send
AVClub Fanatic
Απάντηση: Re: Θανατική ποινή , Ναι ή Όχι;
Φυσικά και όχι. Αυτή είναι και η μόνη σκέψη πίσω από κάθε, μα κάθε νόμο που τροποποιεί το πολύπαθο άρθρο 105 του ΠΚ (απόλυση υπό όρους) και γενικά τους σχετικούς με την έκτιση των ποινών θεσμούς -ακόμη και τις άδειες που παίρνουν οι Ξηροί και την κάνουν Λούηδες.
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
Ποια έκτη δεκαετία της ζωής τους. Δεν διάβασες φαίνεται αυτό που έγραψα πιο πάνω. 37χρονος ο πατέρας, το έγκλημα έγινε το '10, φαντάζομαι μέσα είναι από τότε, σε δύο χρονάκια κάτι λογικά θα είναι έξω. Πριν καν κλείσει τα 40 του. 17 χρόνια κάθειρξη, x 3/5 για απόλυση υπό όρους = 10,2. Και κάθε μέρα εργασίας του έγκλειστου μετράει για 1,5, να πώς πάμε στα 6,8 χρόνια πραγματικής έκτισης.
Τώρα η σκοπούμενη θανατηφόρα σωματική βλάβη για την οποία καταδικάστηκε και η ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο (η οποία θα έδινε ισόβια) είναι γειτόνισσες, μην πω συγκάτοικοι. Η διαφορά είναι ότι στην πρώτη ο δράστης θέλει να σακατέψει και προβλέπει το ενδεχόμενο να σκοτώσει αλλά ελπίζει να μην επέλθει αυτό το αποτέλεσμα, στη δεύτερη προβλέπει το ενδεχόμενο να σκοτώσει και, χωρίς μεν να το επιδιώκει, το αποδέχεται ως τέτοιο. Πιάσ' το αυγό και κούρεψε διάκριση. Στην πράξη λειτουργεί σαν πάτημα για όποιο δικαστήριο θελήσει να είναι λιγάκι πιο επιεικές, είναι πρακτικά αδύνατο να διαγνωστούν ξεκάθαρα τέτοιες ενδιάθετες καταστάσεις.
Ειδικά όταν έχεις περίπτωση πατέρα που σαπίζει στο ξύλο μέχρι θανάτου παιδάκι δύο ετών, δεν καταλαβαίνω πού μπορεί να στηριχθεί κανείς για να συνάγει ότι ο πατέρας μπορεί να ήλπιζε ότι απλώς θα την σάπιζε την εύθραυστη παιδίσκη και δεν θα τη σκότωνε.
Δεν εχουμε κελια να τους κρατησουμε ? :blink:
Φυσικά και όχι. Αυτή είναι και η μόνη σκέψη πίσω από κάθε, μα κάθε νόμο που τροποποιεί το πολύπαθο άρθρο 105 του ΠΚ (απόλυση υπό όρους) και γενικά τους σχετικούς με την έκτιση των ποινών θεσμούς -ακόμη και τις άδειες που παίρνουν οι Ξηροί και την κάνουν Λούηδες.
--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
Τα 17 και 22 χρόνια φυλακή προσωπικά μου φαίνονται από λογικά έως και υπερβολικά για κάποιον που προκάλεσε φόνο στο ίδιο του το παιδί από ξυλοδαρμό (και όχι από πρόθεση φόνου). Οι άνθρωποι αυτοί έτσι και αλλιώς έχουν καταστρέψει την ζωή τους, οι τύψεις θα τους βαρύνουν μέχρι να πεθάνουν και αν βγουν από την φυλακή στην έκτη δεκαετία της ζωής τους λίγα πράγματα θα τους έχουν μείνει να απολαύσουν ως ελεύθεροι άνθρωποι και μάλιστα δακτυλοδεικτούμενοι από κοινωνία.
Ποια έκτη δεκαετία της ζωής τους. Δεν διάβασες φαίνεται αυτό που έγραψα πιο πάνω. 37χρονος ο πατέρας, το έγκλημα έγινε το '10, φαντάζομαι μέσα είναι από τότε, σε δύο χρονάκια κάτι λογικά θα είναι έξω. Πριν καν κλείσει τα 40 του. 17 χρόνια κάθειρξη, x 3/5 για απόλυση υπό όρους = 10,2. Και κάθε μέρα εργασίας του έγκλειστου μετράει για 1,5, να πώς πάμε στα 6,8 χρόνια πραγματικής έκτισης.
Τώρα η σκοπούμενη θανατηφόρα σωματική βλάβη για την οποία καταδικάστηκε και η ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο (η οποία θα έδινε ισόβια) είναι γειτόνισσες, μην πω συγκάτοικοι. Η διαφορά είναι ότι στην πρώτη ο δράστης θέλει να σακατέψει και προβλέπει το ενδεχόμενο να σκοτώσει αλλά ελπίζει να μην επέλθει αυτό το αποτέλεσμα, στη δεύτερη προβλέπει το ενδεχόμενο να σκοτώσει και, χωρίς μεν να το επιδιώκει, το αποδέχεται ως τέτοιο. Πιάσ' το αυγό και κούρεψε διάκριση. Στην πράξη λειτουργεί σαν πάτημα για όποιο δικαστήριο θελήσει να είναι λιγάκι πιο επιεικές, είναι πρακτικά αδύνατο να διαγνωστούν ξεκάθαρα τέτοιες ενδιάθετες καταστάσεις.
Ειδικά όταν έχεις περίπτωση πατέρα που σαπίζει στο ξύλο μέχρι θανάτου παιδάκι δύο ετών, δεν καταλαβαίνω πού μπορεί να στηριχθεί κανείς για να συνάγει ότι ο πατέρας μπορεί να ήλπιζε ότι απλώς θα την σάπιζε την εύθραυστη παιδίσκη και δεν θα τη σκότωνε.