Καλησπέρα σε όλους.
Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις αντεγκλήσεις που γράφονται εδώ μέσα και θα μου επιτρέψετε να πω ότι δεν τις επικροτώ. Όχι γιατί χαλάνε τη μόστρα του site (σιγά τ' αβγά, δηλαδή), αλλά γιατί δεν πιάνουν το κύριο. Το να δούμε τα πράγματα με ταξικό κριτήριο, δηλαδή.
Δυο κουβέντες για τα γεγονότα, αν και λίγη σημασία έχουν, παρά το γεγονός ότι κανένας δεν μπήκε στον κόπο να σχολιάσει τα γραφόμενά μου τόσο σε
αυτό όσο και σε
εκείνο το post μου:
1) Όπως έγραψα και στο προηγούμενο post μου, οι ομάδες των μπαχαλάκηδων ανέβηκαν ΟΛΟΚΛΗΡΗ της Ερμού συντεταγμένα και ΟΠΛΙΣΜΕΝΕΣ με κάθε λογής "άρματα" (μάρμαρα, μολότωφ, ακόμα και με ασφυξιογόνα). Αυτό, παρά τις διάφορες αντεγκλήσεις, δεν το έχει αμφισβητήσει κανένας ως τώρα.
2) Με την έναρξη των επεισοδίων, η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ "συνέλαβε" έναν από αυτούς και αφού τον καταχέριασε δεόντως, του αφαίρεσε τον "εξοπλισμό" ΚΑΙ την ταυτότητα, που "έλαχε" να ήταν ταυτότητα αστυνομικού και στη συνέχεια τον παρέδωσε στους ΜΑΤατζήδες για τα περαιτέρω. Η είδηση βγήκε χθες βράδυ στη "Ζούγκλα" του Τριανταφυλλόπουλου (όπου συζητήθηκαν κι άλλα πολλά, μέχρι και τηλεφωνική παρέμβαση της Παπαρήγα).
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=JHjLk4XzBFs
3) Υπάρχει ένας νεκρός! Αυτό ας το καταλάβουμε - ΟΛΟΙ ΜΑΣ - επί τέλους και ας τηρήσουμε την δέουσα ευλάβεια. Και σίγουρα κανείς δεν μπορεί να του καταλογίσει ευθύνη, επειδή ήταν στην περιφρούρηση της συγκέντρωσης. Ούτε να προσπαθούν κάποιοι να αθωώσουν το δολοφονικό χέρι που τον χτύπησε - ανεξάρτητα αν αυτό ήταν χέρι που του πέταξε το μάρμαρο ή χέρι που τούριξε το ασφυξιογόνο στη μούρη. Ούτε λίγο, ούτε πολύ θα τον δικάσουμε κι όλας, κι αυτόν και τους άλλους της περιφρούρησης, γιατί ήταν στη διαδήλωση και έδωσαν το δικαίωμα με την παρουσία τους να τους πετάξουν μάρμαρα και μολότωφ οι άλλοι.
4) Το νομοσχέδιο πέρασε, δυστυχώς. Παρ' όλα τα εκτός βουλής τεκταινόμενα και παρ' όλες τις εντός βουλής διεργασίες. Εξ αυτού και μόνο, ισχυροποιείται η αντίληψη που λέει "εδώ και τώρα" να απαλλαγεί ο τόπος από τις μαριονέττες ΚΑΙ ΟΛΑ τα πολιτικά σχήματα που στηρίζουν τέτοιες πολιτικές. Κάθε μέρα, κάθε ώρα που περνάει και μένει ο λαός αδρανής, μετράει σε βάρος του.
Πάμε τώρα παρακάτω.
Α. Η ενότητα της αριστεράς, στην οποία αναφέρθηκε και ο Π. Λαφαζάνης, αλλά και η ανακοίνωση του ΝΑΡ, και την οποία απαρνήθηκε ο Σπύρος με έναν σχεδόν απόλυτο τρόπο, δεν είναι υπόθεση ιδεολογικών προσεγγίσεων και κινήσεων κορυφής (άλλωστε, αρνητικό παράδειγμα για το δεύτερο αποτελεί η δημιουργία του άλλοτε ενιαίου Συνασπισμού). Είναι υπόθεση της ενότητας και του εισέτι μεγαλύτερου ταξικού προσανατολισμού του λαϊκού και κυρίως του οργανωμένου εργατικού κινήματος. Επί του προκειμένου, συμφωνώ με την παράγραφο της ανακοίνωσης του ΝΑΡ (στην οποία εμπλέκει και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ), που μιλάει γι αυτό το ζήτημα. Θα συμφωνήσω ότι στις παρούσες συνθήκες αυτό είναι πολύ δύσκολο. Πιστεύω όμως ότι, όσο σκληραίνουν τα πράγματα, όλο και περισσότερο θα ωριμάζει η ιδέα.
Β. Σε ότι αφορά στην πολιτική συμπεριφορά των κομμάτων της Αριστεράς, σε σχέση πάντα με τα προβλήματα του τόπου (και όχι βέβαια σε σχέση με τα χθεσινά, διότι με αυτά χάσαμε τη μπάλα), έχω να πω τα εξής:
- Το ΚΚΕ έχει διαλέξει την τακτική του "ξεχωριστού" (μιλάω για τη δράση στο μαζικό λαϊκό κίνημα και πρωτίστως στο εργατικό). Πόσο είναι σωστή ή λάθος, θα το δείξει ο χρόνος. Κατά την άποψή μου είναι εν μέρει λάθος, διότι ένα μεγάλο μέρος των λαϊκών μαζών το βλέπει αρνητικά. Και λέω εν μέρει, γιατί καταλαβαίνω από την άλλη μεριά ότι στο μαζικό λαϊκό κίνημα δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια και δικαιολογίες συνεργασιών με χώρους που δρουν είτε ανοιχτά ως υποστηριχτές του συστήματος είτε ως δούρειοι ίπποι μέσα σε αυτό. Πόσο αυτό τελικά βοηθάει ή όχι συνολικά, είπα, θα το δείξει ο χρόνος.
- Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως συνασπισμός κομμάτων και κινήσεων, έχει κατ' αρχάς να λύσει ένα μεγάλο εσωτερικό πρόβλημα: τη δική του ενότητα. Από τις 11 ή και παραπάνω συνιστώσες του (το νούμερο το έχω χάσει τελευταία, διότι πάνε κι έρχονται κάποιοι), ούτε μία δεν εμφανίζεται να έχει κοινές κάποιες από τις θέσεις της με τις άλλες. Ακόμα και οι πιο κοντινές, π.χ. ΚΕΔΑ και ΚΟΕ, συγκρούονται. Ο ΣΥΝ, ως η μεγαλύτερη συνιστώσα έχει κι αυτός να λύσει προβλήματα, τόσο πρακτικά όσο και ιδεολογικά. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω με αυτά. Το σοβαρότερό του πρόβλημα, είναι αυτό που ονομάζουν "Ευρωπαϊκός Προσανατολισμός". Δημιουργεί σοβαρές ιδεολογικές αναταράξεις και συνεχή αναπροσαρμογή των θέσεών του, με ρυθμούς καταιγιστικούς, σε σημείο να μην μπορεί να εμφανίσει ενιαία και σταθερή πολιτική γραμμή. Ενώ π.χ. συνεχώς υπεραμύνεται του μορφώματος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, από την άλλη μεριά το καταγγέλει για νεοφιλελεύθερη και αντιλαϊκή πολιτική (την ηγεσία του). Έτσι δημιουργεί, τόσο στο κοινό του όσο και στο ίδιο το κόμμα, αυταπάτες ότι ένας τέτοιος αντιλαϊκός οργανισμός μπορεί να αλλάξει. Λες και αυτός δεν φτιάχτηκε για αυτόν ακριβώς το λόγο, να είναι δηλαδή ένας αντιλαϊκός οργανισμός, που θα λειτουργεί σε βάρος των λαών των χωρών-μελών του. Άλλο παράδειγμα προβλήματος είναι ότι εκτιμά πως το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να έχει χαρακτηριστικά σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, αν και αυτό έχει πρόσφατα εγκαταλειφθεί. Παραμένει όμως ο "ντορός" αυτής της εκτίμησης, αφού μέχρι και χθες ακόμα το εγκαλούσε να εγκαταλείψει την κυβέρνηση, ισχυριζόμενος ότι έχει αποτύχει στην εφαρμογή της πολιτικής του και ότι δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να την ασκεί, αφού είχε άλλα υποσχεθεί προεκλογικά. Θα μπορούσα να πω πολλά περισσότερα, αλλά θέλω να περιοριστώ στα κύρια.
- Τα άλλα μικρότερα κόμματα και κινήσεις της Αριστεράς, βρίσκονται - δυστυχώς - μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Η ΔΗΜΑΡ έχει γίνει πια το "αριστερό" δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ. Το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάνουν μεν φιλότιμες προσπάθειες, αλλά αφ' ενός οι συχνοί εναγκαλισμοί τους με τον αντιεξουσιατικό χώρο (θα πω γι αυτόν παρακάτω) και αφ' ετέρου η μερική ιδεολογική σύγχυση για τις αιτίες της κρίσης τα κρατούν στο περιθώριο. Η τελευταία ανακοίνωση ήταν ένα θετικό βήμα, πάντως.
Γ. Ο λεγόμενος αντιεξουσιαστικός χώρος μοιάζει με την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή. Κατ' αρχάς δεν είναι ενιαίος. Ενιοποιείται μόνο σε κάθε διαδήλωση, όταν γκρουποποιείται συντεταγμένα, για να αμολήσει τις μολότωφ του κατά των μπάτσων. Και από πολιτική άποψη, αυτή η πρακτική έρχεται σε αντίθεση με την αναρχική ιδεολογία, η οποία στη βάση της απαρνείται κάθε μορφή οργάνωσης. Επί πλέον, είναι γνωστό εδώ και πολλές δεκαετίες ότι, είτε εν αγνοία κάποιων ιδεολόγων του χώρου είτε με την παραπλάνησή τους, ο χώρος αυτός έχει διαβρωθεί από το παρακράτος και τις μυστικές υπηρεσίες και χρησιμοποιείται από αυτές κατά το δοκούν. Το χθεσινό επεισόδιο της σύλληψης του αστυνομικού "κουκουλοφόρου" ούτε το μόνο είναι, ούτε φυσικά το τελευταίο. Σε άσχετο χρόνο, ο εκλιπών Χ. Φλωράκης είχε προ πολλών δεκαετιών καταγγείλει ότι σε αυτό το χώρο υπάρχουν συγκοινωνούντα δοχεία με την Ασφάλεια. Τέλος, ακριβώς λόγω της θολούρας του, ο χώρος αυτός φιλοξενεί, εκτός από τους πραγματικούς αντιεξουσιαστές, και "αντιεξουσιαστές" γηπεδικού προφίλ και κάθε λογής άλλου είδους περίεργους, που μόνο πραγματική σχέση με τους πρώτους δεν έχουν.
Θα μπορούσα να συνεχίσω επί μακρόν. Θα ήθελα όμως να δω και τις απόψεις σας.
Υ.Γ.:
Εγώ θα σας βομβαρδίζω κι ας με βαράτε. Η ΠΝΟ, όπως είπα και σε προηγούμενο ποστάρισμά μου, κύρηξε πάλι νέα 48ωρη. Πήγα σήμερα στο λιμάνι και δεν κουνιότανε προπέλλα. Αύριο θα ξανακατέβω. Και θα πω και την "κακία" μου εδώ: Η απεργία των ναυτεργατών είναι μια από τις σοβαρότερες και πιο προωθημένες απεργίες των εργαζομένων ολόκληρης της επικράτειας. Πέραν των λόγων που έχω κατά καιρούς εξηγήσει, είναι επί πλέον και η φύση της εργοδοσίας αλλά και του τρόπου με τον οποίο η κρατική μηχανή την αντιμετωπίζει. Εν τούτοις, το βάρος της απεργίας, με μεγάλη μου θλίψη, το σηκώνουν μόνο τα ταξικά σωματεία ΠΕΜΕΝ και Στέφενσων, ενώ τελευταία έχουν μπει στο χορό και οι Ναυτομάγειροι και το Σωματείο των Πληρωμάτων των Ρυμουλκών. Τα άλλα σωματεία περιμένουν να φωτισθεί δια του Αγίου Πνεύματος η ηγεσία της ΠΝΟ για να πάρουν αποφάσεις συμμετοχής (αν τις πάρουν κι αυτές). Όσο για συμμετοχή στην οργάνωση και στην περιφρούρηση της απεργίας, ούτε λόγος. Βέβαια, για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, δεν θα περίμενα ποτέ ούτε από το σωματείο των Πλοιάρχων ούτε από τους Θαλαμηπόλους και τους υπόλοιπους κάτι διαφορετικό. Θα περίμενα όμως από το σωματείο των Ναυτών (ΠΕΝΕΝ), που στη διοίκησή του πλειοψηφεί η Ταξική Αγωνιστική Συσπείρωση Ναυτών, με επικεφαλής τον Α. Νταλακογιώργο, στέλεχος του Συνασπισμού, να πρωτοστατεί κι αυτό στην οργάνωση της απεργίας. Έχω να τους δω τουλάχιστον δυο χρόνια, ίσως και περισσότερο, σε κάτι τέτοιο.
Καλό βράδυ.
-
