Ηρθε η ώρα να βάλουν χέρι και στο Ταμείο των δημοσιογράφων. Με μέγα μέρος του κλάδου είτε εξαρτημένο είτε δικό τους κατασκεύασμα, φιλοδοξούν να την πληρώσουν οι... υπόλοιποι. Ποντάρουν στο ότι στα μάτια της κοινωνίας ο κλάδος ενέχεται για πολλών από μας τις αμαρτίες κι ότι έτσι, εν πολλοίς
απαξιωμένους, εύκολα θα μας κάμψουν. Αυτό θα το δούμε! Η (υπαρκτή μας) παθογένεια δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί τώρα σε συνθήκες κρίσης, αλλά και δεν μπορεί να διαιωνίζεται (αν ξεπεράσουμε αυτήν την κρίση) - η αυτοκάθαρση σε αυτό το επάγγελμα προβάλλει απαιτητή περισσότερο παρά ποτέ! Το έχουμε παρακάνει.
Συμμετέχουν από μας πολύ περισσότεροι απ' όσους μπορούμε να αντέξουμε (εμείς) στο θάψιμο των ελπίδων της κοινωνίας για καλύτερη ζωή και καθημερινότητα.
Εφθασε ο κόμπος στο χτένι -αν καβατζάρουμε αυτόν τον αγώνα για τα Ταμεία, μαζί με τους υπόλοιπους Ελληνες, ακριβώς αυτούς τους υπόλοιπους Ελληνες δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να δουλεύουμε -δεν μπορούν δηλαδή οι δημοσιογράφοι να ανέχονται άλλο τα παπαγαλάκια του κλάδου για κανέναν λόγο...
Δεν βαρεθήκατε είκοσι χρόνια τώρα να ακούτε για οποιονδήποτε απεργεί κάθε φορά τα ίδια στερεότυπα - βεβαίως απαξιωτικά...
Ή «κρατικοδίαιτος» θα είναι ή «ρετιρέ» ή κάτι το «προνομιούχο» ή, τέλος πάντων, κάτι που το παρακάνει...
και πάντα μα πάντα
μια «μειοψηφία»...!
Τα ίδια στερεότυπα, χρόνια τώρα, επαναλαμβάνονται κάθε φορά που οξύνονται οι κοινωνικές συγκρούσεις με την ίδιαν επιτυχία (όχι οι συγκρούσεις, τα στερεότυπα).
Δεν υπάρχει τάξη, κλάδος, επάγγελμα που να έχει απεργήσει και να μην έχει κατηγορηθεί ότι βλάπτει όλους τους άλλους!!
Δάσκαλοι, εργάτες, καθηγητές, συνταξιούχοι, τραπεζοϋπάλληλοι, δημόσιοι υπάλληλοι, γεωργοί όλοι αλληλοδιαδόχως έχουν κατηγορηθεί απ' την κυρίαρχη ρητορική ότι προσπαθούν να βγάλουν τα μάτια της πατρίδας μονίμως
με επιμονή
με άχτι.
Ακόμα κι αν αυτοί που δοκιμάζουν να κινητοποιηθούν (είτε για να αμυνθούν είτε για να διεκδικήσουν) είναι στον πάτο του βαρελιού και συνεπώς δύσκολο να στιγματισθούν απ' αυτά τα στερεότυπα τύπου «ρετιρέ» και τα συναφή, δεν τη γλυτώνουν. Αμέσως τους υπενθυμίζεται ότι υπάρχουν και χειρότερα (απ' τον δικόν τους πάτο) και ότι
θα έπρεπε να ντρέπονται όταν διεκδικούν 985 ευρώ μισθό φέρ' ειπείν, τη στιγμή που ο πλησίον τους παίρνει 600!
Ω ναι!
Πιθηκάτο θράσος αλλά πιάνει τόπο! Είναι συνήθως επιτυχές. Στο τέλος αυτοί που παίρνουν 970 ευρώ κι αγωνίζονται για 985, αρχίζουν να ντρέπονται που δεν παίρνουν 600!
***
Ποιος έχει διαμορφώσει έτσι την κυρίαρχη ρητορική; Τα παπαγαλάκια των Δυνατών. Πού; κυρίως στα ΜΜΕ. Εκεί διακινείται το κακό κι από 'κει φθάνει δηλητήριο στο αίμα των εργαζόμενων κι όλων των πολιτών.
Τι έχουν καταφέρει;
Πρώτον, να αντιμετωπίζει με καχυποψία η μία τάξη την άλλη, ο ένας κλάδος τον άλλον. Να περισσεύει η κακογλωσσιά και να φαντάζει γραφική κι ανέφικτη κάθε μορφή αλληλεγγύης.
Δεύτερον, να έχει ο κάθε κλάδος, η κάθε τάξη, ένα αίσθημα ενοχής για τον εαυτό της. Οτι, φέρ' ειπείν, δεν μας αντέχει η οικονομία!!
Δεν μας αντέχει η οικονομία εμάς που παράγουμε τον πλούτο και μας το λένε αυτοί που μας τον τρώνε!
Γελοίο; ναι! αλλά αποτελεσματικό.
Λέγε λέγε λέγε το χάφτουμε.
Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι για την ενοχή μας δεν μας πείθουν τόσον οι κόρακες του νεοφιλελευθερισμού (η βλακεία τους είναι υπερβολική για να είναι και πειστική) όσο το λέγε - λέγε - λέγε των ναιμεναλλάδων.
Ο ναιμεναλλάς θα βγει να σου πει ότι για να διασφαλίσουμε τις συντάξεις θα πρέπει να τις περικόψουμε. Ο ναιμεναλλάς θα βρει στο σύστημα το πρόσχημα (λόγου χάριν ένα καθ' υπερβολήν επίδομα σε πέντε κομματοκαρεκλοκένταυρους κάπου) για να φάει τα αποθεματικά όλης της κοινωνίας!!!
Ο ναιμεναλλάς θα προσέξει να μη συνδέονται ποτέ στον δημόσιο λόγο τα υπερκέρδη των τραπεζών με την ανάγκη ενίσχυσης των Ταμείων - η συν-εισφορά και η ανακατανομή (ποια ισοκατανομή

είναι έννοιες που
πρέπει να χάνονται στον θόρυβο «συζητήσεων» επιπέδου τηλεπαραθύρων.
Να σοβαρευτούμε.
Τα τυπάκια αυτά, οι μπιστικοί των Δυνατών, έχουν συμβάλει ώστε να καθιερωθεί ο μισθός (ποιων 700

των 400 ευρώ σε πτυχιούχους. Εχουν νομιμοποιήσει την έννοια των απασχολήσιμων, του αποδεκτού ποσοστού ανεργίας, της «εύκαμπτης» κι «ευέλικτης» εργασίας - έχουν συντελέσει
σε εγκλήματα ειδεχθή.
Αυτοί οι μπαγάσηδες είναι και δημοσιογράφοι. Πολλοί από μας με δύο κρατικές αργομισθίες (συν ένα πέι-ρολ σε ΔΕΚΟ, τρεις θέσεις συμβούλου επ' αμοιβή και ένα μυστικό κονδύλι) βγαίνουν στις οθόνες ή γράφουν στο χαρτί και λένε
ότι δεν σας αντέχει το ασφαλιστικό σύστημα (που το έχετε ποτίσει οι ίδιοι με ιδρώτα και αίμα)...
...................................................................
Φτύστε τους επιτέλους να συγκρατηθούν τουλάχιστον! -όχι να 'ρθουν στα συγκαλά τους, αυτό δεν γίνεται- όμως να φοβηθούν για το άτιμο ψωμί τους!..
...μη σας τη βγαίνουν κι από πάνω!
Δεν μπορεί να σου λέει η κάθε κότα και το κάθε παπαγαλάκι ότι δεν σε αντέχει η οικονομία (η οποία αντέχει τις δικές του άθλιες κι άτιμες απολαβές) ή ότι πρέπει να πληρώνεις ιδιωτική εκπαίδευση (για να κονομήσει το αφεντικό του που απαξιώνει τη δημόσια) κι εσύ να τον ακούς σαν χάννος, αντί να τον φασκελώσεις, να γράψεις γράμμα στην εφημερίδα του ή το κανάλι του. Μαζέψτε τους, πριν σας θάψουν.
Για την ώρα φέρεστε σαν να σας έχουν πείσει για τον μονόδρομο, το κισμέτ -ποιοι; εκατό πονηροί! Των οποίων η μόνη δύναμη είναι οι πολιτικές τους διασυνδέσεις - μην τους αφήνετε να πουλάνε μούρη ότι η δύναμή τους είστε εσείς...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 21.ΧΙ.2007
[email protected]
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 21/11/2007
Tό προσυπογράφω από την κορυφή ως τά νύχια...
Πολύ εύστοχος τρόπος παρουσίασης για τό πώς στρέφουν οι ´πονηροί´τήν μιά ομάδα εργαζομένων εναντίον τής άλλης αλλά και οι ´οικονομολόγοι´υπηρέτες τών μεγαλοκαρχαριών...
Ταχουμε πεί συχνά και εδώ μέσα ,μέ διάφορες αφορμές,αλλά μιά τόσο εύστοχη επανάληψη κακό δέν κάνει.............