Με αφορμή δύο σχόλια που είδα στη διάρκεια της συζήτησης τις τελευταίες μέρες, θα προσπαθήσω να λύσω μερικές παρανοήσεις σχετικά με τη 2η τροπολογία, και στο τέλος να δώσω ένα plot twist.
Βασικά θα πω ως προοίμιο (στυλ διακήρυξης ανεξαρτησίας - preamble) θα πως όσοι έχουν κάνει σημαία υπερ των όπλων την 2η τροπολογία, αλλά και όσοι την βλέπουν ως το απόλυτο κακό, το πιο πιθανό είναι να μην έχουν κατανοήσει πως λειτουργούν οι τροπολογίες στο αμερικανικό Σύνταγμα.
Ξεκινώ από το προφανές. Εκτός ΗΠΑ δεν υφίσταται κάποια επιλογή σχετικά με αυτή. Δεν υπάρχει, άρα δεν είναι καν θέμα. Επομένως εμείς στην Ε.Ε. δεν έχουμε κάποια επιλογή να την δεχτούμε ή όχι.
Εντός ΗΠΑ, επίσης δεν υπάρχει κάποια επιλογή να τη δεχτείς ή όχι. Είναι σαν να λες ότι δέχεσαι ή όχι την ύπαρξη του Γραντ Κάνυον... . Θα την δεχτείς ως έχει, αλλά αυτό το «ως έχει» είναι αυτό που θα εξηγήσω παρακάτω.
Δεν πρόκειται για το Σύνταγμα του 1791 που δεν αλλάζει, η 2η τροπολογία είναι μια από τις 10 του Bill of rights και δεν έχουν πειραχτεί αυτές οι πρώτες 10 ποτέ. Ούτε καν να συμπληρωθούν από άλλη τροπολογία, όπως έχει συμβεί με άλλες που είναι εκτός του Bill of Rights.
Η νομολογία όμως που αφορά την 2η τροπολογία, και όποια άλλη τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ δηλαδή όταν υπάρχει υπόθεση ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, αλλάζει και όχι μόνο αλλάζει, αλλά το σκεπτικό της απόφασης της κάθε υπόθεσης δημιουργεί δεδικασμένο, με αποτέλεσμα κάθε επόμενη απόφαση να χτίζει επάνω στην προηγούμενη, εφόσον βέβαια πρόκειται για περιπτώσεις που αφορούν κοινά σημεία μεταξύ των υποθέσεων.
Λίγη σύγχρονη Ιστορία:
Μέχρι και το 2008 δεν υπήρχε σε αυτό το επίπεδο, κάποια υπόθεση που να επικαλούνταν τη 2η τροπολογία. Μέχρι τότε, το θέμα του δικαιώματος σε ατομικό επίπεδο της οπλοφορίας, λυνόταν σε τοπικό ή το πολύ-πολύ σε επίπεδο Πολιτείας.
Κοινώς από το 2008 το θέμα με την περιβόητη απόφαση στην υπόθεση District of Columbia v. Heller, για πρώτη φορά αναγνωρίστηκε με νομολογία το δικαίωμα της οπλοκατοχής/οπλοφορίας σε επίπεδο Ανώτατου δικαστηρίου.
Από τότε έχουν υπάρξει αποφάσεις σε υποθέσεις που αφορούν την 2η τροπολογία, ωστόσο οι πιο διάσημες από αυτές γέρνουν προς την πλευρά του ατομικού δικαιώματος. Βλέπετε τα ταμπλοιντ των ΜΜΕ, θέλουν εντυπωσιασμό, φόβο και κλικς και τηλεθέαση, και κάπως έτσι μένουν στο παρασκήνιο της επικαιρότητας υποθέσεις που ίσως... ίσως λέω, να έχουν σταματήσει την κίνηση του εκκρεμούς προς την μία κατεύθυνση και αυτή να έχει ξεκινήσει την κατεύθυνσή της με αντίθετη φορά.
Εκείνο που δεν κατανοούν οι περισσότεροι, είναι πως οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχουν ως σκοπό να ισορροπήσουν την ατομική ασφάλεια, αλλά και την συλλογική ασφάλεια. Με λίγα λόγια από τη μία έχουμε την ατομική αυτοπροστασία ως δικαίωμα με χρήση όπλου, αλλά και από την άλλη έχουμε το δικαίωμα οποιουδήποτε να προστατεύεται και χωρίς τη χρήση αυτού, από μια οργανωμένη πολιτεία.
Θυμηθείτε, η 2η τροπολογία δεν κάνει λόγο μόνο για το δικαίωμα του Keep and bear arms. Κάνει λόγο και για οργανωμένη πολιτοφυλακή
αλλά και την ασφάλεια της οργανωμένης πολιτείας. For the security of a free state λέει.
Όπως προστατεύει το δικαίωμα κάποιου στην αυτοάμυνα με χρήση όπλου, έτσι προστατεύει και τον οποιονδήποτε από έναν τρελό που θα πάρει μια μέρα ένα όπλο και θα κινηθεί εναντίον κάποιου που δεν χρησιμοποιεί όπλο για την αυτοάμυνά του.
Είναι αυτονόητο και αυτό το δικαίωμα εντός της έννοιας της ασφάλειας μιας ελεύθερης πολιτείας.
Και πάμε στο plot twist...
Τον Ιούνιο του 2024, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε με ψήφους 8–1 στην υπόθεση United States v. Rahimi ν
α επικυρώσει έναν ομοσπονδιακό νόμο που απαγορεύει σε άτομα που υπόκεινται σε περιοριστικά μέτρα ενδοοικογενειακής βίας να κατέχουν πυροβόλα όπλα!
Πως είπατε; Παγωμάρα σε όσους έχουν σημαία τη 2η τροπολογία; Μμμμμ.... μάλλον ναι.
Βασικά Σημεία.
Γνώμη της Πλειοψηφίας: Ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου John Roberts έγραψε ότι
η Δεύτερη Τροπολογία δεν προστατεύει το δικαίωμα οπλοκατοχής για άτομα που θεωρούνται αξιόπιστη απειλή από έναν δικαστή. Τόνισε ότι τα συνταγματικά δικαιώματα πρέπει να ερμηνεύονται υπό το πρίσμα των σύγχρονων συνθηκών και όχι να παγώνουν σε ιστορικό προηγούμενο.
Νομικός Αντίκτυπος: Η απόφαση ισχυροποίησε απόφαση κατώτερου δικαστηρίου, επιβεβαιώνοντας την προστασία των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας και διευκρινίζοντας πώς τα δικαστήρια θα πρέπει να εφαρμόζουν ιστορικές αναλογίες σε υποθέσεις της Δεύτερης Τροπολογίας.
Διαφωνία: Ο Δικαστής Clarence Thomas διαφώνησε, διατηρώντας μια αυστηρότερη ερμηνεία της Δεύτερης Τροπολογίας με βάση την ιστορική παράδοση.
Η απόφαση αυτή σηματοδότησε την πρώτη σημαντική απόφαση του Δικαστηρίου
βάσει της Δεύτερης Τροπολογίας από την επέκταση των δικαιωμάτων οπλοκατοχής στο Bruen το 2022
και σηματοδότησε μια πιο λεπτή προσέγγιση στην εξισορρόπηση των δικαιωμάτων οπλοκατοχής με τις ανησυχίες για τη δημόσια ασφάλεια.
...
Να δείτε που σε κάποια χρόνια από τώρα, μπορεί να δούμε όσους υποστηρίζουν τον αυστηρό έλεγχο των όπλων να κάνουν σημαία την 2η τροπολογία, και την άλλη πλευρά όσων είναι εναντίον οποιουδήποτε ελέγχου, δηλαδή τους γνωστούς gun advocates, να θεωρούν την 2η τροπολογία ως κάτι κακό...
Η διαφορά είναι ότι πλέον μπορείς να το έχεις προσβάσιμο στο σπίτι μαζί με το περιεχόμενο αναπαραγωγής (τις σφαίρες).
