Sonus Naturalis
Μέλος Σωματείου
Φίλε karavan,
Συγχαρητήρια για την εξαιρετική ανάλυση! Σε καιρούς δύσκολους, σε εποχές όπου συντελούνται ζυμώσεις και ανακατατάξεις, ψύχραιμες, ρεαλιστικές και πολύπλευρες αναλύσεις όπως η παράπάνω είναι πολύ σημαντικές.
Για την εμφάνιση και άνοδο του νεοναζισμού στην Ελλάδα θλίβομαι κι' εγώ μαζί σου, όπως και πολλοί άλλλοι φίλοι εδώ μέσα.
Το θέμα είναι πως αυτό το φαινόμενο δεν καταπολεμείται ούτε με φραστικές καταδίκες, ούτε με ευχολόγια. Ούτε με τη καν με τη χρήση βίας και καταστολής (υφίσταται κι' αυτή η θεωρητική πιθανότητα), που θα μπορούσε να τους συσπειρώσει ακόμα περισσότερο.
Το φαινόμενο είναι πολύπλοκο και όπως δείχνει, δεν είναι μόνο ελληνικό. Απλά στην Ελλάδα τώρα αναδείχθηκε λόγω της συγκυρίας. Χρειάζεται μελέτη και κατανόηση, αν θέλουμε να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Δεν έχω κάποια συνταγή, θα ήθελα να εκφράσω κάποιες πρώτες σκέψεις για τα αίτια του. Και σίγουρα είναι και πολλά άλλα ακόμα.
1. Η εξάλειψη της ιστορικής μνήμης. Οι νεώτερες γενιές δεν έχουν γνωρίσει πόλεμο, όπως τον βίωσαν οι παπούδες, ή γονείς μας. Δεν έχουν βιώσει κατοχή, αλλά δεν έχουν καν μνήμη κατοχής, αυτή που σε μας, λίγο πιο παλιούς, μετέφεραν οι παπούδες και οι πατεράδες μας.
Δεν γνώρισαν δικτατορία, και οι πιο νέες γενιές δεν έχουν έχουν κάν μνήμη δικτατορίας. Η γιορτή του Πολυτεχνείου που κάνουν ακόμα στα σχολεία είναι πλέον άλλη μιά τυπική γιορτή, όπως όλες οι άλλες. Η σύγχυση που επικρατεί στα παιδιά ως προς το τι ακριβώς εορτάζουμε στις εθνικές εορτές, δεν είναι χωρίς σημασία.
2. Η υποβάθμιση της Γενικής Παιδείας, η οποία καλλιεργεί την γενική γνώση, μόρφωση και κριτική σκέψη προς όφελος της εξειδικευμένης εκπαίδευσης. Αυτή είναι μιά διεθνής τάση, που στη χώρα μας συνδυάστηκε με την υποβάθμιση της παιδείας γενικώς.
3. Η εκτεταμένη αναξιοκρατία. Τόσο στη δημόσια διοίκηση, όσο και στις επιμέρους λειτουργίες της κοινωνίας. Η αναξιοκρατία γεννά συνεχή αδικία. Και η αδικία με τη σειρά της γεννά μόνιμη οργή. Το συναίσθημα πως ότι και να κάνεις είσαι "στην απέξω". Κάποιοι άλλοι έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι. Και μ' αυτούς τους άλλους δεν υπάρχει καμμία επαφή, η παραμικρή γέφυρα επικοινωνίας.
4. Η αύξηση των περιθωριακών ομάδων στις σύγχρονες κοινωνίες για διάφορους λόγους. Ομάδων που βρίσκονται έξω από το σύστημα. Που είναι απέξω χωρίς δυνατότητες ένταξης και -το κυριότερο- χωρίς προοπτική βελτίωσης της θέσης τους. Με χαμηλό μορφωτικό και πολιτιστικό επίπεδο, φορείς της μόνιμης και διαρκούς οργής που περιγράφτηκε παραπάνω. Είναι το λούμπεν προλετάριάτο κατά την κλασσική μαρξιστική ορολογία. Και το μεν κλασσικό προλεταριάτο εμφανίζεται σήμερα στις σύγχρονες κοινωνίες με μειωμένη δυναμη και επιρροή, το λούμπεν προλεταριάτο όμως αυξάνεται και πληθύνεται. Και αποτελεί τον πυρήνα κρούσης από όπου θα στρατολογήσει ο κάθε επίδοξος δικτατορίσκος. Είναι η μαγιά που τον βγάζει στ' ανοιχτά.
5. Οι μετακινήσεις πληθυσμών από την περιφέρεια προς τα αστικά κέντρα και από τις φτωχότερες χώρες προς τις πλουσιότερες. Η εσωτερική και εξωτεερική μετανάστευση δηλαδή. Που διαλύει όλες τις παραδοσιακές αξίες και που σε συνθήκες οικονομικής κρίσης γεννά πλήθος κοινωνικές συγκρούσεις. Που κάτω από κατάλληλες συνθήκες μπορεί να οδηγήσει στην έξαρση του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας.
Δεν είναι μόνο αυτά. Οπωσδήποτε υπάρχουν πάμπολλοι παράγοντες και θέματα που πρέπει κανείς να ψάξει. Το ζήτημα είναι πως απαιτείται έρευνα και μελέτη του θέματος σε βάθος. Δεν αρκούν οι φραστικές καταδίκες.
Σχετικά με τον αναδυόμενο ρατσισμό μία πρόσφατη διαπίστωση μου έκανε τρομερή εντύπωση.
Η αδελφή μου, καθηγήτρια μουσικής σε Γυμνάσιο στο κέντρο της Αθήνας, με παρακάλεσε πριν λίγες μέρες να τη βοηθήσω στην ετοιμασία σχολικής εκδήλωσης για το Μάνο Λοϊζο. Μου ζήτησε να κατεβάσουμε από το Youtube και να κάνουμε μοντάζ σε βιντεάκια που έχουν σχέση με άγρια ρατσιστική και αστυνομική βία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα οποία θα προβάλλονταν ενώ παράλληλα η χορωδία του σχολείου θα τραγουδούσε το γνωστό τραγούδι από τα "Νέγρικα", "Τι έχουν να χωρίσουνε λευκοί και μαύροι εργάτες".
"Το τραγούδι μου φαίνεται κάπως παρωχημένο για την εποχή μας", της λέω. "Και τ' αμερικάνικα βιντεάκια τι σχέση έχουν με την Ελλάδα;"
-Απάντάει πως όχι, "το αντίθετο, χρειάζονται, ώστε τα παιδιά να διαμορφώσουν συνείδηση κατά των φυλετικών διακρίσεων".
-"Εννοείς", τη ρώτάω, "πως έχετε ρατσιστικά φαινόμενα στο σχολείο σας";
-"Ναι", μου λέει.
-"Δηλαδή τα παιδιά των Ελλήνων καταπιέζουν τα παιδιά των μεταναστών";
-"Όχι ακριβώς", μου απαντάει, "Τα Αλβανάκια καταπιέζουν τα Πακιστανάκια και όλα όσα είναι σκουρόχρωμα και μαυρειδερά!"
Έμεινα έκπληκτος. Αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ.
Δεν ξέρω τι κυβέρνηση θα προκύψει αύριο, ή μεθαύριο, ή σε λίγους μήνες. Αλλά η όποια κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις, όσες θέλουν να λέγονται δημοκρατικές, προοδευτικές, ανθρωπιστικές, θα πρέπει επιτέλους να σκύψουν το κεφάλι και να ασχοληθούν σοβαρά με τα προβλήματα της κοινωνίας ψάχνοντας τις αιτίες και αναζητώντας λύσεις. Που δεν βρίσκονται με λόγια. Ή με απλά συνθήματα.
