Ξεφοντάρισμα λέμε τον διαχωρισμό του προσκηνίου από το φόντο, μέσω του θολώματος του τελευταίου. Πώς βλέπεις ένα ωραίο πορτρέτο, να είναι το πρόσωπο εστιασμένο και το φόντο να σβήνει γλυκά ή να είναι εντελώς θολό?
Αυτό είναι το ξεφοντάρισμα λοιπόν.
Εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, οι απαράλλακτοι σε όλα τα είδη των μηχανών είναι η απόσταση από το κυρίως θέμα και η απόσταση του κυρίως θέματος από το φόντο, από εκεί και πέρα παράγοντες είναι το μέγεθος του αισθητήρα/φιλμ (που είναι μικρό στις κόμπακτ, πολλαπλασίως μεγαλύτερο στις slr, όπως βλέπεις στην εικόνα παραπάνω), το εστιακό μήκος του φακού (πόσα mm είναι ο φακός, ευρυγώνιοι=λίγα mm, πολλές μοίρες κάλυψης, τελε=πολλά mm, λίγες μοίρες κάλυψης -φέρνουν το θέμα πιο κοντά εν ολίγοις) και η ταχύτητα του φακού, δηλαδή το άνοιγμά του (που επηρεάζει και το πόσο φωτεινός είναι, καθώς από αυτό εξαρτάται πόσο φως αφήνει και περνάει, άρα "γρήγορος" φακός είναι ο φωτεινός, με μεγάλο άνοιγμα, γιατί αφήνει περιθώριο για πολύ μικρές ταχύτητες κλείστρου).
Όσο μεγαλύτερος ο αισθητήρας, περισσότερα τα mm φακού και πιο φωτεινός ο φακός (μικρότερος αριθμός f) τόσο πιο καλό ξεφοντάρισμα θα πάρουμε.
Αυτό στις κόμπακτ, είναι πολύ δύσκολο, γιατί ο αισθητήρας είναι λιλιπούτειος, αλλά και οι φακοί είναι στην πραγματικότητα λίγα mm (άλλο το "ισοδύναμο" εύρος που δίνουν οι κατασκευαστές τους), και συνήθως μάλλον σκοτεινοί.
