Να γράψω και εγώ την εμπειρία μου!
Προχθές το βράδυ επέστρεψα από άδεια , χθες δεν μπόρεσα να κατέβω και ξεκίνησα σήμερα!
Κατά τις 12 ήμουν κάτω μαζί με τον ξάδερφό μου καναμε μερικές βόλτες, είμασταν τελείως ανοργάνωτοι ούτε μάσκες ούτε riopan τίποτα... μας έδωσαν μάσκες στο ιατρείο και μετά βρήκα μια θεία μου που ήταν κάτω εξοπλισμένη(τα riopan γαμάν!!!!). Κάτσαμε στη γωνία που είναι η eurobank και μετά τα πρώτα χημικά στην πάνω μεριά της πλατείας κατεβήκαμε προς Ερμού μέχρι που ρίξανε και στην αρχή της ερμού και σε μερικά λεπτά είχαμε βρεθεί 3 στενά πιο κάτω.. Ανεβήκαμε λίγο προς τα πάνω και μετά κατά τις 3 την κάναμε από μοναστηράκι. Τρελό γιουχάρισμα και μπουκάλια έφαγαν καμιά 15 ματατζήδες που έφυγαν από το υπουργείο και πέρασαν κάθετα την Ερμού μέσα από τον κόσμο. Δεν ασχολήθηκαν όμως γιατί από ότι φαίνεται μάλλον είχαν εντολή να ανέβουν προς το μεγάλη βρετάνια...
Κατεβαίνοντας την Ερμού για να πάμε μοναστηράκι εμφανίστηκαν από ένα στενό οι ίδιοι μπάτσοι με τα μηχανάκια που αργότερα κατέβηκαν στο μοναστηράκι και προσπάθησαν να ανέβουν προς το σύνταγμα μέσω της Ερμού που είχε κόσμο και φυσικά ο κόσμος δεν τους άφησε να περάσουν... Έπειτα κινήθηκαν προς τα κάτω και εξαφανίστηκαν σε ένα στενό μέσα από γιουχαρίσματα και μπουκάλια...
Κατά τις 5 ξεκίνησα να κατέβω ξανά αφού πρώτα πέρασα από ένα φαρμακείο και πήρα ότι μπορούσα μαλοξ ριοπαν μπεταντιν μασκες κλπ με σκοπό να τα πάω στο ιατρείο στο σύνταγμα. μάθαινα πως στο σύνταγμα δεν μπορείς να πας στην πλατεία είχα μάλιστα την εντύπωση πως ο σταθμός είναι κλειστός και μην ξέροντας τι να κάνω, σκεφτόμουν να κατέβω μοναστηράκι και να το κόψω με τα πόδια αλλά η αλήθεια είναι πως φοβόμουν μιας και δεν ήξερα πως να περάσω από την Ερμού στην πλατεία που γινόταν πόλεμος εκείνη την ώρα, δεν έχω και εμπειρία κιόλας από αυτά, με τα πολλά αποφασίζω να πάω με το μετρό σύνταγμα ελπίζοντας πως ο σταθμός λειτουργεί, όπως και έγινε. Έφτασα σύνταγμα μετά από καμιά ώρα, τα μάτια άρχισαν να τσούζουν αμέσως μόλις ανεβήκαμε τα σκαλιά, στον κεντρικό "θάλαμο" με τα μηχανήματα επικύρωσης των εισιτηρίων γινόταν ο χαμός από κόσμο, εκείνη την ώρα μάλιστα κατέβαζαν έναν τραυματία με φορείο, βρήκα μία κυρία από την ομάδα περιφρούρησης της έδωσα τα φάρμακα και έφυγα για μοναστηράκι που είχα ραντεβού με την θεία μου.
Φτάνω μοναστηράκι και στις τελευταίες κυλιόμενες σκάλες πριν βγεις όπως ανέβαινα ακούω να με φωνάζουν, ήταν οι θεία μου που κατέβαινε από τις σκάλες και μου φώναζε να κατέβω αμέσως κάτω... Τι γίνεται λέω ρε π@στη μου και όπως έφτασα πάνω βλέπω κόσμο να τρέχει έξω από το μετρό, και πολύ κόσμο να βρίσκει καταφύγιο μέσα στο μετρό .... ήταν η ώρα που είχαν φτάσει οι μπάτσοι με τα μηχανάκια στο βίντεο παραπάνω. κατέβηκα κατευθείαν κάτω και φύγαμε για αιγάλεω.
Αράξαμε αιγάλεω παρακολουθήσαμε και την συνέλευση που στήθηκε εκείνη την ώρα στην πλατέια περιμένοντας κάποιους γνωστούς να έρθουν. Κατά τις 10 αποφασίζουμε να παμε προς σύνταγμα. Φτάνουμε μετά από λίγο, πολύς κόσμος μέσα στο μετρό, ο παπάς να μοιράζει κουλούρια

, μία που έκανε ο κόσμος να βγει από την πλατεία μία που ψέκαζαν τα μ@νόπανα μέσα στο μετρό... Ελεος... λες και είμαστε κατσαρίδες ψεκάζουν... με τα πολλά την κάνουμε για μοναστηράκι, είχε πολύ κόσμο η πλατεία!!!! Καθόμαστε κανένα μισάωρο μέχρι που πέφτει τηλέφωνο σε έναν στην πλατεία ότι στο zougla radio λένε πως οι μπάτσοι αφού καθάρισαν το σύνταγμα θα κατέβουν να καθαρίσουν και το μοναστηράκι.... και μετά από λίγο φύγαμε. Δεν ξέρω τι έγινε μοναστηράκι τελικά αν κάποιος ξέρει ας πει....
Αυτή ήταν η πρώτη μου φορά, χωρίς ηρωισμούς... Θα κατέβω πάντως ξανά! και αύριο και μεθαύριο και όσες μέρες είμαι εδώ. Όσο μπορώ να βοηθήσω θα το κάνω!
Τον σεβασμό μου σε όσους είναι στην πρώτη γραμμή, στην πλατεία και γενικότερα σε όλους όσους τρώνε αυτόν τον καρκίνο από το μισό μέτρο. Δεν μπορώ να πω ότι έφαγα πολύ χημικό, βοήθησε και ο αέρας που το έστελνε προς την βουλή, αλλά και το λίγο που έφαγα με κάνει να καταλαβαίνω τι τραβάνε όσοι τα τρώνε από κοντά. Απλά


Σε μια φάση έρχεται στην ερμού ένα παλικάρι μες στο μαύρο χάλι έκατσε σε ένα παρτέρι, έριχνε νερό στο κεφάλι του, τα μάτια του κόκκινα κλπ... του δίνει η θεία μου λίγο ριοπαν και αφού συνέρχεται μας λέει: δεν υπάρχει αυτό, τόση ώρα τρώμε του κόσμου τα χημικά και την παλεύουμε και σε μια φάση ρίξανε κάτι που διαπέρασε μάσκες και τα πάντα και δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε... Λες και ήταν κάτι το διαφορετικό...
Αυτές οι εμπειρίες μου... συγγνώμη αν σας κούρασα...