Re: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
Paterson
O Adam
Driver, υποδυεται τον Bus
Driver, ως
Paterson, στην πόλη
Paterson, στην ταινία
Paterson
ενω υπάρχει και το ποιημα
Paterson
κάθε ποιητης, αναθετει μια απαιτητική εργασία (οχι δουλειά) στον ευατό του. αυτό της συγγραφής ποιησης.
ομως ο ποιητικός λόγος δεν "γράφεται", παρα εκφράζεται μεσω της χρόνιας, ευαίσθητης παρατήρησης. κυρίως της αγάπης του ποιητη ως προς τους ανθρώπους και απο οτι αποτελεί τον κοσμο τουτο δω. γιαυτό λέμε οτι ένας καλλιτέχνης, ουσιαστικά εργάζεται για ένα έργο, καθόλη την διάρκεια του χρόνου και δεν έχει σημασία η ώρα πραγματωσης ενος έργου δηλ η πραγματική ωρα που χρειάστηκε για να το φτίαξει.
ενας ποιητής ομως ειναι σχεδόν πάντα γυμνός, καθως συνεχώς εκτεθεί την εσωτερικότητα του.
τα ρουχα μπορεί να καλυπτουν εξάισια και εφάνταστα το σώμα μας, όχι ομως μια ποιητική ψυχή ή γενικότερα μια καλλιτεχνική ψυχή.
οπως πολύ ωραια, μας παρουσίασε ενας άλλος μεγάλος ποιητής, ο Jodorofsky στο trailer, της μέτριας κατα τα στάνταρ του μέγαλου αυτού δημιουργού "ποίηση χωρίς τέλος"
ποιω σημαινει δημιουργώ, και δεν μπορεί να υπάρξει δημιουργία δίχως ζωη.
Η ζωή μας ομως αποτελείτε κυρίως απο ευτελής μικρές στιγμες.
απο πολύ μικροί, μαθαίνουμε να κινούμαστε στον χώρο κατα τους 3 άξονες, (height, width, and depth like a shoe box)
μετά ομως μαθαινουμε για την 4 διάσταση, αυτη του χρόνου, ενω ακουμε και για άλλες.
Ο paterson κάθε μέρα στωικά, σαν ιεροτελεστία, κάνει τα ίδια πράγματα, κινειτε στον χώρο κάνωντας τα ίδια κάθε μέρα, ευελπιστώντας ίσως να υπερβεί αυτή την τέταρτη διάσταση, του χρόνου.
μαθαίνει να παρατηρεί, να ακούει, να βλέπει αλλα κυρίως να κατανοεί μεσω βαθίας ενσυναίσθησης και πραγματικής επικοινωνίας, την καθημερινότητα γύρω του.
να περιπλανιέται αέναα μέσα στον χρόνο, στην εσωτερικότητα αλλα και στην πραγματικότητα που τον καλεί κάθε μέρα καθώς πρέπει με κάποιο τρόπο να βιοποριστεί.
εστω και αν γράφει κάποιος ποιηση, δίχως να παρουσιάσει το έργο του στον κόσμο, δεν νοείται ως ποιητης.
και ποιητής εγωιστής, δεν νοείται, αφου το έργο του εχει δημιουργηθεί απο την αφόρητη αυτή αγάπη, για τους ανθρώπους και την ζωή.
Ο Jarmusch δημιουργει ενα ποίημα, φτιαγμένο απο την καθημερινότητα και μέσα απο το ειδικό, πετυχάινει το γενικό, μιλάει για την ποίηση του κάθε ανθρώπου (και όχι απαράιτητα ενος ποιητή) ως υπαρκτή οντότητα που δεν κανει τίποτα άλλο παρα να αναπνέει και να ζει ποίηση, δηλαδή ζωή. εξάλλου όλες οι καθημερινές χαρές και απολαύσεις μας, εμπεριέχουν κατα ένα τρόπο στιγμές ποίησης.
ειναι η δική του προσπάθεια να υπερβεί τον χρόνο, όχι για τον εγωισμό και την δόξα που θα κερδίσει το ονομα του στην αιωνιότητα,
αλλα για την αφόρητη αγάπη του για όλους αυτούς που θα συνατήσουν το έργο του μέσα στους αιώνες και εχουν ανακαλύψει την ποιηση που παρέχει απλόχερα η καθημερινοτητα.
(δυστυχώς εχει αρκετές μέρες που το είδα και δεν θυμάμαι περισσότερες λεπτομέριες για την (μάλλον) καλύτερη στιγμή του Jarmusch μαζί με το Dead man)
