Εν αντιθέσει με το Στέργιο που είναι αποφασισμένος να μέινει εδώ και να το παλέψει, εγώ την "αναχώρηση" την βλέπω σαν μονόδρομο. Αλλά αυτό κατά 95% οφείλεται στο ότι α) έχω υποχρέωση να κάνω ότι είναι καλύτερο για την κόρη μου και β) στο ότι έχοντας ήδη ζήσει στο εξωτερικό πάνω απο μια δεκαετία (και μάλιστα σε μεγάλη σχετικά ηλικία - 26 ήμουν τότε, και 37 όταν επαναπατρίστηκα) δεν πρόκειται να μου "κακοφανεί" ούτε εργασιακά ούτε σαν ποιότητα ζωής.
Για την Αυστραλία που, όπως ήδη είπα, το είχα σκεφθεί κάποια στιγμή, το μόνο που με φρέναρε ήταν οτι θα πρέπει ΠΡΩΤΑ να συμφωνήσω με την όποια εταιρεία ώστε να με προσκαλέσει, όπως ορθά αναφέρουν και ο συνονόματος Voreios και ο Τάσος (send) σε προηγούμενα posts. Αυτό σημαίνει οτι το διαπραγματευτικό ατού που ενδεχόμενα θα είχα λόγω αξίας για καλύτερο εισόδημα θα ισοσταθμιστεί απο την ανάγκη να δουλέψω.
Πάντως ,ακόμα είμαι σε φάση συζητήσεων με εταιρείες στην Ευρώπη, για την Αυστραλία δεν έχω κινηθεί επίσημα.... Θα δούμε τι θα γίνει.
Φίλιππος
