Για πιο λόγο οι ποδηλάτες κάνουν ποδηλασία σε κεντρικές λεωφόρους της πόλης (συγκεκριμένα στην παραλιακή στην Αθήνα) με τόσο νέφος & καυσαέρια την ώρα που όπως λέμε "ανοίγουν" τα πνευμόνια τους ενώ αθλούνται.
Οι πνεύμονες δεν ''ανοίγουν'' κατά τη άσκηση, απλώς γίνεται μεγαλύτερη έκπτυξη (''άνοιγμα'') του θώρακα το οποίο σε συνδυασμό με την αύξηση του αριθμού των αναπνευστικών κινήσεων (εισπνοή - εκπνοή) έχει ως αποτέλεσμα να ''ρουφάνε'' περισσότερο αέρα στη μονάδα του χρόνου, σε σχέση με την ηρεμία.
Τώρα οι ποδηλάτες όπως και οι δρομείς ακόμη και οι απλοί βαδιστές, αν δεν έχουν άλλο χώρο να προπονηθούν, αναγκαστικά θα το κάνουν στις λεωφόρους.
Δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια να κατοικούν κοντά σε μεγάλο άλσος ή σε γήπεδο ή σε βουνό.
Εγώ πάντως θεωρώ πολύ λάθος το ότι δεν κάνουν μπάνιο το καλοκαίρι στη θάλασσα για να μη χαλαρώνουν οι μυες που ειναι κατάλληλοι για την ποδηλασία και αντιθέτως πηγαίνουν και τρώνε όλο το καυσαέριο στους δρόμους ενώ αθλούνται !!
Αν ήταν το μπάνιο το μέσο για να μη χαλαρώνουν οι μύες, οι πισίνες και οι θάλασσες θα ήταν γεμάτες...
Δεν είναι τόσο απλό το θέμα.
Το μπάνιο είναι κάτι πολύ γενικό, από απλό πλατσούρισμα, ρακέτες , ηλιοθεραπεία, μέχρι και έντονη κολύμβηση. Μια από τις αρχές της προπονητικής όμως είναι και η αρχή της εξειδίκευσης (είτε μιλάμε για επαγγελματία είτε για ερασιτέχνη). Με απλά λόγια , πρέπει ο κάθε αθλητής να ''προπονηθεί'' στο αγώνισμά του, δηλαδή ο δρομέας να τρέξει , ο ποδηλάτης να ποδηλατίσει , ο ποδοσφαιριστής να κλωτσήσει μπάλλα κλπ. Με τον τρόπο αυτό λοιπόν συσπώνται συγκεκριμένες μυϊκές ομάδες , καλλιεργούνται συγκεκριμένα κινητικά πρότυπα (τεχνική) και ενεργοποιούνται συγκεκριμένοι μηχανισμοί παραγωγής ενέργειας. Όλ'αυτά φυσικά με σκοπό την καλύτερη εφαρμογή τους στον αγώνα για την μεγιστοποίηση της απόδοσης (επίδοσης).
Επίσης το να σε τραυματίσει κανένας "κάγκουρας" οδηγός είναι πολύ εύκολο.
Η ποδηλασία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη στην Αθήνα αφ'ενός λόγω της έλλειψης ποδηλατοδρόμων αφ'ετέρου λόγω της ελάχιστης ενεργητικής ασφάλειας που έχει το ποδήλατο ως όχημα. Τα παραπάνω βέβαια σε συνδυασμό με την άθλια νοοτροπία και συμπεριφορά η οποία χαρακτηρίζει ένα μεγάλο μέρος των οδηγών (αυτοκινήτων και μηχανών).
Μια πτώση ποδηλάτη (χωρίς κράνος) έστω και με την ''αστεία'' ταχύτητα των 40 χλμ/ώρα έιναι ικανή να προκαλέσει από ένα απλό κάταγμα μέχρι σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και (υπό συνθήκες) τον θάνατο.
Επίσης όχι ιδιαίτερα φιλική για ποδηλασία είναι και η εδαφική διαμόρφωση της Αθήνας με τις πολλές ανωφέρειες οι οποίες σημαίνουν κόπωση, έντονη εφίδρωση (και όχι μόνο το καλοκαίρι). Αν πρέπει να κάνει κάποιος ντους πηγαίνοντας στη δουλειά του διαφορετικά θα ''φωνάξουν'' το ...Υγειονομικό...
Η χρήση του ποδηλάτου είναι πιο προσιτή σε περιορισμένες περιοχές όπως πχ το ιστορικό κέντρο.
Επίσης παρατηρώ καθημερινά και κόσμο που τρέχει παράλληλα με το τραμ. Καλά δεν καταλαβαίνουν πως όταν τελειώσουν την άθληση τους αυτή είναι σαν να έχουν καπνίσει 2 πακέτα τσιγάρα ?
Προφανώς και δεν είναι έτσι. Τα οφέλη που έχουν από την αερόβια άσκηση όσοι τρέχουν, έστω και εκεί, είναι πολλαπλάσια από αυτά που (δεν) αποκομίζουν όσοι καπνίζουν στην πραγματικότητα 1 ή 2 πακέτα τσιγάρα ή απλώς είναι αραχτοί στον καναπέ τους.
