Re: Ποιά Ταινία Μόλις Είδατε?
Προσφατα ειδα το
Aquarius. Βραζιλιανικη παραγωγη. Και κατα την γνωμη μου αρκετα εμπνευσμενη δημιουργια.
Μου αρεσε σαν εργο. Αν και δεν ξερω αν θα το ξαναβαλω να το ξαναδω.
Προκειται για μια ανθρωπινη ιστορια. Αλλα τι σημαινει οταν καποιος λεει "μια ανθρωπινη ιστορια" ;
Λιγο πολυ τιποτα, γιατι οποιαδηποτε ιστορια που εχει θεμα τους ανθρωπους ( και οχι υπερηρωες τερατα η κοσμικες καταστροφες) ειναι μια ανθρωπινη ιστορια.
Και συχνα ο ορος χρησιμοποιειται για ταινιες του ποδαριου, χωρις πολλα μεσα και χωρις φιλοδοξιες για να δικαιολογηθουν σαν εκδοσεις ταινιων και να παρουν και καμια κρατικη συμβαση. Φτωχομπινιες δηλαδη...
Ε εδω δεν προκειται για μια τετοια περιπτωση.
Η ταινια εχει ιστορια, αρχη, βαθος μεσα στον χρονο, ζωη νοημα και πλοκη.
Και οχι μονο πλοκη, αλλα και κατι που γνωριζουμε καλα σε πολλες χωρες της απο δω μεριας του Ατλαντικου...Διαπλοκη !
Ειναι περιεργο, θα ελεγα ευχαριστο, να βλεπεις ποσο αυτη η (συγκεκριμενη) Βραζιλιανικη κοινωνια μοιαζει με τις δικες μας Ευρωπαϊκες.
Το γνωριζα για τους Αργεντινους, Χιλιανους, η Ουρουγουαηνους που το διεκδικουν οι ιδιοι, αλλα με αυτη την ταινια το διακρινω και στις παραλιες του Ρεσιφ (του Βραζιλιανικου μην γινει συγχηση με το ΝοτιοΑφρικανικο).
Τελικα ειναι η ροη της ζωης της Κλαρα σε αυτες τις ακτες, οπου φτανοντας σε καποια προχωρημενη ηλικια και μενοντας στον αγαπημενο της κοσμο, που η ιδια δημιουργησε γυρω απο τον χωρο της, σε αυτην λοιπον την ηλικια και κατασταση θα ερθει αντιμετωπη με νεα συμφερον πολυ μεγαλυτερο και πολυ δυνατωτερο απο το δικο της.
Και εκει, στην "αποκλιση" της ζωης, πρεπει να ανακαλεσει τις δικες της δυναμεις.
Αυτο ειναι το οχημα του φιλμ, αλλα γυρω υπαρχει ενα αλλο θεμα που περικλυει το πρωτο. Το καδρο ζωης αυτης της ουσιαστικα προνομιακης κοινωνιας....
Φαινεται εκ πρωτης οψεως οτι η ζωη κυλα ειδυλικα, νοχελικα και ελευθερα, ομως σε καθε πολυχωρωμη και ευχαριστη επιφανια, σε καθε φωτεινη οπτικη γωνια μπορει να υποθαλπτεται ενα δραμα. Ενα απολυτο δραμα. Εξ αλλου αυτο ειναι το μονο σιγουρο που καραδωκει τον καθενα στο τελος απο οτι αφηνει να διανοηθει.
Ακομα και σε μια ονειρικη Ριβιερα της ηπειας πλευρας του Ατλαντικου.
Το καδρο το ευχαριστο ειναι μια αφορμη για μια διαλεκτικη ξεχωριστων συμφεροντων και συγκουσεων.
Βασικα η συγκρουση του ντιλεταντισμου με την πλεονεξια, της ευθυτητας με την υποκρισια. Ακομα και σe επιπεδο ανταγωνισμου χαμογελων...
Προς το τελος βλεπουμε οτι ο σκηνοθετης αποφασιζει να κανει νυξη στην κεκαλυμενη παγκοσμια πλατφορμα της οικονομικης οικοδομικης διαπλοκης, δηλαδη το στεγανο των στοων.
Τελικα αυτη η κοινωνια μου θυμιζει αρκετα πολλες δικες μας, και για να μην επαναλαμβανομαι, να συγκεκριμενοποιησω... τις δικες μας, οτι εχει οψη και προσβαση σε κατι το ωραιο και ευχαριστο στην ζωη, οπως το ευχαριστο κλιμα, οι παραλιες,οι ισκιοι των δεντρων και η υποσχομενη φρεσκαδα μπρος στην αγκαλια της ζεστης...οτι διατιθεται να μονεταριστει και να πουληθει για 30 η περισσοτερα αργυρια. Μου θυμιζει πολυ επισης την Ιταλια την Γαλλια την Ισπανια και τα αναλογα παρασκηνια τους ... και τις αναλογες τραγωδιες τους. Την εξοδο απο την αυταπατη.
Και μια και μιλαμε για χαμογελα.... Αυτο της Κλαρα σε προχωρημενη ηλικια ηδη, αλλα κυριως αυτο της Κλαρα την πρωτη περιοδο .... Ενα απο τα ομορφοτερα χαμογελα που εχω δει στη ζωη μου και σιγουρα με αυτο του Ροκυ Χορορ τα ομορφοτερα του κινηματογραφου.
Ισως λοιπον το ξαναδω για αυτο το χαμεγελο και μονο...
Και για να γουσταρω να βλεπω σειρες βινυλιων που περιμενουν στα κουτια τους :a0210:
τελικα πολυ καλη ταινια δηλαδη
ταινια που εχει κατι να πει.