εγώ από τη δική μου πλευρά βλέπω την σύγχρονη συνέχεια της νησιώτικης ζωής για τους ντόπιους. Παλιότερα οι άνδρες έφευγαν με τα καράβια τους "καλούς" μήνες για εμπόριο κλπ. Τραβούσαν τα πλοία έξω και έμεναν στο νησί τους χειμερινούς μήνες. Τότε έκαναν και τις περισσότερες κοινωνικές εκδηλώσεις, εκτός από το Πάσχα και της Παναγίας. Τότε, όλοι μαζί, γιόρταζαν, αρραβωνιάζονταν, χόρευαν (και χορούς και μάθαιναν στην Ευρώπη και τους έφερναν στο νησί τους) άνοιγαν τα νέα βαρέλια.
Αυτό βλέπω τώρα στο 2016. Παιδιά, πολλά παιδιά, κι αυτό είναι το σημαντικό για το νησί, όλα μαζί, δίνουν χώρο ο ένας στον άλλο και είναι όλοι μαζί. Και υπάρχουν και θεατές.
Το σύγχρονο, το νέο, το διαφορετικό, όταν εξελίσσεται, πάντα τραβά την αρνητική κριτική των άλλων. Θέλει το χρόνο του, να αποκτήσει μια πατίνα, να φανεί αν είναι πραγματικά καλό ή όχι, και να πάρει τη θέση του στην παράδοση. Μέχρι τότε όμως απλώς θα τραβά την κριτική. Αλήθεια ξέρετε πόσοι χοροί-σύμβολα της ελληνικότητας δέχθηκαν μύδρους κριτικής όταν πρωτοχορεύθηκαν, πόσα μνημεία ήθελαν να τα γκρεμίσουν;
Ξέρετε ότι το συρτάκι θεωρούνταν μη ελληνικό, διότι δεν προερχόταν από την παράδοση, το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στην Αθήνα το φύλαγαν στρατιώτες για να μην το γκρεμίσουν "αυτό το αίσχος", ο Λευκός Πύργος έπρεπε να γκρεμιστεί διότι το προτεινόμενο σύμβολο της Θεσσαλονίκςη ήταν η Ροτόντα; κλπ. κλπ.
Αφίετε τα παιδία να εκφραστούν. Θα χορέψουν όλα τα καινούρια, αλλά ταυτόχρονα έχουν μάθει κι όλη τη μουσική και χορευτική μας παράδοση. Αμφιβάλλει κανείς;
υστ. Συγνώμη για το οφ τόπικ. Έτσι κι αλλιώς η φωτο μόνο για μπράβο είναι.