Πεπαιδευμένο κοινό.

Δεν αφορά στήν ´αρτιότητα τής εκτέλεσης´μιά καλή ερμηνεία στην κλασσική.Είναι άλλες παράμετροι που τήν ορίζουν ως πετυχημένη ή όχι.
Στην κλασσική υπάρχει μεγάλη ´ελευθερία´,αλλά απαιτείται και μουσική δεξιοτεχνία και ασφαλώς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τού ερμηνευτή ή τού διευθυντή ορχήστρας,που καθορίζουν το αποτέλεσμα.Ειναι τέτοια η υψηλή ποιότητα τής μουσικής αυτής,που ,όπως πολύ εύστοχα γράφει ο Δαμιανός,δίνει την δυνατότητα πλουραλιστικής έκφρασης.Μέγα λάθος αυτό που πιστευεται ,οτι είναι μιά ´Ακαδημαϊκή Μουσική´
Η Οπερα χρειάζεται ´γερά λαρύγγια´ασφαλώς ,αλλά και εκεί μετρά η προσωπικότητα τού τραγουδιστή,και μάλιστα πάρα πολύ.Και όπως οι παλιοί Ιταλοί φίλαθλοι αποδοκίμαζαν τον αμυντικό που πέταγε την μπάλλα πλάγιο άουτ,αντί να ντριμπλάρει τον επιθετικό,έτσι ,δικαίως ένα κοινό που γνωρίζει απο μουσική νομιμοποιείται να αποδοκιμάζει τόν ´ατσούμπαλο´.
Ασφαλως -όχι στην Scala ομως-έχουν υπάρξει και αποδοκιμασίες άδικες ,όπως στήν πρώτη τής ´Ιεροτελεστίας τής Ανοιξης´,αλλά εκεί η μουσική ήταν πολύ ´καινούρια´για τήν εποχή και ξύπνησε αμυντικα αντανακλαστικά.
Υ.Γ
Η Renata Scotto,είχε δεχτεί επίσης αποδοκιμασίες στήν Scala.Παρ´ότι καλή τραγουδίστρια,είχε το ´κόλλημα´να πιστευει ότι είναι Callas.Σε κάποιους ακροβατισμούς της,λοιπόν η φωνή παραστράτησε και οι logginisti τήν έβαλαν στην θέση της.:flipout:
 
Και βέβαια όχι οτι στο ροκ δεν παίζει ενίοτε και η εμμονή στην τεχνική και η μονολιθικότητα στην έκφραση. Τί να πούμε για τους δεινόσαυρους των 70's (με αποκορύφωμα τα live του the wall που δεν ξέφευγε νότα!).

H διαφορά στην επιλογή τρόπου αντίδρασης σε έναν μέτριο καλλιτέχνη βασίζεται επίσης και στο γεγονός του τι πας ν'ακούσεις. Στην Ιταλία πάνε ν'ακούσουν μία όπερα (ένα ολοκληρωμένο έργο δηλαδή). Στην Ελλάδα πάμε ν'ακούσουμε τον Παβαρόττι. Άν ένας μέτριος καλλιτέχνης σου χαλάσει το έργο τον γιουχάρεις. Όταν όμως πας σε ρεσιτάλ ενός καλλιτέχνη η επιλογή δεν είναι να γιουχάρεις αφού ξέρεις τι περιμένεις απο αυτόν. Το να γιουχάρεις στη δεύτερη περίπτωση μάλλον μιζέρια προδίδει.

Πάντως έχω την εντύπωση οτι έχουμε (ή τουλάχιστον είχαμε) και στην Ελλάδα τους δικούς μας loggionisti. Σε άλλη μορφή τέχνης όμως. Αναφέρομαι στον περίφημο "δεύτερο εξώστη" στο φεστιβάλ Κινηματογράφου. Μέχρι βέβαια να αυτοεκφυλιστεί ή/και καπελωθεί ακόμη και απο μέλη των κριτικών επιτροπών...
 
Και στο θέατρο έτσι γίνεται. Οι ηθοποιοί είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν το κείμενο. Με τον ίδιο τρόπο θα το αποδώσουν όλοι; Και σε όλους εμάς θα αρέσουν οι ίδιοι;

Παιδεία και πολιτισμός. Δεν έχουμε ίδιες ευκαιρίες με άλλους λαούς. Άλλοι γεννιούνται δίπλα στη Σκάλα του Μιλάνου και άλλοι δίπλα στις "μεγάλες πίστες". Σε άλλους αντιστοιχούν 100τμ πράσινο και σε άλλους 100τμ γκρίζο μπετό και άσφαλτος.

Καμιά φορά βλέπει κανείς μοναχικά λουλούδια να παλεύουν την ύπαρξή τους ανάμεσα στις ρωγμές του μπετόν. Τι άλλο να απαιτήσει κανείς; Και ίσως αυτό να είναι ήδη πολύ!
 
Re: Απάντηση: Πεπαιδευμένο κοινό.

Δεν αφορά στήν ´αρτιότητα τής εκτέλεσης´μιά καλή ερμηνεία στην κλασσική.Είναι άλλες παράμετροι που τήν ορίζουν ως πετυχημένη ή όχι.
Στην κλασσική υπάρχει μεγάλη ´ελευθερία´,αλλά απαιτείται και μουσική δεξιοτεχνία και ασφαλώς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τού ερμηνευτή ή τού διευθυντή ορχήστρας,που καθορίζουν το αποτέλεσμα.Ειναι τέτοια η υψηλή ποιότητα τής μουσικής αυτής,που ,όπως πολύ εύστοχα γράφει ο Δαμιανός,δίνει την δυνατότητα πλουραλιστικής έκφρασης.Μέγα λάθος αυτό που πιστευεται ,οτι είναι μιά ´Ακαδημαϊκή Μουσική´
Η Οπερα χρειάζεται ´γερά λαρύγγια´ασφαλώς ,αλλά και εκεί μετρά η προσωπικότητα τού τραγουδιστή,και μάλιστα πάρα πολύ.Και όπως οι παλιοί Ιταλοί φίλαθλοι αποδοκίμαζαν τον αμυντικό που πέταγε την μπάλλα πλάγιο άουτ,αντί να ντριμπλάρει τον επιθετικό,έτσι ,δικαίως ένα κοινό που γνωρίζει απο μουσική νομιμοποιείται να αποδοκιμάζει τόν ´ατσούμπαλο´.
Ασφαλως -όχι στην Scala ομως-έχουν υπάρξει και αποδοκιμασίες άδικες ,όπως στήν πρώτη τής ´Ιεροτελεστίας τής Ανοιξης´,αλλά εκεί η μουσική ήταν πολύ ´καινούρια´για τήν εποχή και ξύπνησε αμυντικα αντανακλαστικά.
Υ.Γ
Η Renata Scotto,είχε δεχτεί επίσης αποδοκιμασίες στήν Scala.Παρ´ότι καλή τραγουδίστρια,είχε το ´κόλλημα´να πιστευει ότι είναι Callas.Σε κάποιους ακροβατισμούς της,λοιπόν η φωνή παραστράτησε και οι logginisti τήν έβαλαν στην θέση της.:flipout:


Το πράγμα όντως έχει πολλές παραμέτρους. Γενικά πάντως όπως χρειάζεται χρόνος για να καθιερωθεί κάποιος σαν επιτυχημένος έτσι χρειάζεται και για να καθιερωθείς ως...αποτυχημένος! Δεν μιλάω για την συγκεκριμένη περίπτωση γιατί δεν γνωρίζω αλλά θα γράψω την εξής ιστορία για να δούμε τι παιχνίδια παίζει η ιστορία και οι συμπτώσεις...
Το 1897 ο Rachmaninov παρουσίασε την πρώτη του συμφωνία η οποία ήτανε παταγώδης αποτυχία οπότε και η κριτική του Cesar Cui ήτανε πάρα πολύ σκληρή και ισοδυναμούσε με καταδίκη! Ο Rachmaninov χρειάστηκε θεραπεία από υπνωτιστή (!) ώστε να αποκτήσει την αυτοπεποίθηση που θα τον έκανε να συνεχίσει τη σύνθεση.
Το "κλου" είναι ότι ο Glazunov που ήταν ο μαέστρος της συμφωνίας αυτής, κατά τη διάρκεια της διεύθυνσης ήταν τύφλα...:flipout: :ernaehrung004: