραφική λέσχη,
παρακολούθησα μια διπλή προβολή.
Επρόκειτο
για το ντοκιμαντέρ Ο Νανούκ του Βορρά,
του Ρόμπερτ Φλάερτι
και την ταινία Η Χρυσή Εποχή,
του Λουίς Μπουνιουέλ,
οι οποίες δημιούργησαν
μια έκρηξη στο μυαλό μου.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή
είχα δει μόνο ταινίες του Χόλιγουντ.
Δεν ήξερα ότι ο κινηματογράφος
μπορεί να αποτελεί και μια μορφή τέχνης.
Ήμουν ένας συνηθισμένος νεαρός,
δεκαπέντε, δεκαέξι χρονών.
Δεν αποφάσισα τότε να γίνω σκηνοθέτης,
αλλά ότι θα είμαι σινεφίλ.
Στα δεκαοχτώ ήμουν άστεγος.
Ζούσα σ' ένα πάρκο και στη συνέχεια
ήρθε ο Χειμώνας και το κρύο ήταν φρικτό.
Είχε μείον 25 βαθμούς κι έτσι πήγα στο
σιδηροδρομικό σταθμό για να ζεσταθώ.
Η αστυνομία ήρθε και με ρώτησε τί έκανα
εκεί... Τους είπα: ''Πηγαίνω στο Ελσίνκι.''
Μου είπαν: ''Όχι, αυτό το είπες και χθες!..
Δείξε μας το εισιτήριό σου...''
Με πήγαν στο αστυνομικό τμήμα. Σκέφτηκα
ότι δεν είναι δυνατόν να συλληφθώ.
Πρέπει να γίνω σκηνοθέτης!
Άκι Καουρισμάκι
Σαν σήμερα, το 1957, γεννήθηκε.