Απάντηση: Re: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
To concept στο mother ειναι ενδιαφερον,αλληγορικη με πολυεπιπεδο αναγνωσμα ,και σαν βιβλικη παραβολη αλλα και σαν παραβολη των γυναικειων φοβιων και εμμονων ιδιως σε συναρτηση με την πατριαρχικη κοινωνια και με αρσενικα καριερας εγωισταρους

,αλλα ο Αρονοφσκι (αν και ποτε δεν ημουν μεγαλος του φαν,πλην του "παλαιστη") κατα την γνωμη μου εχει χαζεψει, μια η Κιβωτος του Νωε μια αυτο,εδω το ξεχειλωνει οσο δεν παει, ιδιο μοτιβο απο την αρχη ως το τελος ,σαν να εχει χασει καθε εμπνευση...δεν ξερω,
το κλιμακωνει στο αμην με σκοπο τι? να μας ταρακουνησει?να εντυπωσιασει?...ισως ,κανενα πιτσιρικι...
Προσθεσε στα υπογραμμισμενα και το σχολιο πανω στην καλλιτεχνικη δημιουργια γενικοτερα, το ναρκισσισμο του καλλιτεχνη, την εμπορευματοποιηση της Τεχνης...
και απειρα αλλα πραγματα.
Θεωρω οτι ειναι
μακραν η πιο πολυεπιπεδη ταινια που εχει κανει ο Αρονοφσκι. Οχι η πιο αγαπημενη μου, αλλα σιγουρα η πιο τολμηρη του.Την ειδα λιγο πριν αλλαξει ο χρονος και μπηκε στο τοπ-5 μου για το 17. Πολυ λιγες ταινιες εχω δει στη ζωη μου που να χρηζουν τοσο ενδελεχους αναλυσης οσο αυτη. Η επομενη πιο πολυεπιπεδη ταινια που ειδα το 17 ηταν το Loveless... και η ταινια του Αρονοφσκι ειναι πολυ πιο περα ακομη και απο αυτο.
Η ταινια οπως την ειδα εγω ειχε κεντρικο θεμα της τη δημιουργια. Τη δημιουργια σε καθε επιπεδο. Ξεκινα απο τη δημιουργια του καλλιτεχνη, περνα στη δημιουργια ζωης απο τη μανα και στη δημιουργια της ζωης απο τη φυση γενικοτερα.
Ο λογος που ολοι κλωτσησαν στο τελος της (εκει που αφηνεται πραγματικα ελευθερος και...ξεφευγει) ειναι θεωρω διττος. Δεν ειναι μονο οτι ξεπερνα τα γνωστα ορια στη φορμα της ταινιας (ρυθμος, μονταζ, καταιγισμος πληροφοριας και συναισθηματικη φορτιση), αλλα κυριως το οτι ξεπερνα και καθε οριο στην κριτικη που κανει στο θεατη. Και τον κριτικαρει ταυτοχρονα σε ολα τα επιπεδα:
-Σαν αποδεκτη της Τεχνης (πως φερεται απεναντι της)
-Σαν κατοικο του πλανητη (πως φερεται στη Γη)
-Σαν ανθρωπινο ον (πως φερεται στο συνανθρωπο του)...
Τετοιο κραξιμο απο σκηνοθετη δε θυμαμαι να εχω φαει ποτε. Μπραβο του που τολμησε!
Προσθεστε σε αυτα και τα υπεροχα δανεια απο τις καλυτερες ταινιες του Πολανσκι και θα καταλαβετε για το λατρεψα τοσο. Οσο για του συμφορουμιτες που αναφερουν οτι περιμεναν μια horror ταινια... καταλαβαινω γιατι τους ξενισε. Αλλα ειναι δυνατο να γκρινιαξουμε γιατι δεν ηταν τοσο horror οσο θα περιμεναμε ο Eνοικος ή το Repulsion? (γιατι στην ιδια κατηγορια με αυτες ανηκει)
Για να μην μακρυγορω, το βασικο συμπερασμα που εβγαλα απο την ταινια ειναι οτι μετα απο ενα συντομο (αλλα υπερβολικα κακο) διαλλειμμα, ο Αρονοφσκι επεστρεψε!


