Πως βλέπει τα πράγματα κάποιος από μέσα (με τη δική του υποκειμενική ματιά)
Για την παπαγαλία να πω ότι αν έχεις σπουδάσει σαν παπαγάλος είναι δύσκολο να μην διδάσκεις με τον ίδιο τρόπο. Για τον συνδικαλισμό όπως είναι σήμερα στον χώρο των εκπαιδευτικών το λιγότερο που νιώθω είναι αηδία.
Γράφω μερικά πράγματα που προσωπικά πιστεύω ότι είναι ρεαλιστικό να πραγματοποιηθούν. Η λίστα είναι ατέλειωτη. Κάποια στιγμή θα γράψω και άλλα.
Οι εκπαιδευτικοί που πρόκειται να προσληφθούν, πρώτα να σπουδάζουν υποχρεωτικά σε ειδικό μεταπτυχιακό στο οποίο θα μαθαίνουν πως να διδάσκουν (και να εξασφαλίζεται θέση σε αυτό για όλους).
Όλοι ανεξαιρέτως οι εκπαιδευτικοί να περνούν ανώνυμα από ψυχολογικά τεστ που να αποδεικνύουν ότι μπορούν να κάνουν αυτή τη δουλειά χωρίς να προξενήσουν προβλήματα στους μαθητές.
Να γίνεται αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων με μετρήσιμους και αντικειμενικούς παράγοντες (όχι με το σε ποια συνδικαλιστική παράταξη ανήκουν).
Να μην πηγαίνουν οι εκπαιδευτικοί απροετοίμαστοι στην τάξη, δίχως σχέδια μαθήματος και κάνουν ότι τους καπνίσει.
Να γίνονται οι προαγωγές με βάση τα πραγματικά προσόντα και όχι τα χρόνια υπηρεσίας. Όχι ένας με πτυχίο ΤΕΙ να είναι διευθυντής και ο άλλος στο ίδιο σχολείο με Διδακτορικό και τρεις ξένες γλώσσες να μην είναι τίποτα.
Η δια βίου εκπαίδευση των εκπαιδευτικών να μην είναι ανέκδοτο με πιστοποιήσεις που δίνονται δώρο σε όλους για να φαγωθούν κοινοτικά λεφτά. Να μπορεί να χρηματοδοτεί το κράτος ουσιαστικές μεταπτυχιακές σπουδές σε αυτούς που θέλουν και μπορούν. Όχι να τους εμποδίζει όσο μπορεί. Είναι επένδυση με ανταποδοτικότητα.
Να έχουν ρόλο οι εκπαιδευτικοί της τάξης στη διαμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων, στην προμήθεια βιβλίων και εξοπλισμών. Όχι να τα κάνει όλα το υπουργείο κεντρικά για να παίρνουν μίζες οι εθνικοί προμηθευτές.
Να αποσυνδεθεί η εισαγωγή στα Πανεπιστήμια από τη δευτεροβάθμια.
Να μη δίνονται απολυτήρια Λυκείου στην συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών, αλλά μόνο σε αυτούς που το αξίζουν.
Να έχει το κάθε σχολείο ψυχολόγο/σύμβουλο για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Να δημιουργηθούν σχολεία που να έχουντουλάχιστον: από 1 γραφείο και 1 καρέκλα για τον κάθε εκπαιδευτικό, άλλες αίθουσες πλην από αυτές της κλασσικής διδασκαλίας. Δηλαδή, γυμναστήρια, αίθουσα μουσικής/χορού/θεάτρου, βιβλιοθήκη και πολλά άλλα.
Να δημιουργηθούν αναλυτικά προγράμματα με μαθήματα επιλογής και κενά στο ωρολόγιο πρόγραμμα για συμπληρωματικές δραστηριότητες.
Ο εκπαιδευτικός να πάρει μισθό από τον οποίο μπορεί να ζήσει αποκλειστικά, με παράλληλη αύξηση των ωρών της απασχόλησης του στο σχολείο (όχι των ωρών διδασκαλίας). Έτσι και αλλιώς δουλεύει στο σπίτι. Ας το κάνει στο χώρο του σχολείου για να μη δίνει και δικαιώματα.
Να προσληφθούν διοικητικοί υπάλληλοι για να κάνουν τους δακτυλογράφους, αχθοφόρους, συντηρητές και ανθρώπους για όλες τις δουλειές. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι γραμματείς.
Οι αναπληρωτές και ωρομίσθιοι να μην προσλαμβάνονται αντί μονίμων για να γλιτώσει το κράτος λεφτά (επειδή τους πληρώνει για λιγότερο διάστημα), αλλά να προσλαμβάνονται μόνο σε περιπτώσεις που αρρωσταίνει/φεύγει κάποιος μόνιμος.
Να υπάρξει δυνατότητα για πολλαπλό βιβλίο.
Να πάψει η εκπαίδευση μας να είναι δασκαλοκεντρική, εθνοκεντρική και τεχνοφοβική.
Να συνειδητοποιήσουν οι εκπαιδευτικοί τη σημασία της δουλειάς που κάνουν, ανεξάρτητα από το πόσο δίκαο ή άδικο θεωρούν το ύψος του μισθού τους. Κανεις δε μας έκανε εκπαιδευτικούς με το ζόρι. Να αγαπήσουμε τους μαθητές σαν παιδιά μας. Να μην τους προσβάλλουμε/ειρωνευόμαστε αλλά να τους βάζουμε όρια όταν πρέπει,.
Οι γονείς να ενδιαφερθούν επι τέλους πραγματικά για τα παιδιά τους. Μην τα παρκάρουν στην τηλεόραση για διαπαιδαγώγηση, ούτε να πληρώνουν φροντιστήρια για να εξαγοράσουν τη συνείδηση τους για την ανεπάρκεια τους.
Δεν θα ήθελα με τίποτε τα παιδιά μου να πάνε σε σχολεία σαν και αυτά που διδάσκω. Και μην έχετε ουτοπίες για την ιδιωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα. Πέρα από εμπόριο πτυχίων, δεν πρόκειτε να προχωρήσει. Το έχω δει στην πράξη με τα ιδιωτικά ΙΕΚ και τα πτυχία τύπου ECDL. Δεν υπάρχουν ούτε οι νομικές δικλείδες, ούτε η νοοτροπία των επιχειρηματιών, ούτε των γονιών.
Μην πέφτετε στην παγίδα του false dilemma. Το ότι νοσεί η δημόσια εκπαίδευση σημαίνει πως πρέπει να απαιτήσουμε να φτιαχτεί. Με το να την παραχωρήσουμε στους ιδιώτες απλά θα πληρώνουμε περισσσότερα για ίδια/χειρότερη ποιότητα με πιστοποιήσεις άνευ αντικρύσματος.
My two cents.
Ένας εκπαιδευτικός της δευτεροβάθμιας που έχει δει και έχει συνεργαστεί με σχολεία της Ισλανδίας, της Φινλανδίας, της Λιθουανίας, της Τουρκίας, της Ιταλίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Πορτογαλίας.