Εγώ , αντιθέτως , είχα και έχω την αίσθηση , ότι στο σχολείο υπήρχαν κλίκες ( ευφημισμός για τις συμμορίες ) . Σε αυτές λοιπόν το πρωτοπαλλήκαρο , άφηνε στα τσιράκια , τους νταήδες δηλαδή , εργολαβικώ τω τρόπω , το "θεάρεστο" έργο της τρομοκράτησης και του συνετισμού των υπολοίπων συμμαθητών .
Συνήθως τα τσιράκια "συνέτιζαν" τους υπόλοιπους , δια ξύλου ή δια του δημοσίου ξεφτιλισμού . Και βέβαια δεν στρέφονταν εναντίον όλων . Ισα ισα , τους περιελάμβαναν έναν - έναν μη τυχόν και συνασπισθούν και αντιδράσουν . Ετσι λοιπόν , αφού τελείωναν με το ένα θύμα , που το βάζανε να ζητάει συγγνώμες από το πρωϊ μέχρι το βράδυ, μετά ασχολιόντουσαν με τον συνετισμό του επόμενου , πάντοτε βέβαια με το ίδιο τροπάριο , μέχρις ότου πάψει κάθε αντίδραση ή διαφωνία . Ενίοτε τους έπαιρναν και το χαρτζηλίκι.
Ετσι έμαθαν να ενεργούν και μεγαλώνοντας , συνήθως ως μέλη αριστερών οργανώσεων , όπου πεδίο δόξης λαμπρό ανοίχθηκε ενώπιον τους δια της εφαρμογής της γνωστής μεθόδου του εξαναγκασμού σε "αυτοκριτική" . Μόλις διαφωνούσε κάποιος ή μόλις αντιδρούσε στην ιδεολογική τρομοκρατία και την επίσημη γραμμή , μόλις οι "ιερές αγελάδες" που κρατούσαν σφιχτά την "γνώση" ενοιωθαν ότι θιγόντουσαν , αμέσως ακολουθούσε το στάδιο της σπίλωσης , της συκοφαντίας , και στο τέλος ο δυστυχής υποχρεωνόταν , εκών άκων , σε αυτοκριτική παραδεχόμενος τα λάθη που του υπεδείκνυαν ότι έκανε , με τελικό στάδιο την πανηγυρική δημόσια διαπόμπευση και την διαγραφή.
Οσο για την αυτοκριτική που φοριέται πολύ τώρα τελευταία , ας παίξω κι εγώ λίγο σ' αυτό το παιχνίδι . Ναι λοιπόν έκανα λάθος. Εκτίμησα εσφαλμένα πρόσωπα και πράγματα . Errare humanum est . Και δεν πήρα τον εαυτό μου πολύ στα σοβαρά , οπότε , καίτοι Λουδοβίκος , δεν κατάφερα να εισέλθω στο κλαμ των Μεγάλων και Υψηλόφρονων Διανοητών και Διαμορφωτών της Κοινής Γνώμης .
Τα πολλά φρου φρου και αρώματα και οι υπερβολές έπρεπε να με είχαν ψιλιάσει .Mea culpa .