Εγώ θα συμφωνήσω με τον
athlon6401. Το τέλος δείχνει πως όλη η σειρά και τα τεκταινόμενα σε αυτή είναι το δημιούργημα της παιδικής φαντασίας μέσα από το D&D. Το τέλος δε, είναι πιστεύω ξεκάθαρο. Η παιδική αθωότητα δίνει την θέση στην πραγματικότητα, τα παιδιά μεγαλώνουν, παίρνουν τον δρόμο τους με τον καθένα να έχει τους στόχους του αλλά πάντα υπάρχει η νέα γενιά που θα συνεχίζει. Είναι αυτό που όλοι έχουμε ζήσει από παιδιά και που κάποια στιγμή μεγαλώνουμε, η παρέα σπάει, η ζωή μας αλλάζει αλλά συνεχίζεται με τις νέες γενιές, τα νέα παιδιά να είναι παιδιά μέχρι και αυτά να ενηλικιωθούν. Εμένα το τέλος με γύρισε 35 χρόνια πίσω, όταν σε μια αντίστοιχη φάση είπα αντίο σε φίλους και ουσιαστικά ξεκίνησε η ζωή ως ενήλικας. Όμορφο τέλος, συναισθηματικό και 100% αληθινό.