Παναγιώτης Μελάς
AVClub Addicted Member
Η κρίση. Ποιός την έχει και ποιός (ή ποιοί) την υφισταται (-νται)
Σόρρυ, ξαναποστάρω, γιατί πάτησα κατά λάθος το enter και δεν πρόλαβα να κάνω επεξεργασία, είχε παρέλθει ο χρόνος.
Έχεις δίκιο, κάποια πράγματα δεν πρέπει να μπερδεύονται και να γίνονται όλα ένα (Κούλου-Ουάχατ κατά τους Άραβες, το δικό μας "κουλουβάχατα").
Παρ' όλα αυτά τόσο η δική μας κρίση, όσο και των υπολοίπων Ευρωπαίων αλλά και των Αμερικανών έχει κοινό παρονομαστή: Είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν το λέω εγώ μόνο αυτό, το λένε - και το ομολογούνε - και οι ίδιοι οι οικονομολόγοι του καπιταλισμού.
Είναι φυσικό, η κρίση να μην έχει τις ίδιες επιπτώσεις (σε επίπεδο χωρών) παντού. Οι προηγμένες χώρες θα έχουν ασφαλώς λιγότερη "χασούρα". Οι λιγότερο προηγμένες περισσότερη και οι υπανάπτυκτες θα την ρουφήξουν όλη την χασούρα.
Όμως, είναι ηλίου φαεινότερον ότι όλη αυτή η κρίση, είτε την εξετάζουμε σε προηγμένη είτε σε μη προηγμένη είτε σε υπανάπτυκτη χώρα, έχει αποδέκτες: τους λαούς, που πληρώνουν τα σπασμένα χωρίς να φταίνε, χωρίς ούτε κατά διάνοιαν να είναι υπεύθυνοι για αυτήν. Και ταυτόχρονα έχει και κερδισμένους, πολλαπλά μάλιστα: τους διάφορους μεγαλοκαρχαρίες (τραπεζίτες, βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγαλέμπορους κλπ.). Ακόμα κι αν κάποιοι οργανισμοί φαίνονται να χρεωκόπησαν (π.χ. Merril Lynch), οι "δικοί" τους άνθρωποι μόνο χρεωκοπημένοι δεν βγήκαν. Βούτηξαν τα λεφτά των καταθετών και "δήλωσαν" χρωκοπεία. Και άντε βρες τους.
Αν η μία πλευρά (αυτή των εργαζομένων, εννοώ) βρίσκεται σε απελπισία, η άλλη πλευρά, οι ένοχοι, θα βγουν σχεδόν ατσαλάκωτοι. Τα καθάρματα της Wall Street, που είναι υπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση – από τους "επενδυτές" όλου του πλανήτη που θέλουν να αυξήσουν γρήγορα τα δισεκατομμύριά τους σπρώχνοντάς τα στις πιο ριψοκίνδυνες "επενδύσεις", μέχρι τα μεγαλοστελέχη των "επενδυτικών οργανισμών" που υλοποιούν αυτή τη διαδικασία – θα υποστούν μερικές αμυχές.
Και δεν μιλάμε μόνον για τους τυχερούς τους οποίους δεν θα αγγίξει άμεσα η κρίση. Μιλάμε για τους κραυγαλέα υπεύθυνους: Ο αποτυχημένος διευθύνων σύμβουλος της Citigoup, Τσαρλς Πρινς, πήρε αποζημίωση 30 εκατ. δολάρια για να φύγει, ενώ ο CEO της καταχρεωμένης (και εξαγορασμένης πλέον με κρατική επιχορήγηση) Merrill Lynch, ο Σταν Ο’ Νιλ, πήρε ως αποζημίωση για τις "επιτυχίες" του –κρατηθείτε–165,5 εκατ. δολάρια!
Ο Ντέιβιντ Μαντ ήταν αυτός που οδήγησε στην καταστροφή τη Fannie Mae, ωστόσο η απόλυσή του συνοδεύτηκε από αποζημίωση 9,3 εκατ. δολάρια τα οποία θα έρθουν να προστεθούν στα 12,4 εκατ. δολάρια που προέβλεπε το συμβόλαιό του για τα τέσσερα χρόνια που ήταν επικεφαλής της τράπεζας. Ο Ρίτσαρντ Σάιρον, ο επικεφαλής της Freddie Mac, θα πάρει 14,1 εκατ. δολάρια για να φύγει, ενώ είχε ήδη τσεπώσει άλλα 17,1 εκατ. δολάρια από το 2003 που ήταν CEO στην τράπεζα.
Σκεφτείτε τώρα τί χρήμα μάσησαν (και μασάνε ακόμα) οι πραγματικοί ιδιοκτήτες-μέτοχοι των ιδρυμάτων αυτών.
Ακόμα και για το χρέος του Ελληνικού κράτους ως ενιαία υπόσταση, ποιός είναι αυτός που το δημιούργησε, ποιός βγαίνει αλώβητος και μάλιστα με πολλαπλά κέρδη και - τέλος - ποιός καλείται να πληρώσει τα σπασμένα; Αν δεν ξυπνήσουμε και δεν βγούμε να ζητήσουμε τα αυτονόητα, δηλ. να πληρώσουν οι "έχοντες και κατέχοντες" και να ανακουφιστούν οι "μη έχοντες", θα έρθουν πολύ χειρότερες μέρες.
Και καλά, εγώ και η γενιά μου δεν μπορούμε πια να το κάνουμε, είμαστε στην απομαχία. Οι νέοι, όμως; Σε λίγο - σε πολύ λίγο, λιγότερο κι από χρόνο, ίσως - θα φτάσουμε στο σημείο οι μισοί Έλληνες να θρέφουν τους άλλους μισούς, που θα είναι άνεργοι. Και καλά, αν οι μισοί που θα δουλεύουν έπαιρναν κάποιο ικανοποιητικό μεροκάματο ή μισθό, θα πει κάποιος ε, δεν βαριέσαι, κρίση είναι θα περάσει, "μου φτάνουν κείνα π' όχου κι οι ρίζες στο χωριό". Αλλά, έλα που δεν είναι καθόλου έτσι. Ούτε του ίδιου δεν φτάνουν "κείνα π' όχει", πώς θα ζήσει και τον διπλανό του τον άνεργο;
Άρα, τί συζητάμε περί αποτυχίας του κομμουνισμού; Εδώ αποτύχαμε οι ίδιοι να κουλαντρίσουμε τις ζωές μας, η αποτυχία του κομμουνισμού μας μάρανε;
Τέλος πάντων, το νήμα εξελίχθηκε - αναπόφευκτα - σε γενικότερη συζήτηση περί αποτυχίας των κοινωνικών συστημάτων. Για μένα, και τον κάθε εργαζόμενο (αν κάποιος δεν ανήκει σε αυτή την κοινωνική τάξη, ας προσπεράσει την άποψή μου), το κυρίαρχο είναι ένα:
Τί κάνουμε;
-
Σόρρυ, ξαναποστάρω, γιατί πάτησα κατά λάθος το enter και δεν πρόλαβα να κάνω επεξεργασία, είχε παρέλθει ο χρόνος.
Φιλε Παναγιωτη μην μπερδεύεις την Ελληνική κρίση χρέους με την κερδοφορία των επιχειρήσεων στο εξωτερικό και ιδίως των Αμερικάνικων. αυτοί βγαίνουν από την κρίση στην οποία βρίσκονται εδω και δύο χρόνια
εμεις τώρα μπαίνουμε...και μπαίνουμε για τα καλά. ειδικά η Αμερική έχει περάσει στην ουσία σε φάση ανάπτυξης από το τρίτο τρίμηνο του 2009
και το ποσοστιαίο growth υποθέτω ότι είναι τόσο μεγάλο λόγω χαμηλής βάσης
όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν ότι το πρόβλημα/προβληματα έχουν λυθεί ή οτι η ανεργία πέφτει ή έπεσε
Έχεις δίκιο, κάποια πράγματα δεν πρέπει να μπερδεύονται και να γίνονται όλα ένα (Κούλου-Ουάχατ κατά τους Άραβες, το δικό μας "κουλουβάχατα").
Παρ' όλα αυτά τόσο η δική μας κρίση, όσο και των υπολοίπων Ευρωπαίων αλλά και των Αμερικανών έχει κοινό παρονομαστή: Είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν το λέω εγώ μόνο αυτό, το λένε - και το ομολογούνε - και οι ίδιοι οι οικονομολόγοι του καπιταλισμού.
Είναι φυσικό, η κρίση να μην έχει τις ίδιες επιπτώσεις (σε επίπεδο χωρών) παντού. Οι προηγμένες χώρες θα έχουν ασφαλώς λιγότερη "χασούρα". Οι λιγότερο προηγμένες περισσότερη και οι υπανάπτυκτες θα την ρουφήξουν όλη την χασούρα.
Όμως, είναι ηλίου φαεινότερον ότι όλη αυτή η κρίση, είτε την εξετάζουμε σε προηγμένη είτε σε μη προηγμένη είτε σε υπανάπτυκτη χώρα, έχει αποδέκτες: τους λαούς, που πληρώνουν τα σπασμένα χωρίς να φταίνε, χωρίς ούτε κατά διάνοιαν να είναι υπεύθυνοι για αυτήν. Και ταυτόχρονα έχει και κερδισμένους, πολλαπλά μάλιστα: τους διάφορους μεγαλοκαρχαρίες (τραπεζίτες, βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγαλέμπορους κλπ.). Ακόμα κι αν κάποιοι οργανισμοί φαίνονται να χρεωκόπησαν (π.χ. Merril Lynch), οι "δικοί" τους άνθρωποι μόνο χρεωκοπημένοι δεν βγήκαν. Βούτηξαν τα λεφτά των καταθετών και "δήλωσαν" χρωκοπεία. Και άντε βρες τους.
Αν η μία πλευρά (αυτή των εργαζομένων, εννοώ) βρίσκεται σε απελπισία, η άλλη πλευρά, οι ένοχοι, θα βγουν σχεδόν ατσαλάκωτοι. Τα καθάρματα της Wall Street, που είναι υπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση – από τους "επενδυτές" όλου του πλανήτη που θέλουν να αυξήσουν γρήγορα τα δισεκατομμύριά τους σπρώχνοντάς τα στις πιο ριψοκίνδυνες "επενδύσεις", μέχρι τα μεγαλοστελέχη των "επενδυτικών οργανισμών" που υλοποιούν αυτή τη διαδικασία – θα υποστούν μερικές αμυχές.
Και δεν μιλάμε μόνον για τους τυχερούς τους οποίους δεν θα αγγίξει άμεσα η κρίση. Μιλάμε για τους κραυγαλέα υπεύθυνους: Ο αποτυχημένος διευθύνων σύμβουλος της Citigoup, Τσαρλς Πρινς, πήρε αποζημίωση 30 εκατ. δολάρια για να φύγει, ενώ ο CEO της καταχρεωμένης (και εξαγορασμένης πλέον με κρατική επιχορήγηση) Merrill Lynch, ο Σταν Ο’ Νιλ, πήρε ως αποζημίωση για τις "επιτυχίες" του –κρατηθείτε–165,5 εκατ. δολάρια!
Ο Ντέιβιντ Μαντ ήταν αυτός που οδήγησε στην καταστροφή τη Fannie Mae, ωστόσο η απόλυσή του συνοδεύτηκε από αποζημίωση 9,3 εκατ. δολάρια τα οποία θα έρθουν να προστεθούν στα 12,4 εκατ. δολάρια που προέβλεπε το συμβόλαιό του για τα τέσσερα χρόνια που ήταν επικεφαλής της τράπεζας. Ο Ρίτσαρντ Σάιρον, ο επικεφαλής της Freddie Mac, θα πάρει 14,1 εκατ. δολάρια για να φύγει, ενώ είχε ήδη τσεπώσει άλλα 17,1 εκατ. δολάρια από το 2003 που ήταν CEO στην τράπεζα.
Σκεφτείτε τώρα τί χρήμα μάσησαν (και μασάνε ακόμα) οι πραγματικοί ιδιοκτήτες-μέτοχοι των ιδρυμάτων αυτών.
Ακόμα και για το χρέος του Ελληνικού κράτους ως ενιαία υπόσταση, ποιός είναι αυτός που το δημιούργησε, ποιός βγαίνει αλώβητος και μάλιστα με πολλαπλά κέρδη και - τέλος - ποιός καλείται να πληρώσει τα σπασμένα; Αν δεν ξυπνήσουμε και δεν βγούμε να ζητήσουμε τα αυτονόητα, δηλ. να πληρώσουν οι "έχοντες και κατέχοντες" και να ανακουφιστούν οι "μη έχοντες", θα έρθουν πολύ χειρότερες μέρες.
Και καλά, εγώ και η γενιά μου δεν μπορούμε πια να το κάνουμε, είμαστε στην απομαχία. Οι νέοι, όμως; Σε λίγο - σε πολύ λίγο, λιγότερο κι από χρόνο, ίσως - θα φτάσουμε στο σημείο οι μισοί Έλληνες να θρέφουν τους άλλους μισούς, που θα είναι άνεργοι. Και καλά, αν οι μισοί που θα δουλεύουν έπαιρναν κάποιο ικανοποιητικό μεροκάματο ή μισθό, θα πει κάποιος ε, δεν βαριέσαι, κρίση είναι θα περάσει, "μου φτάνουν κείνα π' όχου κι οι ρίζες στο χωριό". Αλλά, έλα που δεν είναι καθόλου έτσι. Ούτε του ίδιου δεν φτάνουν "κείνα π' όχει", πώς θα ζήσει και τον διπλανό του τον άνεργο;
Άρα, τί συζητάμε περί αποτυχίας του κομμουνισμού; Εδώ αποτύχαμε οι ίδιοι να κουλαντρίσουμε τις ζωές μας, η αποτυχία του κομμουνισμού μας μάρανε;
Τέλος πάντων, το νήμα εξελίχθηκε - αναπόφευκτα - σε γενικότερη συζήτηση περί αποτυχίας των κοινωνικών συστημάτων. Για μένα, και τον κάθε εργαζόμενο (αν κάποιος δεν ανήκει σε αυτή την κοινωνική τάξη, ας προσπεράσει την άποψή μου), το κυρίαρχο είναι ένα:
Τί κάνουμε;
-