Από τα ένδοξά μου φοιτητικά έτη, όταν τα απογεύματα μετά τη σχολή δούλευα part time πωλητής στο Metropolis στην Ομόνοια. Να αναφέρω ότι ήμουν στον όροφο με τα jazz, κλασσική, soundtracks κλπ.
1) Έρχεται μια κυριούλα, όχι μεγάλης ηλικίας αλλά ντυμένη λες και ήρθε από την εκκλησία, και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
Κυρία: "Γεια σας"
Φώτης: "Καλησπέρα σας"
Κυρ: "Θα ήθελα ένα δίσκο με ύμνους εκτελεσμένους με τον αυλό του Πανός, αλλά θα ήθελα τα αυθεντικά, με τον ίδιο τον Πάνα"
Φωτ: "Ρε δεν γ@μιέσ@ι παλιοβούρλο βραδυάτικα λέω εγώ!!!" συνοδευόμενο με επίθεση εναντίον της με ότι CD κράταγα στα χέρια μου... Όχι δεν απολύθηκα.
2) Στον όροφο που δούλευα υπήρχαν 4 Γιάννηδες συνάδελφοι. Στις 7 Ιανουαρίου λοιπόν που γιόρταζαν, είχαν την τιμητική τους. Ανεβαίνει σε κάποια φάση μια κοπέλα αρκετά ομορφούλα και με ωραίο χαμογελο και μου λέει:
Όμορφούλα: "Καλησπέρα σας. Ψάχνω τον Γιάννη"
Φώτης (συμπεραίνοντας ότι ψάχνει κάποιον από τους 4 συναδέλφους): "Ποιον από όλους; Γιατί έχουμε και 4 εδώ, ζωή να έχουν"
Ομορφ: "Αυτόν που είναι σε προσφορά!" Στιγμιαία εγώ συνειδητοποιώ ότι αναζητά των Yianni της Linda Evans, και εκείνη ότι αναφέρομαι στους συναδέλφους μου που γιορτάζουν και ξεσπάμε και οι δύο σε γέλια.
3) Ήταν η περίοδος που ακόμα πωλούνταν δίσκοι βινυλίου στο Μετρόπολις, αλλά είχαν μεταφερθεί στο κατάστημα στην συμβολή της Μπενάκη με την Πανεπιστημίου και το μεγάλο στην ομονοια είχε κρατήσει μόνο τα CD. Για ένα διάστημα λοιπόν η καθημερινότητα μας περιλάμβανε και οδηγίες στους βυνιλιάκηδες για το που θα βρουν τους αγαπημένους τους δίσκους. Η ατάκα που χρησιμοποιούσαμε συχνότερα ήταν "τα βυνίλια μεταφέρθηκαν στο άλλο μας κατάστημα, 100 μέτρα πιο πάνω", εννοώντας στην Πανεπιστημίου. Ένα μεσημέρι Σαββάτου λοιπόν σκάνε μύτη στον 2ο και τελευταίο όροφο του μαγαζιού δυο πιτσιρικάδες αναψοκοκκινισμένοι από τις σκάλες, και με αμφίεση metal με σκισμένα τζην και γυλέκα γεμάτα patches των Iron Maiden. Ακολουθεί σύντομος διάλογος:
Metalheads:" Ρε παιδιά έχει πολλούς ορόφους ακόμα το μαγαζί;"
Φωτης:"όχι, αυτός είναι ο τελευταίος"
Metal:"Μα καλά που πήγαν τα βυνίλια; Μας είπαν εκατό μετρα πιο πάνω!!!".
Φώτης:"χμμμμ..."
