Γιάννη, το ότι η έλλειψη πόρων είναι το ισχυρότερο κίνητρο της εξέλιξης είναι το
δεδομένο. Το
συμπέρασμα είναι τα υπόλοιπα περί εξωγήινων.
Γιατί το θεωρώ δεδομένο; Διότι ο περιορισμός δίνει κατεύθυνση στην κατά τα άλλα τυχαία εξέλιξη, απορρίπτοντας τις χειρότερες προσπάθειες και κρατώντας τις καλύτερες. Χωρίς περιορισμούς, κατεύθυνση μπορεί να δώσει μόνο η επιστημονική περιέργεια. Αλλά αυτή είναι συμπεριφορά ευφυούς όντος. Πώς θα προκύψει αυτό αν δεν υπάρχει κατεύθυνση στη μέχρι τότε εξέλιξη;
Δίνω μερικά παραδείγματα για να γίνω κατανοητός:
1. Αν το πετρέλαιο ήταν αστείρευτο και οι μισθοί μας απεριόριστοι, δεν θα είχαμε λόγο να εξελίξουμε οικονομικότερους κινητήρες για τα οχήματά μας. Εξαιτίας αυτών των περιορισμών δώσαμε σημασία στην οικονομία, πολύ πριν ανακαλύψουμε τα περιβαλοντικά προβλήματα των πετρελαιοκινητήρων.
2. Υπήρχε λόγος τα πλάσματα της θάλασσας να βγουν στη στεριά, αν η θάλασσα είχε επαρκή τροφή να τα θρέψει;
3. Το αντιπαράδειγμα: Η Νέα Ζηλανδία αποκόπηκε από την Αυστραλία πριν αναπτυχθούν τα θηλαστικά και τα ερπετά. Μόνο τα (μετέπειτα) πουλιά μπόρεσαν να την προσεγγίσουν, τα οποία βρήκαν μία ασφαλή ξηρά, όπου απουσίαζαν πλήρως οι κυνηγοί (predators). Λόγω αυτής της άνεσης, όμως, τα πουλιά
χόντρυναν και απώλεσαν την ικανότητα να πετάνε.
Αποτέλεσμα: πολλά χρόνια μετά, όταν ο άνθρωπος έφτιαξε βάρκες και πάτησε στη Νέα Ζηλανδία, έφερε μαζί του γάτες και ποντίκια, τα οποία... δεν άφησαν πούπουλο. Σήμερα, οι μικροί πληθυσμοί από τα λιγοστά είδη πουλιών που έχουν απομείνει, έχουν μεταφερθεί σε παραπλήσια νησάκια, όπου γίνεται μεγάλη προσπάθεια να μην αποβιβαστούν άλλα ζώα.