ο επιθεωρητής που εμφανιζόταν απο το πουθενά, δεν σου θύμισε..
Και αυτο εχει την αυθεντικοτητα του εκτος του αστειου
αν και ειμαι αρκετά μακριά απο την ταινια, και δεν την θυμάμαι καλα, η ταινια έθιγε ενα μεγάλο πρόβλημα των ομοφυλόφιλων.. αυτο της αφέλειας του ερωτισμού..
ως ομοφυλόφιλος και ο σκηνοθέτης,
επισήμανε τους κινδύνους που διατρέχει ενας ομοφυλόφιλος προς την αναζήτηση του έρωτα και της περιπέτειας, σε απομονωμένα μέρη με κάποιον άγνωστο.
Ακριβως και για μενα αυτο ειναι το κυριο σημειο, οχι η ηδονη η η φαντασιωση αλλα ο κινδυνος συγκεκριμενα το εγκλημα που μπορει να κρυβεται πισω απο το "παραπετασμα" ... της κρυπτοτητας . Γιαυτο ειπα πιο πανω
καλο γιατι πραγματικα αρκετα ρεαλιστικο
θυμάμαι οτι στην αίθουσα γελούσαν σε αρκετά σημεία της ταινιας.
Για μενα ηταν περισσοτερο δραμα παρα κομμωδία ιδιως του οτι ο ηρωας, υποτιθεται σαγηνευτης, ειναι ενας θηρευτης
ειτε επειδή κάποια ηταν όντως αστεία, οπως ο επιθεωρητής που εμφανιζόταν απο το πουθενά..
ειτε επειδή υπήρχε αμηχανία μπροστά στην διαφορετικότητα και στην πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν καποιοι άλλοι, πέρα απο τον ευατό μας.
το οποιο βεβαίως και προβληματίζει.
ας συνεχίσουμε όμως δίπλα, να μην κουράζουμε τους φίλους εδω.