Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τις απόψεις του Πέτρου (ASTOBOY) που είναι διατυπωμένες στα προηγούμενα posts.
Έχω να προσθέσω κάποια σύντομα σχόλια.
Η άνοδος των πωλήσεων των εκδόσεων βινυλίου κανονικά θα ήταν ευχάριστο γεγονός για όλους εμάς τους βινυλιόφιλους. Οι στρεβλώσεις όμως που τη συνοδεύουν είναι πολλές και διατηρώ πολλές επιφυλάξεις.
Ως προς τις παλαιές εκδόσεις, της αναλογικής εποχής, τα παλαιότερα αντίτυπα ευπρόσδεκτα και επιθυμητά. Και είναι αρκετά. Είχα διαβάσει κάποτε πως σ' όλο τον 20ο αιώνα έως τα 1980 περίπου που πρωτοκυκλοφόρησαν τα CD είχαν κυκλοφορήσει γύρω στους 2.000.000 τίτλους σε βινύλιο. Συνεπώς τα αντίτυπα που υπάρχουν σε μεταχειρισμένο ή καινούργιο παλαιότερης έκδοσης είναι πάρα πολλά.
Για τις καινούργιες εκδόσεις όμως έχω πολλές αντιρρήσεις. Κατ' αρχήν όλες οι καινούργιες ηχογραφήσεις είναι πλέον αποκλειστικά ψηφιακές. Και δε βλέπω με ποιό τρόπο θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Επαγγελματικά μαγνητόφωνα ανοικτής ταινίας -πολυκάναλα (4κάναλα, 8κάναλα, 16κάνσλα, 24κάναλα) και δικάναλα- δεν δεν παράγονται πλέον. Η Studer, Ampex, Tascam κλπ, όλοι οι μεγάλοι κατασκευαστές έχουν πάψει να κατασκευάζουν αναλογικά μαγνητόφωνα. Συνεπώς είναι αδύνατον για ένα καινούργιο στούντιο, ακόμα και να θέλει, να ξεκινήσει να κάνει αναλογικές παραγωγές.
Τα παλιότερα μηχανήματα, όσα έχουν απομείνει από την αναλογική εποχή είναι όλο και πιο δύσκολο να συντηρηθούν. Και η συντήρηση και ρύθμιση τους είναι βασική για κάθε παραγωγή. Ακόμα χειρότερα η παραγωγή μαγνητικών ταινιών (1/4, 1/2, 1, ή 2 ιντσών) έχει επίσης σταματήσει από μέρους των μεγάλων κατασκευαστών. Και όπου συνεχίζεται ακόμα το κόστος των μαγνητοταινιών έχει φθάσει στα ύψη. Αναφέρονται τιμές 300, 500, ή 600 ευρώ για μία καινούργια άγραφη ταινία. Αν λοιπόν υποτεθεί ότι έχουμε παρακάμψει όλα τα εμπόδια και ξεκινάμε μία καινούργια παραγωγή με τους κανόνες της "παλιάς, καλής" αναλογικής εποχής, το ίδιο το κόστος της θα είναι πολύ υψηλό και μόνο για τα υλικά που θα χρειαστούν.
Ένας άλλος πολύ σοβαρός αρνητικός παράγοντας είναι η βαθμιαία απόσυρση από την ενεργό δράση των ανθρώπων που κατείχαν την τέχνη της αναλογικής παραγωγής. Η ηχοληψία έχει μείνει σταθερή. Στη μίξη όμως έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Οι άνθρωποι που κατείχαν την τέχνη και τις τεχνικές της αναλογικής εποχής στο αποκορύφωμα της στα 1970-80, σαραντάρηδες τότε, σήμερα πρέπει είναι εβδομηντάρηδες. Μαζί μ' αυτούς χάνεται επίσης η γνώση και η εμπειρία που είχαν συσσωρεύσει.
Όλες οι καινούργιες γενιές ηχοληπτών είναι πια εκπαιδευμένες και εξοικειωμένες αποκλειστικά με την ψηφιακή τεχνολογία (με εξαίρεση τα Live που είναι άλλη εξειδίκευση). Η αναλογική υπάρχει μόνο στη βιβλιογραφία.
Και δυστυχώς τα περισσότερα εργοστάσια κατασκευής δίσκων βινυλίου έχουν κλείσει. Ελάχιστα έχουν απομείνει. Μαζί μ' αυτά και η τεχνογνωσία της κατασκευής δίσκων βινυλίου. Είναι κρίμα που έκλεισε και το δικό μας εργοστάσιο. Όμως ο χρόνος δε γυρίζει πίσω.
Οι καινούργιες παραγωγές λοιπόν θα είναι ψηφιακές που στο τελικό στάδιο θα γίνουν αναλογικά βινύλια. Υπάρχει λόγος -ουσιαστικός- να γίνει κάτι τέτοιο; Και δεν εννοώ βέβαια τα κέρδη των εταιρειών! Το ίδιο το βινύλιο ως μέσο υψηλής ανάλυσης είναι καλύτερο από το CD. Στη σύγκριση με τα άϋλα format υψηλής ανάλυσης το αποτέλεσμα είναι συζητήσιμο. Όμως πέρα από τη θεωρητική συζήτηση το ερώτημα παραμένει:
Για ποιό λόγο να μετατρέψουμε ένα άϋλο ψηφιακό (=άφθαρτο) master format υψηλής ανάλυσης (π.χ. 96/24) σε αναλογικό (=φθαρτό) βινύλιο, έστω και με ελάχιστη υποβάθμιση της ποιότητας του αρχικού, όταν μπορούμε να έχουμε το ίδιο το αρχικό master;
