Μετά το περυσινό καλοκαίρι, που πρώτη φορά στη ζωή μου, βίωσα το φαινόμενο να είμαι σε νησί, 50 μέτρα από τη θάλασσα και 2 το βράδυ να μην μπορείς να σταθείς έξω χωρίς να κανείς μπάνιο στο ιδρώτα σου (και αυτό για 10 μέρες), τον ανύπαρκτο χειμώνα που ακολούθησε (ζήτημα να έκανε κρύο 1 εβδομάδα) και το φετινό καλοκαίρι, που επίσης πρώτη φορά στη ζωή μου, πέτυχα Ελληνική θάλασσα που ήταν τόσο ζέστη που έμπαινες και όχι απλά δεν δροσιζόσουν αλλά αισθανοσουν δυσφορία, νοιωθω πλέον ότι το πρόβλημα όχι απλά έχει ξεφύγει από το όποιο θεωρητικό επίπεδο αλλά ήδη ζούμε μια δυστοπικη κατάσταση.
Αν δεν κάνουμε κάτι σύντομα, αυτά που βλέπουμε στις ταινίες του Έμεριχ δεν θα μοιάζουν πλέον φαντασία.
Δεν ελπίζω σε πολλά, δυστυχώς....απλά λυπάμαι τις γενιές που έρχονται....
Φέτος, 15 μέρες ήδη στην Ελλάδα και έχω κάνει τα εξής (αδιανόητα για μένα, ειδικά τα τελευταία χρόνια που ζω έξω):
1. Δεν έχω πάει σε καμία συναυλία (σε ένα τυπικό καλοκαίρι είμαι κάθε 2η μέρα κάπου, από Ηρώδεια μέχρι συνοικιακά θεατράκια, αναπόσπαστο μέρος του καλοκαιριού μου)
2. Έχω αρνηθεί τα καθιερωμένα 'welcome' μπάνια (για τα οποία αδημονούσα 11 μήνες), απλά γιατί δεν παλευόταν η θερμοκρασία.
3. Τα καθιερωμένα τραπεζώματα σε φιλικά σπίτια που γίνονται κάθε φορά που ερχόμαστε έγιναν όλα μέσα (σε σπίτια με υπέροχες βεράντες, θέες κλπ που παραμένουν κλειδαμπαρωμένα και άχρηστα).
4. Δεν έχω βγει όχι για τρέξιμο (που ήταν καθημερινή άσκηση), αλλά ούτε καν για περπάτημα.
5. Σε γνωστό πιασοκωλάδικο μισελενομάγαζο, φάγαμε σε κλιματιζόμενο εξωτερικό χώρο (τελευταία φορά είχα δει κάτι τέτοιο στο Dubai). Άρρωστη ατμόσφαιρα, και βέβαια, περιβαλλοντικός παραλογισμός.
6. Κάθε μέρα, όλη μέρα,πηγαινοέρχονται πάνω από το σπίτι πυροσβεστικά ελικόπτερα, χωρίς να υπάρχει κάποια ανακοινωμένη φωτιά. Που σημαίνει ότι ανάβουν συνεχώς από δω κι από κει, ακατάπαυστα.
Τα παραπάνω στην Αθήνα. Στην Πελοπόννησο (όπου άντεξα 2 μέρες) η υγρασία κάνει τα πράγματα ΑΠΕΙΡΩΣ χειρότερα, σε μια φάση απόλυτου χαμάμ, όπου νιώθεις πραγματικά πως πεθαίνεις.
Το μόνο στο οποίο ελπίζω (αν και μάλλον κάνω λάθος) είναι ότι αφού τα πράγματα άλλαξαν τόσο αστραπιαία προς το (πολύ) χειρότερο, ίσως να μπορούν να αλλάξουν και αντίστροφα αν σοβαρευτούμε, και να μη χρειάζεται να περιμένουμε 'εξελικτικού' τύπου διαστήματα των εκατομμυρίων ετών.
