Μανώλης Ρασούλης 1945-2011

Σπύρος Σούρλας

Σπύρος Σούρλας

AVClub Fanatic
17 June 2006
62,715
Χολαργός
Πέθανε ο Μανώλης Ρασούλης..
Ενδιαφέρουσα φιγούρα και ιδιόρυθμη παρουσία πού μέσα απο τήν αντιφατικότητά του άφησε καί μερικά όμορφα πράγματα γιά νά τον θυμόμαστε οι παλιότεροι..
 
Πραγματικά άσχημη είδηση. Αγάπησα πολλά τραγούδια του, απόρησα με κάποια άλλα, αλλά πάντα ήταν στην καρδιά μου. Καλό δρόμο...

Φίλιππε, υπέροχο βίντεο, δεν το είχα δει..
 
Σπύρος Σούρλας said:
Πέθανε ο Μανώλης Ρασούλης..
Ενδιαφέρουσα φιγούρα και ιδιόρυθμη παρουσία πού μέσα απο τήν αντιφατικότητά του άφησε καί μερικά όμορφα πράγματα γιά νά τον θυμόμαστε οι παλιότεροι..
Click to expand...

Πως να ξεχάσεις τον άνθρωπο που έκανε παραγωγή στα Ζεστά Ποτά?...

Αντίο...
 
Καλό του ταξίδι.
Δυστυχώς αφήνει κενά που δύσκολα αναπληρώνονται.
 
attachment.php


Οταν ήμουν 7 χρονών στο Ηράκλειο, στην ηλικία ακριβώς που εκκολαπτόμενοι ακόμα άγιοι-αξυπολυταρία, αληταμπουρία-συνηθίζαμε να τσουλάμε τσέρκουλο το φωτοστέφανό μας με την μπαγιονέττα, με άφθαστη ηδονή και άγνοια, σα να κυλάγαμε ασύστολα το μυστικό κύκλο της ζωής, δίπλα στο σπίτι μας και μέσα στην αναγειρόμενη οικοδομή του γείτονα ήρθαν και τσαντήρωσαν ένα σόι τσιγγάνοι, τσιγγάνοι με ένα στυλ ζωής που λίγο έχει να κάνει με τους σημερινούς κασσετοπειρατές ή Τογιοτίστες πωλητές φρούτων θερμοκηπίου, κι έτσι μια μέρα, ανάμεσα στο φόβο οτι μπορεί και να ξανάρθουν τα στούκας και στο εκστασιαζόμενο Κρητικό φώς, είδα τη μικρή τους κόρη 5-6 χρονών μερακλωμένη να χορεύει πάνω στο χώμα με τη μακρυά της φουστίτσα, να φαίνεται λίγο η κοιλιά της, να τραγουδά με κείνη τη γιαλελέλι προφορά, να χτυπά μ' ένα περίεργο τρόπο τα δάχτυλά της και ένοιωσα μέσα μου την πρώτη ερωτική αναταραχή της ζωής. Τα πρωταρχικά σημεία του έρωτα, η αίσθηση του τσιφτετελιού στο παιδικό κορμί, η οσμή της Ανατολής, το φευγαλέο της τσιγγάνας ψυχής, μέσα σε μια ατμόσφαιρα που ακόμη κλαίγαν οι συμπολίτες τους νεκρούς τους απο την Κατοχή και τον Εμφύλιο, εκείνη την κορυφαία στιγμή του πρώτου μεταβολισμού μου έσμιξα το θαυμαστικό της παιδικότητας με το ερωτηματικό της προεφηβείας.
......................................................................................
Σε κείνη τη γλυκειά ύπαρξη της εσαεί μνήμης μου αφιερώνω απο μέρους μου και εκ βάθους καρδίας τα τραγούδια αυτά τις μέρες τούτες που μας τρώει η μοιρολατρική αγωνία για τα προμετέπειτα του Έθνους, της γλώσσας, του τραγουδιού, του εθνοφυλετικού γόρδιου δεσμού μας και του σημερινού δραματικού και μεσήλικα μεταβολισμού πασών των ανθρωποτήτων.

Μανώλης Ρασούλης
Ιούνιος 1982 Νέα Υόρκη
(απο το οπισθόφυλλο του δίσκου "Παίξε Χρήστο επειγόντως")

Τις φορές που στα "κενά", πηγαίναμε στο καφενείο των Πιπισιπήδων τις καταριόμουνα, αλλά ας όψεται η παρέα... Εναλλακτικά κι έτσι, απο τις καφετέριες της μοδός. Και καλά...
Τα λαϊκά που παιζόντουσαν σαν υπόκρουση ήταν κατα βάσιν βγαλμένα απο τα Μεσαία του '60 και με χάλαγαν τρελά.
Εγώ ήμουνα αλλού, κάθε μέρα έφερνε και νέες θαυμαστές ανακαλύψεις, τη φολκ, το Νότο, τα μπλουζ, την ψυχεδέλεια.
Ωσπου μια μέρα, πάνω σε ανατολίτικους δρόμους, άκουσα κάτι στίχους που κάνανε μπάμ, δεν έμοιαζαν σε τίποτα με αυτά που είχα ακούσει. Ήταν η εποχή του hype "Της εκδίκησης..." και των "Δήθεν".

Ξάφνου βρέθηκε καμμένη της καρδιά σου η λυχνία, η δικιά σου βρήκε άλλον με Ρενώ και βιοτεχνία

Έτσι γνώρισα το Ρασούλη. Και τον Παπάζογλου βέβαια.
Και ήταν ένα διάστημα που ήρθε η Ανατολή (πάλι) και μπήκε σφήνα μέσα στη Δύση, αυτό το διαρκές αξεδιάλυτο πηγαινέλα απο τη στιγμή που πρωτοάκουσα Μουσική: Δυο θάλασσες με κυνηγούν η μια πάνω στην άλλη, ωσπου να διώξω τη μικρή μούρχεται η μεγάλη.

Αναπαύσου εν Ειρήνη συντοπίτη Μανώλη
 

Attachments

  • ras.JPG
    ras.JPG
    59.8 KB · Views: 132
Επί 9 μέρες νεκρός μέσα στο διαμέρισμά του ήταν ο Μ.Ρασούλης!!​

Sunday, 13 March 2011 15:30


Μόνος όπως ζούσε τον τελευταίο καιρό "έφυγε" από την ζωή ο γνωστός μουσικοσυνθέτης. Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες έρχονται στο φως αφού όπως έγινε γνωστό σύμφωνα με τον ιατροδικαστή ο Μ.Ρασούλης παρέμενε νεκρός μέσα στο διαμέρισμά του στην περιοχή της Μ.Μπότσαρη στην Θεσσαλονίκη από 7 ως 9 ημέρες.

Γνωστοί και φίλοι τον αναζήτησαν σε όλο αυτό το διάστημα ωστόσο ο μουσικοσυνθέτης δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματα τακτική όμως που εφάρμοζε συχνά όταν δεν βρισκόταν σε καλή ψυχολογική κατάσταση. Ωστόσο όταν πέρσασε σχεδόν μια βδομάδα χωρίς να δώσει σημεία ζωής πήγαν με κλειδαρά στο σπίτι του, άνοιξαν την πόρτα και τον βρήκαν νεκρό.

Read more: http://www.seleo.gr/index.php?option=com_content&
 
Δήμαρχος εγώ δεν είμαι
Για να μου παραπονιέσαι
Στον Καρπόζηλο να πας
Και μαζί του να ξηγιέσαι
Βρε καθέτως το καλάμι
Αχ μας το καβάλησες
Και την ταπεινή μας γνώμη
Συ την εχαράμισες

Λάμπεις σαν το Βόρειο Σέλας
Στο λοφάκι της Καστέλλας
Είσαι γύρω μου ένα θαύμα
Κι είσαι μέσα μου ένα τραύμα

Εβαλες σκιστή τη φούστα
Και μου ζάλισες τα γούστα
Έχει γούστο να με στήσεις
Και χαρμάνι να μ´αφήσεις

Το πολύ το πήγαιν’ έλα
Την ανάβει την κοπέλλα
Το πολύ το νάνι-νάνι
Κάνει το παιδί χαϊβάνι.

http://www.youtube.com/watch?v=yHq6X7hoeVI&playnext=1&list=PL02CC9597CE5C01CF
 
Να αφιερώσω και εγώ το κομμάτι στον Μανώλη....

http://www.youtube.com/watch?v=Tw6_KFIz0uA


Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Άλλες ερμηνείες:
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας


Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ' άγια χώματα της
πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας
που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι
 
Ημουν πρωτοετής τό '78 και είχα ανεβεί Αθήνα γιά τήν σχολή,από τήν επαρχία...
Σάν τον Γιώργη περίπου,άκουγα διαφορετικές μουσικές,αλλά πάντα λάμβανα υπόψιν τί μού λέγαν και παρέες μέ άλλα ακούσματα..

Οταν βγήκε η ''Εκδίκηση''-γιά νά λέμε και τήν αλήθεια ο Νιόνιος είχε ανακαλύψει τότε Ρασούλη,Ξυδάκη ,Παπάζογλου και βοήθησε στό νά προχωρήσει ο δίσκος-μούκανε εντύπωση η εισαγωγή (''Βρέχει στήν Εθνική οδό'',πού τόλεγε ο Νιόνιος και νομίζω οτι ακόμα και σήμερα αντιπροσωπεύει τήν μοναχική πορεία τού Ρασούλη στό τραγούδι)καί η ''απότομη αλλαγή'' στό αμέσως επόμενο τραγούδι..''Κυρ Διευθυντά τών Δίσκων''..

Από τότε πάντα αυτή η δυάδα τραγουδιών μού πάει σάν ενιαίο άκουσμα..Ετσι αποτυπώθηκε στήν μνήμη μου καί τά θυμάμαι μόνιμα σάν τμήμα τών φοιτητικών μου χρόνων..


http://www.youtube.com/watch?v=AOt3LjhNOF8&playnext=1&list=PLEF9B2C6AA307E9BD

Βρέχει στην Εθνική οδό
σε κάποιο της χιλιόμετρο
μούσκεμα μόνος περπατώ
με το τσιγάρο μου σβηστό

Βλέπω τ’ αμάξια να περνούν
τους οδηγούς να με κυττούν
μα αδιαφορώ και προχωρώ
δεν ξέρω καν για πού τραβώ

Κάποια τραγούδια γύφτικα
από ένα κέντρο εδώ κοντά
λένε για αγάπες και φιλιά
μου βαλαντώνουν την καρδιά

Τώρα σε ποιά αγκαλιά ζεστή
να ξενυχτάς τη νύχτα αυτή
κι έξω απ´την πόρτα την κλειστή
Εγώ ,η πίκρα κι η βροχή..
................................................................................................

http://www.youtube.com/watch?v=f2hkv-rKqeo..



Μεγαλώνουμε.......................
 
rasoulis.jpg



Δύσκολος άνθρωπος για πολλούς, συχνά πυκνά σε κόντρα με το "μουσικό", κατεστημένο, τα τελευαία χρόνια σχεδόν απών.

Τα τραγούδια του, είναι και η κληρονομιά που αφήνει πίσω του σε όλους εμάς.

Συνεργασίες αμέτρητες, Λοϊζος, Παπάζογλου, Νικολόπουλος, Βαγιόπουλος.

Καλό ταξίδι......
 
Top Bottom