Πολυ θα ηθελα να διευκρινιζει ο Παναγιωτης Παπαδοπουλος (δεν των ρωτησε) πως "πρωταγωνιστουσαν"τα ονοματα που αναφερει.(καποια απο αυτα)
Ως ιδεολογοι αναρχικοι? η κατι αλλο...?
Η βια απο την βια εχει διαφορα.
Μαλλον δεν ενστερνιζονται ολοι την Αλμπερ Καμι σχολη!Γιατι τα πιστολια, ληστειες,η τρομοκρατια,μολοτοφ και το νταβατζιλικι της νυχτας δεν νομιζω να βοηθησαν...τοτε και τωρα.
Ο Καιν ειναι ενας ρομαντικος αναρχικος,ιδεολογος,ο ιδιος ο χωρος του τον κατηγορησε απο πρακτορα μεχρι......εχει φαει περισσοτερο ξυλο απο "αναρχικους συντροφους", οταν των εδερναν οι "μπατσοι" καποιοι γυρνουσαν το κεφαλι απο την αλλη μερια!
Υ.Γ Η αναφορα γινετε γιατι αναφερει καποια ονοματα τα οποια καμια σχεση δεν εχουν με αυτα που πιστευε-πιστευη ο ιδιος και που βεβαια δεν "δραστηριοποιουνταν μονο στην πλατεια!"
Οι περισσοτεροι θα το ξερετε.
Θα μπορουσε να ειναι και σημερινο.
ΕΤΩΝ 15(ΕΔΩ,ΠΟΥ Ο ΜΙΧΑΛΗΣ "ΚΟΙΜΑΤΑΙ")
...ΣΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΤΕΖΑ
Μερικοί σύντροφοι καί συντρόφισσες έκαναν αυτό πού δέν σκεφθήκαμε ή δέν προλάβαμε εμείς,εδώ καί 21 χρόνια.Χάραξαν τό ονομά σου ψηλά,εκεί πού τό τελευταίο φτερούγισμα τής καρδιάς σου κούρνιασε στά δέντρα Μπουμπουλίνας καί Στουρνάρη,στήν γωνιά πού τό αίμα σου ράγισε τό τσιμέντο εκείνη τήν άσχημη νύχτα τού τελευταίου σου Νοέμβρη.
Δέν ήσουν τό μόνο θύμα τής "ησυχίας,τάξης καί ασφάλειας" πού ήθελαν νά επιβάλλουν τά "άνθη τής πολιτικής αλλαγής τού τόπου",αλλά ξεχώριζες από τό μαυρόασπρο πουκάμισο πού μάταια προσπαθούσε νά συγκρατήσει τό ουρλιαχτό καί τήν λάμψη τής νιότης σου.
Περάσανε Μιχάλη σάν αστραπή 21 χρόνια.
Πολλοί από εμάς,τότε,έχουμε ήδη "τρέξει" τό μισό τής ζωής μας,έχουμε κάνει άλλες επιλογές,πήραμε ίσως τήν "ζωή μας λάθος",μά εσένα δέν θά σέ ξεχάσουμε ποτέ!
Η γενιά τών συντρόφων/σσών πού ξυλοκοπήθηκε καί βασανίσθηκε άγρια στήν εισβολή τών ΜΑΤ καί ΜΕΑ στό δεύτερο Χημείο,η γενιά πού σέ αποχαιρέτησε στό νεκροταφείο Ζωγράφου,δέν ήταν σέ αυτή τήν σεμνή τελετή πού σέ τίμησαν οι νεότεροι σύντροφοι/σσες μας.
Αλλά πάντα θυμάται.
Καί μπορεί-υποθέτω-μετά από 21 χρόνια νά κοιτάξει μέσα της καί νά κάνει τήν αυτοκριτική της.
Καί επειδή η κριτική από τόν ένα στόν άλλο είναι ο "εύκολος δρόμος",άς κάνω καί εγώ τήν δική μου χωρίς νά μεταφέρω σέ άλλον τήν ευθύνη!...
Η νίκη πού προέκυψε μετά τήν πρώτη κατάληψη τού Χημείου,τήν άνοιξη τού 85,μετά από τίς μαζικές διαμαρτυρίες γιά τίς επιχειρήσεις-επιθέσεις τής αστυνομίας στά Εξάρχεια,μέ "παρέσυρε" αρκετές φορές μέσα στήν κεκτημένη ταχύτητα τής οργής πού όλο τό μυαλό σαρώνει,πώς η τακτική τής "στρατιωτικής αναμέτρησης" καί τού "αντάρτικου" μέ τίς πάνοπλες μονάδες καταστολής είναι καί "συμβολικό χτύπημα στό Κράτος".Μιά "άλλη εκδοχή" τής μιζέριας πού επιβάλλεται αργά καί υπόγεια σάν "αυθεντία",ένας παρόμοιος μύθος περί τών "δυναμικών μέσων" πού είχαν καί οι "κοινωνικοί αγωνιστές" τής 17Ν καί τών άλλων ένοπλων ομάδων τής "επιθετικής αριστεράς" γιά τόν εαυτό τους καί τήν πρακτική τους,σέ ένα άλλο επίπεδο "πάλης" φυσικά!
Ετσι πήγε στήν άκρη άλλη μιά φορά η αναρχική πρόταση καί σύνδεση μέ τήν κοινωνία-πού πάντα αφήναμε μισή καί ανολοκλήρωτη αφού οι "αγνές καλές προθέσεις" ποτέ δέν αρκούν καί μέ τό "όραμα" καί μόνο κανείς δέν απελευθερώνεται-καί αυτοπυρπολήθηκα(καί εγώ) στήν "μάχη" πού στοχεύει "ανεμόμυλους".
Προσαγωγές,συλλήψεις,φυλακές,κινήσεις συμπαράστασης,ο κύκλος τών "χαμένων ποιητών" τού αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου πού κλείνει καί ανοίγει μέσα στήν ανυπόφορα κουραστική επαναληψή του.
Η λανθασμένη καί γκεττοποιημένη τίς περισσότερες φορές συγκρουσή μας μέ τήν εξουσία(κάτω από τήν μορφή "παραδοσιακών χτυπημάτων" στήν αστυνομία)δέν ενδιαφέρει καί δέν απασχολεί τό κοινωνικό σώμα καί τά "θεαματικά" της αποτελέσματα(μαζί μέ τίς "παράπλευρες απώλειες" αυτού τού ξοδέματος τής αντίδρασης πού έγινε πλέον "συνήθεια")τό κινούν εχθρικά,συναινώντας μέ τό Κράτος,εναντίον μας!
Καί η "φθορά ξένης ιδιοκτησίας" φθείρει καί ζημιώνει πρώτα εμάς τούς ίδιους πού θέλουμε τήν κοινωνία ελεύθερη καί όχι όμηρο ή σύμμαχο τών αφεντικών!
Μετά από 21 χρόνια μπορώ νά ακούσω κάτι από μιά άλλη αλήθεια...ο δρόμος,ευτυχώς,δέν είναι "βενζίνη καί μπουκάλι"!
´Η έστω,μόνο αυτός...
Η περίοδος εκείνη ανάμεσα στό Χημείο τού Μαϊου καί τού Πολυτεχνείου τού 85,έκλεισε τραγικά μέ τόν θανατό σου,Μιχάλη.
Εμείς τό νεκρό σου τό κάναμε συνθήματα,καταλήψεις καί πορείες,μά ήταν οι δικοί σου γονείς πού πραγματικά θρηνήσανε καί χάσανε ότι πιό πολύτιμο είχαν!
Οι γονείς σου πού 21 χρόνια τώρα ταπεινά έχουν σιωπήσει καί δέν τριγυρίζουν τήν μνήμη σου στό "παζάρι" κάνοντας τό "χρέος" τους!...
Εκείνο τό βράδυ πού ο εγκληματίας Μελίστας έσκυψε καί σημάδεψε "χάνοντας τήν ψυχραιμία του",προτού χαθεί γιά πάντα η αγωνία σου στήν βρεγμένη από τό αίμα ανάσα της,εκεί πού καταλάβαινες τό τέλος αλλά κρατούσες τά χέρια μας ελπίζοντας πώς θά καταφέρουμε νά σωθείς,εκεί...πρόλαβες νά μού μάθεις...
Πώς η ποιότητα,η αντοχή,η ουσία καί οι μορφές τού αγώνα μας πρέπει νά είναι τέτοιες ώστε νά μήν έχει ήττες,θύματα,απογοήτευση,φυγή,παραίτηση καί ιδιώτευση.
Ας ελπίσουμε πώς τά λάθη μας,τότε,θά μεταφέρουν τό μήνυμα σήμερα,θά γίνουν "μάθημα" καί οδηγός διαφορετικής πορείας γιά τούς σημερινούς συντρόφους/σσες ώστε νά μήν χαθεί άστοχα καί πρόωρα ο πόθος τους γιά τήν απαλλαγή τού Κόσμου από τήν τρομοκρατία καί τήν φρίκη πού ονομάζουν "δημοκρατία" οι συμμορίες τών καταπατητών καί δολοφόνων τής Γής!
Αν πραγματικά θέλουμε νά τιμήσουμε τήν μνήμη σου Μιχάλη καί νά προχωρήσουμε φωτίζοντας τά σκοτάδια χωρίς "πυροτεχνήματα","ιδεοληψίες" καί "ακροβατισμούς",άν θέλουμε νά δικαιωθεί η πίστη σου γιά τήν άνοιξη τής Κοινωνίας,άν πραγματικά θέλουμε νά ξεφύγουμε από τήν θυματοποίηση,τήν τυμβωρυχία,τήν ματαιοδοξία καί τήν καπηλεία,αν δέν θέλουμε νά αφανισθούμε από τόν εγωϊσμό,τήν αδιαλλαξία καί τήν αλλαζονεία πού κόβουν κάθε πρόσβαση στόν πολιτικό λόγο καί στήν επαφή μας μέ τούς υπόλοιπους καταπιεσμένους,άν θέλουμε τά παιδιά μας νά αγγίξουν κάτι από τίς αλήθειες μας καί τό πάθος μας γιά ελευθερία,οφείλουμε νομίζω νά κοπιάσουμε τόσο ώστε ο μονόδρομος τού ατομικισμού καί τής "βίαιης άμεσης δράσης" νά δώσει τήν θέση του καί τήν ενεργειά του(πού άδικα τόσα χρόνια "καταναλώθηκε" σέ αδιέξοδες επιλογές αδικώντας εμάς τούς ίδιους καί τίς αξίες μας)στόν συγκροτημένο,οργανωμένο καί ενωμένο αγώνα γιά μιά άλλη πολιτική δύναμη,ένα αναρχικό/αντιεξουσιαστικό ρεύμα πού θά παράγει πολιτική,απευθυνόμενο στά πραγματικά προβλήματα,τά γεγονότα καί τίς ανάγκες τών κοινωνικών στρωμάτων πού στήνονται καθημερινά στόν τοίχο τού εφιάλτη τής ανισότητας!
Γιατί δέν χρειαζόμαστε νεκρούς,"σύμβολα" καί "ήρωες".
Απέναντι στήν βαρβαρότητα,στόν κάθε μεσαίωνα πού σηκώνει ο αυταρχισμός,ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΜΙΧΑΛΗΔΕΣ χρειαζόμαστε!
Ξημερώνει άλλη μιά "επέτειος"...33 χρόνια μετά,όλοι θέλουν(μέ ή χωρίς στεφάνι) "δικό τους" τό Πολυτεχνείο.
Τραβώντας ο καθένας καί από ένα κομμάτι από τίς σάρκες του γιά νά ντυθεί η "υπογραφή" τους,αφήσανε γυμνή καί βιασμένη τήν εξέγερση,τούς νεκρούς άταφους καί παγωμένους.Ο καθένας μέ τίς "ταυτίσεις" του,από "αμυντική" μέχρι "επιθετική" αριστερά εκθέτουν στό προαύλιο καί στά κάγκελα τά "έργα" καί τίς "αποδείξεις" από ένα ΔΡΟΜΟ πού έχουν παραχαράξει,ιδιοποιήσει καί καπηλευθεί..Οχι,στήν συλλογική μνήμη τού λαού η μόνη 17 Νοέμβρη πού έχει καταγραφεί είναι ο λαϊκός ξεσηκωμός τών εξεγερμένων τού 1973.
Καί αυτή,η μόνη αληθινή 17 Νοέμβρη πού υπήρξε ποτέ καί πού δέν έχει "εισαγωγικά",δέν θά απαξιωθεί ποτέ!
Κοιτάζοντας τήν ίδια αφίσσα εδώ καί 21 χρόνια μέ τό βλέμμα σου καί τά χέρια σου νά μάς ψάχνουν μέσα από δακρυγόνα καί καπνούς,σού υπόσχομαι νά κάνω ότι μπορώ καί γιά όσο καιρό μού μένει,νά αλλάξω ότι μπορέσω από τόν Κόσμο πού άφησες πίσω καί πού εσύ δέν πρόλαβες γιατί ένας Μελίστας ήθελε νά "φύγεις νωρίς"...
Καί επειδή είμαι σίγουρος πώς στά ίδια μέρη πάνω-κάτω θά ξαναβρεθούμε,αδερφέ μου Μιχάλη πού έχεις γίνει παλικάρι 36 χρονών,δέν σού λέω "αντίο"...
Στό επανιδείν...
Ενας από τήν γενιά εκείνης τής εποχής...
Ενας από εκείνον τόν Νοέμβρη...
Παπαδόπουλος Παναγιώτης(Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο από τό αναρχικό/αναρχικό κίνημα
