Ο οδηγός των 80'ς

Και που να δεις Δημήτρη τι σε περιμένει από 'μένα: Duran, Wham!, A-ha, Alphaville κλπ :flipout: :flipout: :flipout:

H αποενοχοποίηση του κακού γούστου . Κλικ , Νίτρο , Μεν , status , Lifestyle , Κωστόπουλος κλπ "γκουρού" που κολακεύουν το χαμηλό αναγνωστικό τους κοινό .:grandpa: :flipout:
( και καινούργια : sonik )
 
Last edited:
H αποενοχοποίηση του κακού γούστου . Κλικ , Νίτρο , Μεν , status , Lifestyle , Κωστόπουλος κλπ "γκουρού" που κολακεύουν το χαμηλό αναγνωστικό τους κοινό .:grandpa: :flipout:

Αφού έχει flipout γράψε ότι θες :ernaehrung004:
 
Για να θεωρηθεί κάτι σαν "προσφορά στη μουσική",δεν πρέπει να έχει γίνει και "κτήμα" των πολλών;

"Ως εκ τούτου στην ποπ μουσική , αυτοί που αποκτούν συνήθως φήμη και τους γνωρίζουν εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν προσφέρει τίποτα στην μουσική ,στην καλύτερη περίπτωση , ή "κατασκευάζουν" σκουπίδια , στην χειρότερη."
 
Για ρίξε τα χαρτιά σου Γιώργο (Πολυχρονίδη). Νομίζω ότι έχουμε αφήσει πολύ πράμα έξω, ειδικά από την electropop. Βέβαια, επειδή τα 80'ς ήταν λίγο "παράξενη" δεκαετία (νέα μουσικά ρεύματα, πειραματισμοί κλπ), πιθανόν να μας βγει η μεγαλύτερη απ' όλες τις λίστες. Απ' ό,τι έχω καταλάβει, σ' όλους αρέσουν άλλα.
Καλά, το τι είχα ξεχάσει και άφησα απέξω δε λέγεται...

Υ.Γ. Σωκράτη, ο σκοπός της λίστας μας είναι άλμπουμς τα οποία είναι άρτια μουσικά (κατά την προσωπική γνώμη του καθενός πάντα) και αξίζει να ανακαλύψουμε, όχι αυτά που έτυχαν αναγνώρισης παγκοσμίως.
Τα παιχνίδια των εταιριών που αναφέρει ο Ντοκ, τα ξέρουμε όλοι λίγο πολύ.
 
Last edited:
Για να θεωρηθεί κάτι σαν "προσφορά στη μουσική",δεν πρέπει να έχει γίνει και "κτήμα" των πολλών;

"Ως εκ τούτου στην ποπ μουσική , αυτοί που αποκτούν συνήθως φήμη και τους γνωρίζουν εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν προσφέρει τίποτα στην μουσική ,στην καλύτερη περίπτωση , ή "κατασκευάζουν" σκουπίδια , στην χειρότερη."

Αν θυμάμαι καλά,κάτι τέτοια έγραφαν και οι "κριτικοί" μουσικής για τους ABBA,Madonna κτλ.
Όμως,τι μπορεί να προσφέρει κάποιος που και δεν υπάρχει πουθενά σήμερα αλλά και όταν έγραφε μουσική,δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του;
 
Το τι είναι "σκουπίδι" είναι μάλλον υποκειμενικό.

Π.χ.,"σκουπίδι" μπορεί για κάποιον να είναι τα 4 από τα 10 τραγούδια του αγαπημένου του δίσκου του επίσης αγαπημένου του καλλιτέχνη,απλά και μόνο επειδή δεν πρόκειται να τ´ακούσει ποτέ πέραν τη πρώτης φοράς που αγόρασε το δίσκο,αλλά και όσες φορές προσπάθησε να τα "συμπαθήσει" ξανακούγοντάς τα, το πρώτο άκουσμά τους τον δικαίωνε.
Για άλλους,ακόμα και αυτά τα 4 από τα 10,δεν είναι σκουπίδια αφού τα έγραψε ο αγαπημένος του καλλιτέχνης,άρα by default,χρίζονται και "κομματάρες".
Πιστεύω ότι είναι το ίδιο εύκολο για κάποιον καλλιτέχνη,να γράψει ύμνους και την ίδια στιγμή,στον ίδιο δίσκο,να έχει γράψει "κάτι" απλά και μόνο για να τον γεμίσει.
Η έμπνευση και η δημιουργικότητα,δεν είναι κάτι που το έχεις κάθε στιγμή.
 
Last edited:
Απάντηση: Re: Ο οδηγός των 80'ς

Για ρίξε τα χαρτιά σου Γιώργο (Πολυχρονίδη). Νομίζω ότι έχουμε αφήσει πολύ πράμα έξω, ειδικά από την electropop. Βέβαια, επειδή τα 80'ς ήταν λίγο "παράξενη" δεκαετία (νέα μουσικά ρεύματα, πειραματισμοί κλπ), πιθανόν να μας βγει η μεγαλύτερη απ' όλες τις λίστες. Απ' ό,τι έχω καταλάβει, σ' όλους αρέσουν άλλα.
Καλά, το τι είχα ξεχάσει και άφησα απέξω δε λέγεται...

Φίλε Guybrush έχω μπει σε μεγάλο λούκι. Θέλω ένα 4ωρο+ για να φτιάξω τη λίστα. Και να ξέρεις ότι το βλέπω σοβαρά το θέμα. Θα την έχετε Κυριακή βράδυ.
 
Για να θεωρηθεί κάτι σαν "προσφορά στη μουσική",δεν πρέπει να έχει γίνει και "κτήμα" των πολλών;

"Ως εκ τούτου στην ποπ μουσική , αυτοί που αποκτούν συνήθως φήμη και τους γνωρίζουν εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν προσφέρει τίποτα στην μουσική ,στην καλύτερη περίπτωση , ή "κατασκευάζουν" σκουπίδια , στην χειρότερη."

Αν θυμάμαι καλά,κάτι τέτοια έγραφαν και οι "κριτικοί" μουσικής για τους ABBA,Madonna κτλ.
Όμως,τι μπορεί να προσφέρει κάποιος που και δεν υπάρχει πουθενά σήμερα αλλά και όταν έγραφε μουσική,δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του;

κατ' αρχήν στο φόρουμ υπάρχει κριτικός ,και όχι "κριτικός", που του αρέσει η Madonna.
κατά δεύτερον ακόμη και όσα έγραφαν οι "κριτικοί" κάποτε για τους Abba κλπ είναι πλήρως εν ισχύ και σήμερα
τρίτον , έχεις ψάξει ποτέ να ακούσεις ένα από αυτούς τους άγνωστους δίσκους , για να διαπιστώσεις "ιδίοις ώσιν" αν είναι καλός ή όχι , νάχεις άποψη βρε αδερφέ ;
τέταρτον , είναι πασίγνωστη η ρήση ότι το "Velvet Undergound and Nico" το αγόρασαν 50.000 άτομα όλα κι όλα , αλλά αυτοί έκαναν όλοι κι από ένα συκγρότημα. Ητοι , προσφέρουν στην μουσική οι δημιουργοί , όχι οι ακροατές όσα εκατομμύρια κι αν είναι . :ernaehrung004:
 
Η λίστα συνεχίζεται...

Dead Can Dance - The Serpent's Egg
Dead Can Dance - Within the Realm of Dying Sun
Pulp - Masters of the Universe
Tom Waits - Franks Wild Years
Tom Waits - Rain Dogs
Dire Straights - Love over Gold
Dire Straights - Brothers in arms
 
Σωκράτη η παρατήρησή σου είναι πέρα για πέρα δίκαιη.

Και είναι ακριβώς η σωστή περίσταση για να εκδηλωθεί η παρατήρηση αυτή. Γιατί; Διότι ακριβώς αυτό είναι το χαρακτηριστικό των εϊτις. Η μεγάλη (να μην πω χαώδης) απόσταση που χώριζε την δημιουργικότητα απο την αναγνώριση και τα τσαρτς. Εξαιρέσεις όπως Soft Cell απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Και το γεγονός δεν ήταν τυχαίο. Κατα τη γνώμη μου ήταν καθαρά τεχνικό (η πρώτη φορά δηλαδή που η μουσική τεχνολογία έκανε εφικτή με σχετικά μη δυσβάστακτο κόστος την δημιουργία όπως και τη διανομή της μουσικής με άμεσο αποτέλεσμα τη δημουργία των independent labels).

Και αυτό φαίνεται απο την εξαιρετική ποικιλομορφία στις προτάσεις: Μετρήστε γκρουπς. Θα σας βγουν πολλαπλάσια απο τις αντίστοιχες προτάσεις άλλων δεκαετιών που πιθανόν σε σύνολο να είναι παραγωγικότερες. Και μη νομίσετε οτι στις λίστες υπάρχουν οτι ακούσαμε.
Προσωπικά έχω βγάλει απέξω -πέρα απο μέτρια άγνωστα γκρουπς- και περιπτώσεις που ποτέ δεν με άγγιξαν (π.χ. Psychedelic furs ή Dead Cennedys) όπως βέβαια και περιπτώσεις τύπου Yazoo ή Duran Duran.

Το θέμα είναι πως λίγα λεπτά μετά το κλικ στο submit reply έρχονται στο μυαλό μου μερικά σημαντικότατα άλμπουμς που έχω ξεχάσει. Πόσες φορές θα γίνει αυτό; Με τα 80's πολλές φοβάμαι...

Άντε λοιπόν και πάλι:


Modern Eon: fiction tales
Der Plan: Geri Regi
Sleep Chamber: Submit to desire
Fad Gadget: Fireside favorites
Ike Yard: A fact, a second
A tent: Six empty places
Various: Perspectives & distortion
39 clocks: Paint it dark
Five or Six: A thriving and happy land

Και (φοβάμαι πως) έπεται συνέχεια.


Υ.Γ Το Perspectives and distortion σε βινύλιο δεν βρισκόταν εύκολα. Ευτυχώς έγινε reissue σε CD. Άν δεν μπορείτε να καταλάβετε τι εννοώ με τα παραπάνω πάρτε το και ακούστε το. Μία ακρόαση αξίζει χίλια posts...
 
Last edited:
αυτούς πχ ούτε εγώ τους έχω ακούσει , ούτε καν ως όνομα

Αχ Δημήτρη... Κάποιους απο αυτούς τους είχες για μήνες σε σακκούλα στο πορτ μπαγκαζ του αυτοκινήτου σου...