Η Κατάσταση της Παιδείας εδώ και στην Φινλανδία.

[Σπύρος Σούρλας]

Στόχος τής Παιδείας είναι να δημιουργεί υπεύθυνους Πολίτες...
Στήν Παιδεία επίσης συμπεριλαμβάνεται και η έννοια τής αποκτήσεως ´ορίων´τού Ατόμου.
Κατά την Αρχαιοελληνική έννοια Πολίτες-Οπλίτες,πού γνωρίζουν ,φροντίζουν και υπηρετούν τήν Πόλη χωρίς να γίνονται Δούλοι.
Σήμερα δεν υπάρχει όριο γιατί η σχέση Διδάσκοντος-Διδασκομένου έχει διαταραχτεί πλήρως.
Καί τα σημερινά παιδιά δεν αμφισβητούν ουσιωδώς αυτό πού τούς προσφέρεται γιατί έχουν ´τυφλωθεί´απο την Παραπαιδεία.
To ιδιο το Συστημα Εκπαίδευσης θέλει να παράγει στενόμυαλους και αυστηρά προσανατολισμένους ανθρώπους σε συγκεκριμενα ενδιαφέροντα που έχουν επιλέξει για να είναι υποτίθεται ´χρήσιμα´γιά την ανέλιξή τους.
Απο την άλλη οι Διδάσκοντες δέν αναλαμβάνουν τίς ευθύνες τους(γενική η αναφορά ).
Αποτέλεσμα λείπει η γενική καλλιέργεια.
Βασική προϋπόθεση τής Εξειδίκευσης είναι η Γενική Καλλιέργεια.
Απο αυτήν ξεκινά το παιδί γιά να εξελιχθεί...
Το p.c. παρότι είναι απολυτως απαραίτητο έπεται τής Γλώσσας.

 

[christos]

σαν ενας κηπουρος που ειδικευμενος στις μαργαριτες και βαζει κακους βαθμους στα τριανταφυλλα γιατι δεν συμπεριφερονται σαν μαργαριτες

Υ.Σ.Αν και πηγαινε συμπληρωμα στο προηγουμενο ποστ μου και ,...μπηκε ο Σπυρος στη μεση, παρολα αυτα κολαει

 

[Σπύρος Σούρλας]

Απάντηση: Re: Η Κατάσταση της Παιδείας εδώ και στην Φινλανδία.

σαν ενας κηπουρος που ειδικευμενος στις μαργαριτες και βαζει κακους βαθμους στα τριανταφυλλα γιατι δεν συμπεριφερονται σαν μαργαριτες

Υ.Σ.Αν και πηγαινε συμπληρωμα στο προηγουμενο ποστ μου και ,...μπηκε ο Σπυρος στη μεση, παρολα αυτα κολαει

Μέ πρόλαβες.

 

[send]

Re: Απάντηση: Η Κατάσταση της Παιδείας εδώ και στην Φινλανδία.

Στόχος τής Παιδείας είναι να δημιουργεί υπεύθυνους Πολίτες...

το πρώτο είναι σαφώς προϋπόθεση του δεύτερου, αλλά δεν θα έλεγα ότι στο τελευταίο εξαντλείται η αναγκαιότητα της παιδείας. Παιδεία χρειάζεται ακόμη και ο ερημίτης, πιστεύω.

 

[Σπύρος Σούρλας]

Απάντηση: Re: Απάντηση: Η Κατάσταση της Παιδείας εδώ και στην Φινλανδία.

το πρώτο είναι σαφώς προϋπόθεση του δεύτερου, αλλά δεν θα έλεγα ότι στο τελευταίο εξαντλείται η αναγκαιότητα της παιδείας. Παιδεία χρειάζεται ακόμη και ο ερημίτης, πιστεύω.

Και ο ερημίτης και ο οιοσδήποτε.
Αλλά θα το έχει επιλέξει πιό συνειδητά.
Και αναφέρομαι στην γενική Παιδεία περισσότερο για να τήν αποκόψω απο τό Πανεπιστήμιο..
Γνωρίζω ´Πεπαιδευμένους´Ανθρώπους πού δέν κατέχουν Πτυχία και απελέκητους με εκατό διδακτορικά.

 

[dimitris__]

Μου αρέσει που κάποιοι Ελληνάρες πετάγονται που και που και λένε ότι "όμως οι Φινλανδοι εχουν μεγάλα ποσοστά αυτοκτονίας, αλκοολισμό" και λοιπά φαιδρά...

Στην Ελλάδα δεν είναι ότι δεν αυτοκτονά ο κόσμος. Είναι ότι αν αυτοκτονήσεις δε θα βρείς παπά να σε θάψει. Καμιά αυτοκτονία δεν δηλώνεται επίσημα ως τέτοια, αφού η κοινωνία μας δε την δέχεται...

Όσο για τα ποσοστά αλκοολισμού, ο αλκοολικός στη χώρα μας απλά δεν καταμετράται και δεν αντιμετωπίζεται ανάλογα από την υποτιθέμενη κρατική πρόνοια. Ποιός μπορεί να βγάλει ποσοστά αλκοολικών στην Ελλάδα; Δουλευόμαστε;

 

[Σπύρος Σούρλας]

Σαφώς και υπάρχουν επίσημες μελέτες περί αλκοολισμού στην Ελλάδα και μάλιστα έγκυρες.
Δείχνουν δέ πώς η κατάχρηση αλκοόλ έχει αυξηθεί την τελευταία εικοσαετία γιατί και αυτό έχει μετατραπεί σέ fast food όπως και στίς Δυτικές Κοινωνίες.
Η υποβάθμιση τής Παρέας και τής Ομάδας ,όπου οι άνθρωποι κάθονταν τις αργίες και έπιναν με την ρέγουλα συνοδεία μεζέδων (τώρα το ´δήθεν αγχολυτικό ξεροσφύρι´τά εχει αντικαταστήσει),έχει αυξήσει τά ποσοστά.
Οσο για τίς αυτοκτονίες αυτές καταγράφονται απο τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και τήν Παγκόσμια Ψυχιατρική Εταιρεία.
Επομένως τά στατιστικά ειναι έγκυρα.

Οπότε καμιά σχέση με Ελληνάρες..

 

[christos]

περι αυτοκτονιων http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8777&pubid=314511

 

[Σπύρος Σούρλας]

5 αυτοκτονίες ανά 100000 άτομα σημειώνονται στην Ελλάδα.
Και οι λόγοι δεν είναι μόνον Κοινωνικοί.
Το ανησυχητικό είναι οτι αυξάνονται σχετικά οι αυτοκτονίες σε ηλικίες απο 16-30 ετών.

Και οι Αλβανοί γείτονες επίσης έχουν πολύ χαμηλά ποσοστά.

 

[dimitris__]

Επίσημα και εγκυρα έχουμε "πρόβλημα τρομοκρατίας" στην Ελλάδα, "οικονομική κρίση", ενώ επίσημα υπάρχει δωρεάν παιδεία, υγεία κλπ. Ξέρουμε όμως ότι αυτά δεν ισχύουν, τουλάχιστο όσοι είμαστε σκεπτόμενοι.

Επίσημα και έγκυρα εξοστρακίστηκαν και οι σφαίρες που σκοτώσαν 2 φορές οι αστυνομικοί τους 16χρονους αναρχικούς, όμως τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όμως "επίσημα" παρουσιάζονται. Και αυτό το ξέρουμε από την προσωπική εμπειρία μας.

Σε δύο αυτοκτονίες που τουλάχιστον εγώ από την εμπειρία μου έζησα από κοντά, ούτε καν το νοσοκομείο που τους μετέφεραν δεν γνώρισε την πραγματική αιτία, δηλώθηκαν και τα δύο σαν "ατυχήματα". Ποιός παγκόσμιος οργανισμός να καταγράψει και από πού;

Ας μη μιλήσω για τον αλκοολισμό ιδίως στην επαρχία, που οι άνθρωποι ζούν κοντά ο ένας στον άλλο και γνωρίζουν τους διπλανούς τους. Δεν έχω δει κανένα αλκοολικό να ζητά επίσημα ή να του προσφέρεται επίσημα βοήθεια. Γίνεται λίγος παραπάνω χαβαλές στο ουζερί, κι αυτό είναι όλο... Ποιος παγκόσμιος οργανισμός μπορεί να κατατάξει και να καταμετρήσει;

Ναι, κάποιοι αριθμοί στην Ελλάδα υπάρχουν, αλλά αποτελούν μάλλον ένδειξη των τάσεων, παρά πραγματικά μεγέθη διότι οι υποτιθέμενοι κρατικοί ή κρατικοδίαιτοι μηχανισμοί μπάζουν από παντού.

 

[Σπύρος Σούρλας]

Οι ερευνες γινονται απο το Πανεπιστήμιο.Και μοιάζουν αξιόπιστες
Και για τις αυτοκτονίες ασχολειται ο Π.Ο.Υ.
Τελος πάντων.....
Πάντως η Ελλάδα δεν είναι μια Χώρα σουρωμένων που κοβουν τις φλέβες τους...................................
Υπάρχουν πάμπολλα ζητήματα αλλά η υπερβολη´δεν βοηθάει.

 

[dimitris__]

Σπύρο, έχεις δίκιο σε ότι αφορά στην υπερβολή. Δεν ήθελα να φανεί ότι τα μηδενίζω όλα, αλλά τουλάχιστο στα συγκεκριμένα θέματα η κατάσταση είναι άσχημη και δύσκολα μετρήσιμη σε σχέση με άλλα πολιτισμένα (εντός η εκτός εισαγωγικών) κράτη.

 

[Σπύρος Σούρλας]

Kαμιά αντίρρηση.
Αλλά Δημήτρη ο αριθμός τών αυτοκτονιών συσχετίζεται μέ άλλες παραμέτρους πού δεν αποδεικνύουν το επίπεδο τής ευμάρειας ή τού επιπέδου μιας Χώρας υποχρεωτικά.
Και τά στοιχεία είναι συχνά αντιφατικά.
Ας πούμε το Περού,η Παραγουάη,η Αλβανία και η Ελλάδα έχουν χαμηλό επίπεδο αυτοκτονιών...Ο Καναδάς ψηλό σχετικά(Larry μάναμ μήν φευγεις για πολύ στά Ξένα.)
Αντιθέτως οι πρώην Ανατολικές Χωρες έχουν αύξηση τών αυτοκτονιών.
Προφανώς έχουν σχέση ολα αυτά με περιβαλλοντικους παράγοντες ,ίσως μέ τούς ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς που ακόμα υπάρχουν σε κάποιες χώρες.
Πάντως οι αυτοκτονίες δεν συμβαίνουν απο Κοινωνικούς λόγους,κυρίως.
Μια παράμετρος ανάμεσα στις πολλές ειναι και το χαμηλό εισόδημα αλλά οχι η κυρίαρχη.

 

[dante32]

Θα ήθελα να κάνω και εγώ με τη σειρά μου μερικές παρατηρήσεις με αφορμή λίγο προηγούμενα posts

@ Δημήτρης Αντωνόγλου
+1000
Μεγάλες αλήθειες! Όποιος ειδικά είναι μέσα στην εκπαίδευση τις βιώνει καθημερινά!!

Είμαι απ'τους τυχερούς που βρέθηκαν πάνω στην εφαρφμογή του συστήματος του Αρσένη... Για μένα ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει υπουργός παιδείας τα τελευταία 20 χρόνια, περίοδο που ζω κι εγώ μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα…

Μερικές παρατηρήσεις…
Προφανώς οι παραπάνω κρίσεις είναι προϊόν προσωπικής εμπειρίας η οποία έχει γενικευτεί και εδώ ακριβώς είναι η πλάνη κατά τη γνώμη μου...

α) Τα δεκατέσσερα μαθήματα όχι μόνο «ευρύτερη γνώση» δεν προσέφεραν (στην πράξη) αλλά η παπαγαλία εκεί και αν πήγε σύννεφο. Μια εβδομάδα μετά την εξέταση να ρωτούσες κάποιον τι είχε μάθει και θα καταλάβαινες τι είχε μείνει…

β) Μείωση των φροντιστηρίων, αυτό και αν είναι ανέκδοτο… Θυμάμαι τα φροντιστήρια να ψάχνουν θεολόγους σαν τρελά για τα θρησκευτικά (μάλιστα οι μαθητές το φοβούνταν πάρα πολύ γιατί δεν είχαν ιδέα τι τους περιμένει) και οι αυτοί εκεί που ήταν μέσα στην απελπισία για εύρεση δουλειάς στο αντικείμενο τους ξαφνικά έγιναν περιζήτητοι.

γ) Όσο για τα «λογικά θέματα» μέσα από το σχολικό βιβλίο, να αναφέρω για την ισοπέδωση των θεμάτων σε βασικά μαθήματα(στα πρώτα χρόνια και η ειδικά σε αυτή των 14 μαθημάτων) με αποτέλεσμα την είσοδο στο πολυτεχνείο και την ιατρική για παράδειγμα να την κρίνει τελικά η επίδοση στα θρησκευτικά και την ιστορία.
Για να θυμηθούμε και τις εκκλήσεις των πανεπιστημιακών για σοβαρότερα θέματα γιατί φτάνουν στα πανεπιστήμια άσχετοι μαθητές σε βασικές έννοιες!!

Αυτό που ήθελα να πω είναι πως σκόπιμο κρίνω να υπάρχει δυνατότητα κάποιας κρίσης, δίχως η κρίση αυτή να παρεμβαίνει στη σχέση δασκάλου-μαθητή. Γιατί όχι να μην έχει ρόλο στη κρίση αυτή και ο Σύλλογος Γονέων. Ποιος είναι ο μηχανισμός, σήμερα, κρίσεως ενός ακατάλληλου ή κατωτέρου των απαιτήσεων του λειτουργήματος, δασκάλου; Ή δεν υπάρχουν τέτοιοι;
Μιλώ για μηχανισμό που να λειτουργεί, όχι τι "προβλέπεται".

Η απάντηση είναι πολύ απλά ότι ΔΕΝ υπάρχουν!! Μέσα σε ένα σχολειό θα δεις και αυτόν που σκοτώνεται για τη δουλεία του και τους μαθητές του, αλλά και αυτόν που παρασιτεί προκλητικά και περιμένει την 1η και την 16η του μήνα!
Η αξιολόγηση είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη αλλά και πολύ δύσκολη δουλειά ταυτόχρονα, ειδικά από ένα κράτος που δεν λειτουργεί και που η αξιολόγηση έχει ταυτιστεί σε πολλές περιπτώσεις με «διώξεις»! Τουλάχιστον ας αρχίσει να συζητείται γιατί και αυτό έχει σταματήσει…

Και βέβαια πρέπει να έχει άποψη ο σύλλογος γονέων, αλλά και εδώ υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Μην νομίζεις ότι είναι τόσο αυτονόητο αυτό που φαντάζεσαι σαν ιδανικό. Υπάρχει και η άποψη που λέει ότι «προτιμάται» ο καθηγητής που δεν κάνει τίποτα, δεν «ζορίζει παιδιά μας», δεν έχει απαιτήσεις και προπάντων βάζει «κάλους βαθμούς». Η εμπειρία μου έχει δείξει ότι τα ποσοστά της δεύτερης άποψης δεν είναι καθόλου αμελητέα!

 

[Maestro]

Προφανώς οι παραπάνω κρίσεις είναι προϊόν προσωπικής εμπειρίας η οποία έχει γενικευτεί και εδώ ακριβώς είναι η πλάνη κατά τη γνώμη μου...

α) Τα δεκατέσσερα μαθήματα όχι μόνο «ευρύτερη γνώση» δεν προσέφεραν (στην πράξη) αλλά η παπαγαλία εκεί και αν πήγε σύννεφο. Μια εβδομάδα μετά την εξέταση να ρωτούσες κάποιον τι είχε μάθει και θα καταλάβαινες τι είχε μείνει…

β) Μείωση των φροντιστηρίων, αυτό και αν είναι ανέκδοτο… Θυμάμαι τα φροντιστήρια να ψάχνουν θεολόγους σαν τρελά για τα θρησκευτικά (μάλιστα οι μαθητές το φοβούνταν πάρα πολύ γιατί δεν είχαν ιδέα τι τους περιμένει) και οι αυτοί εκεί που ήταν μέσα στην απελπισία για εύρεση δουλειάς στο αντικείμενο τους ξαφνικά έγιναν περιζήτητοι.

γ) Όσο για τα «λογικά θέματα» μέσα από το σχολικό βιβλίο, να αναφέρω για την ισοπέδωση των θεμάτων σε βασικά μαθήματα(στα πρώτα χρόνια και η ειδικά σε αυτή των 14 μαθημάτων) με αποτέλεσμα την είσοδο στο πολυτεχνείο και την ιατρική για παράδειγμα να την κρίνει τελικά η επίδοση στα θρησκευτικά και την ιστορία.
Για να θυμηθούμε και τις εκκλήσεις των πανεπιστημιακών για σοβαρότερα θέματα γιατί φτάνουν στα πανεπιστήμια άσχετοι μαθητές σε βασικές έννοιες!!

Καθ'όλα σεβαστός και επιθυμητός ο αντίλογος, ώστε να δουν κι οι υπόλοιποι πιο σφαιρικά το θέμα. Επίτρεψε μου μόνο να σχολιάσω:

α)Θα μιλήσω για τον εαυτό μου μόνο, αλλά το ότι μπορώ και διαβάζω αυτή τη στιγμή άρθρα περί γεννετικής, το ότι ξέρω πως λειτουργεί η πυρηνική ενέργεια, το ότι μπορώ να διαβάσω και να κατανοήσω ένα αρχαίο ελληνικό κείμενο, ενώ τίποτα απ'αυτά δεν ήταν μέσα στην "κατεύθυνση" μου, δείχνει ότι η γενική μόρφωση λειτούργησε θετικότατα... το ότι παπαγάλισα πχ την ιστορία δεν το αμφισβητώ, αλλά μαζί νιώθω ότι έμαθα πολλά πράγματα, τουλάχιστον σίγουρα περισσότερα από τις Δέσμες, όπου στα 2 τελευταία χρόνια του λυκείου θα έλυνα ασκήσεις μαθηματικών.

β)Κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να πείσει τον έλληνα να μη στείλει το παιδί του σε φροντιστήριο. Όπως είπα προσωπικά, αλλά και στο γύρω κύκλο μου (φίλοι κλπ) φροντιστήρια κάνανε κάποιοι, και όχι σε όλα τα μαθήματα, ενώ μετά το πέρας της χρονιάς, όλοι συμφώνησαν ότι τελικά τους ήταν άχρηστα.

γ)Ισοπέδωση δεν έγινε στην πρώτη χρονιά του Αρσένη, αλλά στο μεταβατικό σύστημα του Ευθυμίου τη δεύτερη χρονιά, όταν εγώ ήμουν στην τρίτη λυκείου, όπου και η βάση της Ιατρικής εκτοξέυθηκε στο 19,7. Επί Αρσένη τα θέματα ήταν όπως έπρεπε, με ρελαντί έπαιρνες τη βάση, με κόπο το 15-16 και με τεράστια αφοσίωση το >17.
Όσο για τους πανεπιστημιακούς που λες, στο Πολυτεχνείο ήταν χαρακτηριστική η άνεση με την οποία περάσαμε το 1ο έτος καθώς ήμασταν η πρώτη φουρνιά που είχε διδαχθεί τα σωστά κεφάλαια φυσικής, χημείας, ενώ επίσης ήμασταν η πρώτη φουρνιά που ήξερε γεωμετρία, και οι καθηγητές μας σε παραστατική γεωμετρία, οδοποιίες και άλλα τέτοια μαθήματα είχαν να μας το λενε συνέχεια...


Δε λέω ότι αυτό το σύστημα ήταν τέλειο. Ήταν όμως έτη φωτός μπροστά από το ισχύον, σε ότι αφορά την ουσία της γνώσης.

 

[ΒΛΑΣΙΔΗΣ]

Εννοώ ανάλογα με το πόσο καλοί είναι οι μαθητές που έχει ο κάθε καθηγητής.
Αν πχ το 80% των μαθητών του αποτύχει, σημαίνει ότι δεν κάνει γι αυτήν την δουλειά.
Δεν μπορεί πχ μαθητές να βγάζουν στο τρίμηνο 19 μέσο όρο και να αποτυγχάνουν στις εξετάσεις.

Έστω ότι έχουμε 3 εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σε διαφορετικά σχολεία. Π.χ. ο ένας στην Κέρκυρα ή στη Χαλκιδική, ένας σε ΕΠΑΛ η Λύκειο σε πολύ υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης κι ένας σε κανονικό σχολείο με αντιπροσωπευτική εκπροσώπηση μαθητών και γονέων της ελληνικής κοινωνίας. Έστω ότι έοχυν την ίδια θεωρητική και πρακτική κατάρτιση και την ίδια (περίπου) εμπειρία).

Στην πρώτη περίπτωση θα έχει μαθητές (και γονείς) που το σχολείο δεν τους προσφέρει καμιά επαγγελματική διέξοδο, αντίθετα είναι βάρος στη δουλειά της οικογένειας, βλ. τουριστικά, άρα ο καλός εκπαιδευτικός είναι αυτός που θα έχει χαλαρά τα παιδιά, ώστε να μπορούν να κάνουν οτιδήποτε άλλο από το σχολείο. Αν ζορίσεις την κατάσταση, φυσικά θα δεχθείς απειλές, κλπ. ή στη χειρότερη, τα παιδιά θα εγκαταλείψουν το σχολείο. Θέλω να δω τί αξιολόγηση θα έχει αυτός ο εκπαιδευτικός από την εκπαίδευση (αν εγκαταλείψουν τα παιδιά το σχολείο) και από τους γονείς (που δεν θέλουν τα παιδιά στο σχολείο).

Στη δεύτερη περίπτωση θα έχεις μαθητές που κατά 50% θα είναι παιδιά μονογονεικών οικογενειών, 50% παιδιά μεταναστών (διαφορετικών εθνικών ομάδων με εχθρότητα μεταξύ τους), 25% χρήστες ναρκωτικών και 10% με υψηλή παραβατικότητα, η οποία όμως δεν είναι καταγεγραμμένη. Αν εφαρμόσει το πρόγραμμα όπως ακριβώς απαιτείται, η πλειοψηφία θα εγκαταλείψει το σχολείο, ή θα εγκαταλείψει ο καθηγητής. Θέλω να δω τί αξιολόγηση θα έχει αυτός ο εκπαιδευτικός από την εκπαίδευση (αν εγκαταλείψουν τα παιδιά το σχολείο) και από τους γονείς (που δεν θέλουν τα παιδιά στο σχολείο).

Στην τρίτη περίπτωση θα έχουμε έναν καθηγητή που θα βρίσκεται μεταξύ τριών πιέσεων. Του συστήματος (που ζητά καθημερινά 100% συγκέντρωση και 125% απόδοση σε 10+ μαθήματα + 5 διαφορετικές ημιυποχρεωτικές δραστηριότητες, η άσκηση των οποίων προυποθέτει τη χαλάρωση των μαθημάτων, που δεν επιτρέπει το σύστημα), των γονιών που έχουν το άγχος ότι τα παιδιά τους δεν έχουν εφόδια για την κοινωνία, επομένως πιέζουν για ακόμη περισσότερα, ενώ οι ίδιοι δεν ήθελαν και δεν μπορούσαν να υλοποιήσουν ούτε για το 50% αυτών που κάνουν τα παιδιά τους (αυτή είναι η αύξηση από το 1977-80 μέχρι σήμερα για το σύνολο των τάξεων στο Γυμνάσιο και Λύκειο) και φυσικά των παιδιών που αισθάνονται ότι δεν μπορούν να είναι συνέχεια με το πιστόλι στον κρόταφο σε 5Χ7=35 ώρες διδασκαλίας και εξέτασης (τουλάχιστον 30 γραπτές εξετάσεις το χρόνο, χώρια οι γραπτές εξετάσεις, τουλάχιστον 50 προφορικές τεστ δηλαδή, τη χρονιά (Αυτό είναι το υποχρεωτικό) + τις δραστηριότητες, + όλα τα άλλα (πιάνα, μπαλέτα, μουσική, αθλητισμός, γλώσσες, κλπ.) Πιέζεις να εφαρμόσεις το πρόγραμμα;;; εδώ θα έχεις τη συμπαράσταση των γονιών και του συστήματος, αλλά τα παιδιά θα καίνε λάδια, κι αυτό θα φανεί τα επόμενα χρόνια.... πηγαίνεις συντηρητικά για να μην τσιτώνονται τα παιδιά;;; τότε τα παιδιά θα φτάσουν με περισσότερες δυνάμεις στην παραγωγή τα επόμενα χρόνια, αλλά το σύστημα και οι γονείς θα είναι δυσαρεστημένοι. Άρα αξιολόγηση αρνητική.

Επομένως και στις τρεις περιπτώσεις θα έχουμε την αποθέωση της αντικειμενικής αξιολόγησης, θα έχουμε την εφαρμογή του συστήματος, αλλά παιδιά εκτός εκπαίδευσης ή παιδιά διαλυμένα από το άγχος και την πίεση, σχεδόν άχρηστα για τα επόμενα χρόνια.

 

[ΒΛΑΣΙΔΗΣ]

Βλέπω με λύπη μου, ότι και άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Ιρλανδία, έχουν αρχίσει να αποδέχονται το ρόλο και τη συμβολή των φροντιστηρίων. Πικραίνομαι όταν βλέπω την παραπαιδεία στην Ελλάδα να αποτελεί εναλλακτικό μοντέλο εκπαίδευσης, το οποίο εξάγεται πλέον και σε άλλα κράτη. Πικραίνομαι όταν έρχεται η κόρη μου (16 χρονών) από την Ολλανδία (χθες από τη Χάγη) και μου λέει ότι μετείχε σε πάνελ όπου συζητήθηκε το μοντέλο (συνολικό μοντέλο) εκπαίδευσης στην Ελλάδα, ως εναλλακτικό μοντέλο για την αύξηση της παραγωγικότητας των μαθητών.

Μπορεί τα σχολεία που είδε ο Δημήτρης στην Ευρώπη να ήταν καλύτερα από τα ελληνικά και τα παιδιά πιο χαλαρά, αλλά εκτός Σκανδιναβίας, Γερμανίας και Μπενελούξ, η εκπαίδευση έχει χάσει το μπούσουλα.... και ακόμη χειρότερο είναι το μέλλον.

 

[tonal]

+1000
Και να πεις πως μετά από όλη αυτή τη πίεση και το άγχος έρχεται η ανταμοιβή λες "ας πάει στο καλό". Αν όμως σε περιμένει η αναξιοκρατία, η ανεργία, η μερική απασχόληση ή η κακοπληρωμένη εργασία τότε ή πέφτεις σε κατάθλιψη ή γίνεσαι επιθετικός και στρέφεσαι εναντίον όλων φταίνε δε φταίνε.

 

[tonal]

Ενδιαφέρον έχουν και οι εκπομπές (Στα Άκρα) που προβάλλει μεταμεσονύκτια αυτές τις μέρες η ΝΕΤ.

 

[AlexTheodin]

γ)Ισοπέδωση δεν έγινε στην πρώτη χρονιά του Αρσένη, αλλά στο μεταβατικό σύστημα του Ευθυμίου τη δεύτερη χρονιά, όταν εγώ ήμουν στην τρίτη λυκείου, όπου και η βάση της Ιατρικής εκτοξέυθηκε στο 19,7. Επί Αρσένη τα θέματα ήταν όπως έπρεπε, με ρελαντί έπαιρνες τη βάση, με κόπο το 15-16 και με τεράστια αφοσίωση το >17.

Και εγώ ήμουν στην πρώτη χρονιά του νέου συστήματος. Το σύστημα των 14 μαθημάτων ήταν απαράδεκτο.
Η βάσεις εκτοξέυτηκαν απο την πρώτη χρονιά εφαρμογής του συστήματος και το έζησα με τον άσχημο τρόπο.
Εγώ φίλε μου δεν πέρασα στην Ιατρικη γιατί δεν έγραψα καλά στα Θρησκευτικά, Λογοτεχνία και Αρχαία. Παρόλο που έγραψα 20αρια στα βασικά μαθήματα (που ήταν τραγελαφικά εύκολα θέματα) έχασα έναν χρόνο απο την ζωή μου διότι κάποιος ηλίθιος αποφάσισε να βάλει τα θρησκευτικά πανελήνιο εξεταζόμενο μάθημα. Μετανιώνω πραγματικά που δεν δήλωσα άθεος/αλλόθρησκος τότε να γλιτώσω.

Και για την σμίκρυνση των φροντιστηρίων ελπίζω οτι δεν το εννοείς πραγματικά έτσι? Διότι είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός οτι πραγματοποιήθηκε τεράστια έκρηξη της παραπαιδείας με την εφαρμοφή αυτόυ του συστήματος. Σκέψου οτι φροντηστήρια πήγαν τόσο καλά που άνοιξαν σχολείο. Εγώ που δεν είχα πάει ποτέ μου φροντηστήριο, παρα μόνο κάτι ιδιέτερα απο δώ και απο κεί, όταν κάθισα να ξαναδώσω εξετάσεις γράφτηκα σε φροντηστήριο κανονικά.
Ευτυχώς τους φώτισε και ρίξαν τα 14 μαθήματα σε 9 και γλιτώσαμε απο τα Θρησκευτικά και λοιπές αηδίες. Και μπόρεσα και πέρασα στηνσχολή που ήθελα. Και πάλι έπρεπε να ρίξψ τόσο διάβασμα εκείνη την χρονιά που δεν διανοήσε. Το εύκολα πάνω απο 17 δεν σημαίνει τίποτα. Αν πρέπει να βγάλεις 19+ για να περάσεις εκεί που θές απλή κριτική ανάγνωση δεν σου φτάνει. Όχι μόνο έπρεπε να λύνεις ασκήσεις συνεχώς για τα θετικά, αλλα έπρεπε να μάθεις απέξω και τα υπόλοιπα.
Εγώ μπούχτισα τόσο πολύ απο το διάβασμα εκείνη την χρονιά, που τα πρώτα δύο χρόνια στην Ιατρική μετά δεν είχα διάθεση να διαβάσω καθόλου, πράγμα που ακόμα το πληρώνω...

Οι δέσμες δεν ήταν λύση σίγουρα, αλλα και τα 14 ήταν απαράδεκτο.
Και δεν χρειάζομαι να διδαχθώ λογοτεχνία στο σχολίο για να έχω καλιτεχνική άποψη. Διαβάζω πάνω απο 6 βιβλία τον χρόνο αλλα τις κονσέρβες που μας διδάσκαν στο σχολείο δεν τις έχω και σε μεγάλη εκτίμηση.

Και αν χρειάζεσαι να εξεταστείς σε ένα μάθημα για το θεωρήσεις άξιο για να το μάθεις ώστε να σου μείνει αργότερα, δεν σου φταίει το σύστημα, δική σου ευθύνη είναι.