Τα ναι μεν αλλα ειναι ο,τι πιο κοντά στο επι του πρακτέου, τα στείρα αριστερά και δεξιά ειναι θεωρητικές οδοντόκρεμες. Μιλάμε για εναν πραγματικό κόσμο του 2015 με πραγματικά προβλήματα, οι λύσεις δε βρίσκονται αποστηθίζοντας εγχειρίδια του περασμένου αιώνα για αστούς, αγρότες και εργάτες. Έχουν αλλάξει λίγο οι ισορροπίες απο τη βιομηχανική επανάσταση. (Άσχετο αν έχουν αλλάξει προς το χειροτερο).
Η λύση που έχω προτείνει πολλές φορές (αν και κανείς δεν προτείνει λύσεις εδω μέσα, μόνο γκρινιάζουμε για όσα λέει η κυβέρνηση και για όσα λένε όσοι κρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ), ειναι πολύ απλη:
Ενιαία δικαιοσύνη, για όλους, απο τον άνεργο έως τον εφοπλιστή. Νόμοι χωρίς παραθυράκια.
Οσο δε μας ενοχλεί ο δηλωμένος άνεργος που καθαρίζει 1-2 χιλιάρικα το μήνα επειδή δουλεύει μαύρα απο επιλογή του για να γλιτώνει εφορία, ο εργοδότης που δεν πληρώνει ασφαλιστικά επειδή νταξει μωρε τρία παιδιά απασχολεί και με πεσμένες δουλειές τι να κάνει, ο δημόσιος υπάλληλος που πληρώνεται πλασματικές υπερωρίες ή/και έχει σταθερή ταρίφα λαδώματος για να κάνει τη δουλειά για την οποία πληρώνεται, επειδή νταξει μωρε αυτός ειναι το πρόβλημα τώρα; ... Και , και , και... Οσο συντηρούμε με την ανοχή μας αυτό το πολυάριθμο σωμα μικροαπατεώνων, ειναι λογικό ότι όλοι αυτοί όταν έρθει η ώρα θα ψηφίσουν κάποιον μεγαλοαπατεώνα σαν ηγέτη τους, ώστε να βεβαιωθούν ότι θα συνεχίσουν ανενόχλητοι τις πρακτικές τους. Και όταν ο μεγαλοαπατεώνας αναλάβει ως κυβέρνηση, τότε βεβαίως θα ωφεληθούν και οι διάφοροι λίγοι που κλέβουν κατς όχι 4ψηφια αλλα 8ψηφια νούμερα. Και έτσι απλά εξηγείται το παράδοξο ότι ενώ τη χώρα πρακτικώς λυμαίνονται μερικές οικογένειες μόνο, τα κόμματα που τις εκπροσωπούν κερδίζουν αυτοδυναμίες απο το 40+% του εκλογικού σώματος.
