Για να πιάσουμε λίγο τα υπαρξιακά μας...
Πριν λίγες εβδομάδες, που είχε περάσει ο Δημήτρης Θ. από Θεσσαλονίκη για δουλειές του, είχαμε πάει μια βόλτα για καφέ από του Βασίλη του Χουρμουζιάδη.
Ανοίξαμε μια σχετικά μεγάλη συζήτηση, όσον αφορά το τι ακούει ο καθένας και πώς ακούει.
Ένα γενικό συμπέρασμα είναι ότι το Hi-Fi και Hi-End είναι άποψη. Δηλαδή, άποψη σχετικά με το πώς θα ήθελε να ακούγεται κάτι ο εκάστοτε κατασκευαστής και κατ' επέκταση ο χαϊφιντελάς.
Με αφορμή μερικά ποστ τον τελευταίο καιρό, σκεφτόμουν το εξής:
Πάμε σ' έναν Χ γνωστό του κύκλου μας, και ακούμε το σύστημά του. Έλα όμως που το σύστημα μας φαίνεται χάλια. Όμως, 99% δε λαμβάνουμε υπόψη μας:
-Τι μουσικές ακούει ο άλλος
-Πώς θέλει ν' ακούει ο άλλος και
-Τι φιλοσοφία μηχανημάτων αρέσει στον άλλο
Τελικά, κατά πόσον είμαστε σε θέση να κρίνουμε το σύστημα κάποιου;
Πέρα από την περίπτωση να έχουμε σχεδόν πανομοιότυπα μουσικά γούστα και να ακούμε μηχανάκια της ίδιας φιλοσοφίας, όπου μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα μέχρι ένα βαθμό, μπαίνει πάρα πολύ στη μέση ο παράγοντας "προκατάληψη".
Π.χ. εγώ που είμαι πανελάκιας αν πάω ν' ακούσω το σύστημα ενός κορνάκια θα το θάψω. Λογικό είναι, μια και αποτελεί το ακριβώς αντίθετο από άποψη σχεδιαστικής φιλοσοφίας.
Άρα, για να βγάλουμε ένα πιο "ασφαλές" και ει δυνατόν αντικειμενικό συμπέρασμα, θα πρέπει να μπούμε στο σκεπτικό του άλλου.
Για παράδειγμα, όταν πάω στο σπίτι του Τζιμάκου, κρίνω το σύστημα ως κορνάκιας. Όταν πάω στο σύστημα του Μανωλάκου, το κρίνω ως οπαδός των μεγάλων ηλεκτροδυναμικών. Όταν πάω στου PanMan, ως πανελάς (το μόνο εύκολο
). Στου Πολυχρονίδη και του Ντοκ, ως οπαδός των παντοκατευθυντικών. Τέλος, στου Υπέρηχα, ως μονιτοράς.
Βέβαια, για να καταφέρεις να βγάλεις ασφαλές συμπέρασμα, θα πρέπει να έχεις ακούσει πάρα πολλά συστήματα, όλων των ειδών.
Συνεπώς, η κρίση ενός συστήματος χρειάζεται ανοικτό μυαλό και όσο το δυνατόν χρήση αντικειμενικών παραμέτρων.
Ακούω τις απόψεις σας...
Πριν λίγες εβδομάδες, που είχε περάσει ο Δημήτρης Θ. από Θεσσαλονίκη για δουλειές του, είχαμε πάει μια βόλτα για καφέ από του Βασίλη του Χουρμουζιάδη.
Ανοίξαμε μια σχετικά μεγάλη συζήτηση, όσον αφορά το τι ακούει ο καθένας και πώς ακούει.
Ένα γενικό συμπέρασμα είναι ότι το Hi-Fi και Hi-End είναι άποψη. Δηλαδή, άποψη σχετικά με το πώς θα ήθελε να ακούγεται κάτι ο εκάστοτε κατασκευαστής και κατ' επέκταση ο χαϊφιντελάς.
Με αφορμή μερικά ποστ τον τελευταίο καιρό, σκεφτόμουν το εξής:
Πάμε σ' έναν Χ γνωστό του κύκλου μας, και ακούμε το σύστημά του. Έλα όμως που το σύστημα μας φαίνεται χάλια. Όμως, 99% δε λαμβάνουμε υπόψη μας:
-Τι μουσικές ακούει ο άλλος
-Πώς θέλει ν' ακούει ο άλλος και
-Τι φιλοσοφία μηχανημάτων αρέσει στον άλλο
Τελικά, κατά πόσον είμαστε σε θέση να κρίνουμε το σύστημα κάποιου;
Πέρα από την περίπτωση να έχουμε σχεδόν πανομοιότυπα μουσικά γούστα και να ακούμε μηχανάκια της ίδιας φιλοσοφίας, όπου μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα μέχρι ένα βαθμό, μπαίνει πάρα πολύ στη μέση ο παράγοντας "προκατάληψη".
Π.χ. εγώ που είμαι πανελάκιας αν πάω ν' ακούσω το σύστημα ενός κορνάκια θα το θάψω. Λογικό είναι, μια και αποτελεί το ακριβώς αντίθετο από άποψη σχεδιαστικής φιλοσοφίας.
Άρα, για να βγάλουμε ένα πιο "ασφαλές" και ει δυνατόν αντικειμενικό συμπέρασμα, θα πρέπει να μπούμε στο σκεπτικό του άλλου.
Για παράδειγμα, όταν πάω στο σπίτι του Τζιμάκου, κρίνω το σύστημα ως κορνάκιας. Όταν πάω στο σύστημα του Μανωλάκου, το κρίνω ως οπαδός των μεγάλων ηλεκτροδυναμικών. Όταν πάω στου PanMan, ως πανελάς (το μόνο εύκολο
Βέβαια, για να καταφέρεις να βγάλεις ασφαλές συμπέρασμα, θα πρέπει να έχεις ακούσει πάρα πολλά συστήματα, όλων των ειδών.
Συνεπώς, η κρίση ενός συστήματος χρειάζεται ανοικτό μυαλό και όσο το δυνατόν χρήση αντικειμενικών παραμέτρων.
Ακούω τις απόψεις σας...