απο την μαυρη Αθηνα, στην μαυρη Κλεοπατρα, κ τωρα -πιθανως- στην μαυρη ωραια Ελενη..κ επεται συνεχεια..οποιος το μαντεψει κερδιζει μαντολατο
Στα ομηρικά έπη η ωραία Ελένη περιγράφεται ως θεϊκή γυναίκα (δῖα γυναικῶν, Ιλ. Γ 171, Οδ. δ 305), με ωραία μαλλιά (ἠΰκομος/ἐΰκομος, καλλίκομος, Ιλ. Γ 329, Οδ. ο 58), ωραίο πρόσωπο (καλλιπάρῃος, Οδ. ο 123) και λευκό χρώμα δέρματος (πρβλ. λευκώλενος = “με λευκούς βραχίονες, λευκοχέρα”, Ιλ. Γ 121, Οδ. χ 227).
Η ενδυμασία της είναι εξίσου όμορφη και μεγαλεπήβολη, καθώς εμφανίζεται με μακρύ πέπλο ή φόρεμα (τανύπεπλος, Ιλ. Γ 228, Οδ. δ 305, ο 171). Επειδή είναι γέννημα του υψίστου Δία (Ιλ. Γ 199, 426, Z 292, Οδ. χ 227) και θετή κόρη του ισχυρού Τυνδάρεω (βασιλιά της Σπάρτης), ο ποιητής την αποκαλεί εὐπατέρεια, δηλαδή “κόρη ενός εκλεκτού πατέρα”.
Οι επικοί ποιητές Όμηρος και
Ησίοδος τονίζουν με επιμονή τα ωραία μαλλιά της Ελένης, όπως προκύπτει από το γεγονός ότι χρησιμοποιούν περισσότερο από όλα τα άλλα το επίθετο ἠΰκομος (βλ. Ησιόδ. Έργα 165 Ἑλένης ἠυκόμοιο, απ. 199.2 M.-W., κ.α.). Σίγουρα σε παραδοσιακές κοινωνίες τα μακριά πλούσια μαλλιά αποτελούν στολίδι για τη γυναίκα, αλλά αξίζει να επισημανθεί ότι οι ανωτέρω ποιητές αποδίδουν το συγκεκριμένο επίθετο είτε σε θεές (π.χ. Ήρα, Αθηνά, Λητώ, Θέτις, Καλυψώ, Δήμητρα, Ρέα, Τηθύς) ή σε θνητές ιδιαίτερης ομορφιάς (Νιόβη, Βρισηίδα, Πηρώ, κ.ά.).
Ωστόσο, αποφεύγουν να προβούν σε μία πιο εξειδικευμένη και δεσμευτική περιγραφή της Ελένης, προφανώς για να μην αμφισβητηθούν από το κοινό τους ή το απογοητεύσουν. Διότι από ένα σημείο και μετά αποτελεί θέμα υποκειμενικού γούστου το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας την ομορφιά. Πρώτοι οι λυρικοί ποιητές των αρχαϊκών χρόνων, όπως ο Στησίχορος (περ. 632-556 π.Χ.), η Σαπφώ (δεύτερο μισό του 7ου αι. π.Χ.) και ο Ίβυκος (6ος αι. π.Χ.), περιγράφουν την Ελένη ως ξανθομαλλούσα (ή έστω “καστανόξανθη” ή “πυρόξανθη”, καθώς ποικίλλει η σημασία του αρχαίου επιθέτου, βλ. Στησίχ. απ. S103.5 ξανθὰ δ’ Ἑλένα, απ. 23.5 V. ξάνθᾳ δ’ Ἑλένᾳ, S151.5 ξανθᾶς Ἑλένας περὶ εἴδει, “για την ομορφιά της ξανθής Ελένης”).
Όμως, εκεί όπου όλοι συμφωνούν είναι ότι η ομορφιά της Ελένης ξεπερνούσε τα ανθρώπινα μέτρα (Σαπφώ απ. 16.7). Ο Όμηρος την παρομοιάζει όμοια πότε με τις αθάνατες θεές και πότε με την Άρτεμη (αντιστοίχως Ιλ. Γ 157, Οδ. δ 122)· αδιαμφισβήτητο παραμένει πάντως ότι καμία θνητή γυναίκα δεν μπορούσε να τη συναγωνιστεί (Ιλ. Ι 140). Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Ελένη έμοιαζε στην όψη με τη χρυσή Αφροδίτη και διέθετε τη λάμψη των Χαρίτων (απ. 196.5-6). Ακόμη, είχε ωραίους βραχίονες χεριών και αστραγάλους ποδιών (εὐώλενος, καλλίσφυρος, αππ. 23a.20, 204.81).
η συνεχεια εδω
Μας γύρισε στη “μαύρη Αθηνά” με τη μαύρη Ωραία Ελένη ο Νόλαν!...πηγη slpress