Δεν τίθεται θέμα χαλαρωματος. Τα εισαγωγικά δεν ελαφρύνουν τίποτα.
Ούτε έχει σημασία σε ποιον αναφέρεστε.
Τα εξυπναδιστικα τσιτάτα λαϊκα τα γράφετε εσείς. Μπορείτε να γράφετε ότι θέλετε, να κάνετε χιούμορ με ότι θέλετε, και να πιστεύετε ότι θέλετε.
Διαβάστε όμως κανα βιβλίο σημειωτικης, τέχνης, κινηματογράφου και μετά, εδώ είμαστε να συζητήσουμε.
Καλή εβδομάδα!
Δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει άπειρα βιβλία σημειωτικης αλλά να υπάρχει δημιουργική φαντασία και πως να προσεγγίσουμε ένα έργο.Προφανώς τότε η ταινία απευθύνεται σε όσους ( λίγους προφανώς) έχουν διαβάσει τα βιβλία για τη σημειωτικη τέχνη κινηματογράφου. Οι υπόλοιποι (πολλοί προφανώς) δεν καταλάβαμε τα πολύ βαθύτερα νοήματα που σκυλοβαρεθικαμε με μια μουγκή ταινία που δεν είχε ούτε αρχή ούτε μέση και σίγουρα δεν είχε κανένα τέλος. Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που κοιτάνε ένα λευκό χαρτί και βλέπουν παπάδες.... Προσωπικά βλέπω ένα λευκό χαρτί.... Σημειώνω βέβαια ότι όλα είναι θέμα προοπτικής....
Στάλθηκε από το Nokia 6.1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk
Δεν τίθεται θέμα χαλαρωματος. Τα εισαγωγικά δεν ελαφρύνουν τίποτα.
Ούτε έχει σημασία σε ποιον αναφέρεστε.
Τα εξυπναδιστικα τσιτάτα λαϊκα τα γράφετε εσείς. Μπορείτε να γράφετε ότι θέλετε, να κάνετε χιούμορ με ότι θέλετε, και να πιστεύετε ότι θέλετε.
Διαβάστε όμως κανα βιβλίο σημειωτικης, τέχνης, κινηματογράφου και μετά, εδώ είμαστε να συζητήσουμε.
Καλή εβδομάδα!
Και μια λαϊκη σοφία που σας αρέσει
Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια
συμφωνω με auteur
η ταινια μου ειναι αδιαφορη δεν θα την δω
Είμαι βέβαιος ότι έχω διαβάσει περισσότερα βιβλία σε όλα τα αντικείμενα που ανέφερες από τον μέσο κριτικό τέχνης .... και κυρίως έχω την ενσυναίσθηση να μετουσιώνω την πληροφορία σε αναλυτή βιωμάτων .. δεν έχω αναλώσει τα ποστς μου μόνον να παραθέτω λινκς, ραφαηλίδια τσιτάτα και λίστες, χωρίς να έχω καταθέσει μια πρωτότυπη δική μου σκέψη, αν με εννοείς ... ρίξε μια ματιά στις δεκάδες παρουσιάσεις μουσικών έργων που έχω ανεβάσει εδώ μέσα στο παρελθόν και θα καταλάβεις ....
Επίσης κειμενάκια σαν και αυτά της κριτικής σκαρώνω για πλάκα ... δεν έχω ανάγκη για κρεμαστάρια ... πχ.
https://avclub.gr/forum/showthread....maninoff-piano-concerto-No-2-op-18?highlight=
https://avclub.gr/forum/showthread.php/70225-first-time-ever-I-saw-your-face?highlight=
https://avclub.gr/forum/showthread.php/90569-Κορίτσια-από-ζαχαρωτό?highlight=
https://avclub.gr/forum/showthread.php/110187-Λεπτεπίλεπτοι-πόθοι?highlight=
https://avclub.gr/forum/showthread.php/106199-Ανυπαρξία?highlight=
https://avclub.gr/forum/showthread.php/103675-Der-himmlische-Untergang?highlight=
https://avclub.gr/forum/showthread.php/103110-Η-ηχητική-αναπαράσταση-της-ευτυχίας?highlight=
και είναι και καμμιά εκατοσταριά ακόμη ...
Διονύση, σόρρυ, είμαι αλεπού, όπως είπε το μέλος, αλλά στα γεράματα δεν αντέχω τα αλεπουδάκια ...
Είχα πρόσφατα συζήτηση με φίλο συγγραφέα όπου μου εξομολογήθηκε ότι ποτέ δεν κατάφερε να διαβάσει ένα βιβλίο φιλοσοφίας χωρίς να νιώσει ανεπαρκής. Συνήθως δεν καταλάβαινε και πολλά, μου είπε, γι' αυτό τα παρατούσε, ώσπου αποφάσισε να μην ασχοληθεί ξανά. Του έκανε, μάλιστα, μεγάλη εντύπωση όταν του είπα ότι πριν κάποια χρόνια διάβαζα το "Είναι και Χρόνος" του Χάιντεγκερ πριν κοιμηθώ, και πως αυτό όχι μόνο δεν με εξαντλούσε αλλά με ξεκούραζε (ακόμα κι όταν έπρεπε να κρατάω το βαρύ βιβλίο με το ένα χέρι ώστε να μη διαμαρτύρεται η τότε κοπέλα μου ότι δεν την έχω αγκαλιά). Δεν το παίζω έξυπνος. Ότι, σε αντίθεση με τον φίλο μου, εγώ κατανοούσα εύκολα τα πάντα απ' τα φιλοσοφικά έργα στα οποία ριχνόμουν με μανία, και πως αυτός ήταν ο λόγος που, σε αντίθεση με εκείνον, η φιλοσοφία με τραβούσε πάντα τόσο πολύ. Όχι. Άλλος ήταν ο λόγος. Διάβασα μανιωδώς φιλοσοφία γιατί προσπαθούσα να καταλάβω. Γενικώς. Αλλά πρωτίστως, εμένα να καταλάβω. Επειδή ένιωσα από νεαρή ηλικία να πιέζομαι απ' τις -προκατασκευασμένες εν πολλοίς- ιδέες που είχα στο κεφάλι μου. Επειδή θέλησα να τις ξεφορτωθώ γιατί με έπνιγαν. Επειδή είχα την ανάγκη να μάθω ποιος είμαι, γιατί είμαι αυτός που είμαι και γιατί οι άλλοι είναι αυτοί που είναι (δεν λέω ότι το κατάφερα -αυτή είναι μια ατέρμονη διαδικασία που παραμένει ατελεύτητη στο διηνεκές). Με σημάδεψε εκείνη η ατάκα του Colonel Curtz, από την αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών, το "Αποκάλυψη Τώρα": "Έχεις σκεφτεί ποτέ τις πραγματικές ελευθερίες; Ελευθερία απ' τη γνώμη του Άλλου, ελευθερία κι από τη δική σου γνώμη ακόμα". Να σκεφτόμαστε εναντίον του εαυτού μας, όπως το θέτει ο Νίτσε. Είχα αισθανθεί ότι γεννιόμαστε (και παραμένουμε αν δεν κάνουμε κάτι γι' αυτό) εγκλωβισμένοι σ' ένα σώμα, μια ψυχή, που κάνουν τα δικά τους, που δεν ελέγχουμε και που τις συνέπειες αυτού του πράγματος τις υφιστάμεθα ως κάτι καταπιεστικό, οδυνηρό, καταστροφικό όπως επίσης και τρομερά απολαυστικό συχνά (διότι, βέβαια, υπάρχει απόλαυση και στην αυτοκαταστροφή: η ζωή είναι "εργαλείο καταστροφής" έλεγε, πολύ σοφά, ο Μπωντλαίρ). Θέλησα, λοιπόν, να καταλάβω για να ελέγξω. Για να αναλάβω τα ηνία, να εποπτεύσω και, ει δυνατόν, να κατευθύνω αυτές τις ασύλληπτες δυνάμεις που, όταν αφήνονται ελεύθερες, είναι ικανές να μας συντρίψουν. Απ' τη μία η βιολογία και το ασυνείδητο, οι σκοτεινοί μηχανισμοί πίσω από κάθε επιθυμία και πράξη. Απ' την άλλη ο Λόγος. Πόθησα να αντιτάξω το φως σ' αυτό το σκοτάδι -ή, έστω, το θολό ημίφως- που είναι, σε μεγάλο βαθμό, ένας εαυτός. Σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι απέτυχα. Παρέμεινα έρμαιο των παθών μου, όπως οι περισσότεροι. Αλλά η προσπάθεια αυτή καθ' εαυτή κάτι άξιζε, νομίζω. Και ακόμα αξίζει. Είναι ένας αγώνας που πρέπει να δίνεται, ακόμα κι αν η ήττα είναι δεδομένη εξαρχής. Κάθε αγώνας για ελευθερία, έχει κάτι το ευγενές, μια κάποια αξιοπρέπεια. Ο εαυτός μας, το εγώ μας, οι πεποιθήσεις μας, οι επιθυμίες και τα συναισθήματά μας, όλα αυτά είναι σκλαβιά. Πέρα απ' αυτά, καμιά φορά και εναντίον τους, η προσπάθεια για μια, ελάχιστη έστω, αύρα ελευθερίας. Αυτό μου έμαθε η φιλοσοφία να επιδιώκω. Ακόμα κι αν τα τελευταία χρόνια προτιμώ να διαβάζω μυθιστορήματα και ποίηση, ξέρω ότι ένα κομμάτι μου θα τοποθετεί, πάντα, ψηλότερα απ' όλα, τη φιλοσοφία.

ΑΨΟΓΟΣ!!!!!!!!!!!![/]
Δικές μου σκέψεις αν ψάξεις θα βρεις (εξάλλου ολες και δικές μου ειναι αφου συμφωνώ)
Ξεφύγατε λίγο....Ενδιαφέρουσα τοποθέτηση. Δηλαδή οι θέσεις με τις οποιες συμφωνούμε γίνονται δικες μας. Aρα, αν παραθέσω μερικές σελίδες από την Κριτική του Καθαρού Λόγου και δηλώσω ρητά ότι συμφωνώ απόλυτα με την Κατηγορηματική Προστακτική, μπορώ να τη θεωρώ και δικη μου ιδέα; Να ζητήσω και πνευματικά δικαιώματα άμα είναι...
#Offtopic On
leonkoum μπηκα στην ιστοσελιδα που εχεις στην υπογραφη σου και...επαθα πλακα. Δικες σου ειναι αυτες οι εκπληκτικες φωτογραφιες ζωων πολεων κλπ βρε θηριο ;
Eπιπλεον νομιζω οτι δεν ειναι ασχετο με ατομα που αγαπουν τον σινεμα και αναζητουν την "Εικονα".
Eαν ναι, σε βλεπω να εχεις μεγαλη σχεση με το θεαμα την θεαση αρα και τα πλανα τις στιγμες ολα αυτα. Και πολυ προσιτο σε ντοκυμανταιρ.
Θα παρακολουθω την γνωμη σου για τις ταινιες με ακομα μεγαλυτερο ενδιαφερον.
Καταπληκτικες τις συστηνω σε ολους
Οfftopic off
Eχω να γραψω για φιλμ που ειδα περιπου 4 μηνες...
Ειδα εργα και ειπα, κατσε να δεις ποια θα θυμηθεις, τι θα σου μεινει προς το τελος του χρονου, αρα που εκαναν καποια εντπωση.
Λοιπον μου ερχονται αμεσα 4 φιλμς που μου εμειναν και που με εντυπωσιασαν κατα καποιον τροπο.
Πρωτα σκεφομαι το Ghost Story. Μου φανηκε με βαθος ενα συμβολισμο που δεν γινεται ποτε κουραστικος, μια ευθραυστη πνευματικοτητα, επισης με σπουδαια συγκινησιακο φορτο αλλα συναισθηματικη λεπτοτητα.
![]()
Το δευτερο που "μου εμεινε" ειναι το Υou Were Never Really Here. Ξεχαστε οτι εχετε διαβασει σε διαφορες περιγραφες περι Taxi driver σε επαναληψη και αλλες τετοιες μπαρουφες. Καμμια σχεση. Το φιλμ αυτο αποπνεει μια τεραστεια δυναμη ταυτοχρονα με μια αποπνικτικη θλιψη που καταφερνει και βγαζει σε αληθηνο ρεσιταλ ο τεραστειος πρωταγονιστης.
Δυναμη της φυσης και της υποκριτικης. Εξαιρετικη κινηματογραφηση επισης.
![]()
Μετα κραταω το αστυνομικο θριλερ με αμειληκτες αμερικανο-κοινωνικες προεκτασεις εξαιρετικη φωτογραφια και ερμημεια. Και ιστορια που σου κραταει την ανασα εως το τελος.
Το The Hollow Point, φιλμ του 2016 (καμμια σχεση με ενα ομονυμο του 96). Σκληρο, αδυσωπητο και αγωνιωδες... πραγματικο θριλερ με λιγα λογια.
![]()
Τελος μου εκανε πολυ θετικη εντυπωση το εργο του "δικου μας" Pan G. Cosmatos, (γιο του George Pan Cosmatos ) με το φιλμ Mandy.
To ωστικο κυμμα της αισθητικης του μας χτυπαει καταστηθα ηδη με την εναρξη του εργου με την μουσικη των King Crimson. Kαι μονο αυτη η εισαγωγη θα αρκουσε για να μας δωσει μια ενδειξη για τον εικαστικο κοσμο του σκηνοθετη και τις αισθητικες αναφορες του οραματος που εχει στο μυαλο, οπου προχωραει στην δημιουργια ενος φιλμ σαν μια μεγαλη εικονα.
Μετα το σεναριο μπορει να φανει απλοϊκο η μαλλον καλυτερα κλασσικο, αλλα τελικα εχει πολλες ιδιαιτεροτητες και δινει κατι πραγματικα καινουριο σ αυτο το χιλιοειπωμενο ειδος που αρχισαμε μαλιστα να βαριομαστε εκει που λεγαμε "τα ειδαμε ολα". Ε με αυτο ειδαμε και κατι αλλο. Ενας καταπληκτικος Κεητζ, ο καλυτερος απο το Σεηλορ και Λουλα και τον Ανοιχτο Ταφο, Κρατιεται και θα ξαναειδωθει και αυτο...
![]()
Κατανοείτε πιστεύω οτι όλα αυτα που παραθέτετε ειναι κείμενα για μουσική και δεν έχουν καμία σχέση με κινηματογράφο.
![]()
+1000!
Ο Τom Waits στο ρόλο του χρυσοθήρα, άπαιχτος!
κατανοείς πιστεύω ότι αυτό που έγραψες, το έγραψες μόνο και μόνο για να πείς κάτι.
εκτός κι αν δεν μπήκες στον κόπο να διαβάσεις τα κείμενα που παρέθεσε. Πράγμα θεμιτό φυσικά αλλά ...κράτα μικρό καλάθι. Οσον αφορά ότι "απάντησες" εννοώ.
We use essential cookies to make this site work, and optional cookies to enhance your experience.