Κωνσταντίνε κάπου σαν το "αμερικάνικο όνειρο" μου ακούγονται όσα γράφεις.Μόνο κατ' εξαίρεση μπορεί να ισχύσει η ατομική ανέλιξη,στο σημερινό κοινωνικοπολιτικό πλάισιο,που περιβάλει τους νέους.
Σημασία έχει τι ευκαιρίες-δυνατότητες,δίνει (δεν) το σύστημα στην μεγάλη πλειοψηφία των νέων κι αυτό μόνο μέσα απο πολιτικές διεργασίες μπορεί ν' αλλάξει.
Όχι, δεν λέω για ατομική ανέλιξη, αλλά για ατομική ευθύνη:
Π.χ. "το εκπαιδευτικό σύστημα είναι χάλια", το ακούς συχνότερα από μαθητές που είναι κυριολεκτικά τουρίστες.
Είτε είναι παρόντες είτε όχι, δεν αποκομίζουν τίποτα.
Δεν αισθάνονται όμως - κι αυτό με εκπλήσσει- καμμία ευθύνη οι ίδιοι, που δεν εξαντλούν δηλαδή τις δυνατότητες που τους δίνει, έτσι ώστε μετά
δικαιολογημένα και αιτιολογημένα να το "κράζουν".
Δεν μπορεί να λέει στο φιλόλογο π.χ. μαθητής που το βιβλίο του είναι ανέγγιχτο, ότι δεν είναι καλό το μάθημα ιστορίας.
Όλα είναι δικαίωμά μας. Δίνουμε απολυτήρια Λυκείου σε ανθρώπους που απλώς παρίστανται. Δεν είναι εξαίρεση, γίνεται κατα κόρον.
Το ηλίθιο σύνθημα "κατά της εντατικοποίησης των σπουδών" έφερε - μεταξύ άλλων- μια ομάδα φοιτητών της Νομικής πρόπερσι να καταλάβουν τα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου, ζητώντας κατάργηση των εξετάσεων: "όχι φραγμοί στη δουλειά". Ούτως ή άλλως είναι τυπικές, επιχειρηματολογούσαν.
Δεν ζητούσαν όμως να γίνουν ουσιαστικές, αλλά να καταργηθούν!! Ούτε τον κόπο συμμετοχής σε τυπικές εξετάσεις δεν ήταν διατεθειμένοι να καταβάλουν.
Aπό τα μέσα της 10ετίας του ´80, αντικαταστήσαμε την αυταρχική αγωγή (καλώς κάναμε) με την καθόλου αγωγή. Εκεί που φοβόμασταν να πούμε το όνομά μας, θεωρούμε δικαιολογημένη κάθε αντίδραση στην "αδικία" - όπως την εννοεί ο καθένας μας. Μην τα ξαναγράφω, τα παραδείγματα είναι άπειρα.
"Διαψεύδονται τα ονειρά μας" λένε - όχι με αυτή τη διατύπωση- 2 μαθητές στη σημερινή "Ε".
Καλώς ορίσατε στην πραγματικότητα, είναι η νηφάλια απάντηση.
Οιμωγές και θρήνοι είναι οι απάντηση των επαγγελματιών καραγκιόζηδων, που 1-2 χρόνια πριν γκρίνιαζαν "για τη απολίτικη γενιά του καναπέ" (πάλι δηλαδή, όλα στραβά κι ανάποδα ήταν). Στο ίδιο μοτίβο απαντούσαν οι πιτσιρίκοι "σας βαρεθήκαμε με τις πολιτικούρες σας, καλύτερα το λάιφ στάιλ" (παιδιά είναι, σε μεγάλο βαθμό, όπως τους βαράς, χορεύουν).
Οι νέοι έχουν κατάμαυρα μεσάνυχτα για "τις προοπτικές". Παπαγαλίζουν ότι τους λέμε. Τέλειωνε πρώτα το ρημάδι το σχολείο, γιατί αν δεν το κάνεις, οι "προοπτικές" είναι ακόμα χειρότερες.
Ποιός τέλος πάντων μας έχει πει όλων, ότι αρκεί να βγάλουμε ένα παν/μιο και αμέσως θα μας περιμένει δουλειά ανάλογη των προσόντων μας?
Πρόκειται να γίνει ποτέ αυτό σε μια αντιπαραγωγική χώρα, που έχει και μακράν τη μεγαλύτερη αναλογία πτυχιούχων στην Ε.Ε ?? Ποιά χώρα έχει π.χ. περισσότερους γιατρούς από μας?
Τι θα πει δηλαδή "γενιά των 700 ευρώ?" ήταν ποτέ - στην Ελλάδα- καλύτερα?? Πείτε κι οι υπόλοιποι γιατί πραγματικά δεν ξέρω πια τι να συμπεράνω.
Τα φαιδρά του τύπου "μαθαίνουμε πράγματα άχρηστα στην πράξη" τα αφήνω ασχολίαστα.
Ο καλός δημοσιαογράφος Γ.Ρουμελιώτης γράφει σήμερα:
" Θα έλεγα ότι δεν έχουν μυαλό........ όσοι στιγματίζουν ως κουκουλοφόρους 15χρονα παιδιά..."
Που το είδε αυτό?? Ούτε ο Άδωνις δεν τόλμησε να πει τέτοιο πράγμα. Αλλά φυσικά, ο ρόλος του επαγγελματία υπερασπιστή - αμφισβητία, προϋποθέτει την ύπαρξη του κακού κατήγορου.
Αν δεν υπάρχει, τον εφευρίσκουμε, πιστοί στη δημοσιογραφική αρχή "μην αφήνεις την πραγματικότητα να σου χαλάσει μια ωραία θεωρία".
Ευτυχώς δεν αγγίζουν όλους τα παραπάνω νοσηρά. Θα το είχαμε προ πολλού κλείσει. Αλλά να μπερδεύουμε και την πραγματικότητα με τις φαντασιοπληξίες μας και τους πόθους μας ο καθείς, δεν είναι υγιές.
Η εικόνα της συμπεριφοράς μας παραπέμπει σε αυτό ακριβώς που είμαστε: μια ανώριμη κοινωνία, που συλλογικά (σαν όχλος) αποδέχεται πότε τη μια ακραία άποψη και πότε την άλλη.
Η ενηλικίωση φέρνει πάντα και τη δυνατότητα να σκέφτεσαι καθαρά, μόνο που παίρνει χρόνο.
Δεν ξέρω αν είμαστε σε καλό δρόμο ως προς αυτό, το ελπίζω πάντως.
Το έγραψαν και άλλοι, το πιστεύω κι εγώ:
Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πολύπλοκη από τις ιδεοληψίες μας.
Καλημέρα
Κωνσταντίνος