Tο Καφενείο των Μαστόρων.

Επαθα πλακα, πιστευω ειναι αληθινο. Οι Δανοι ζητανε την βοηθεια μας.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.
 
Καλημέρα στην παρέα!!!
Στις 10:15 ραντεβού για καφεδάκι στο Εναλιο στην παραλία της Λουτσας!!!!!
Strs Tzoutzis k Sharkovios σας αναμένω!
Θα είμαι με την Ξανθή οπότε αν θέλετε ελάτε συνοδευομενοι!
Αντώνη φέρε και τα μικρά να έχω κάποιον συνομιλικο μου να πω μια κουβέντα!
 
Re: Απάντηση: Tο Καφενείο των Μαστόρων.

costas1965 said:
Καλημέρα σε όλους. Άργησα πολύ σήμερα να ξυπνήσω, γιατί έμπλεξα μέχρι αργά σε έναν γάμο.
Click to expand...
7 Κυριακής και είναι αργά;;;
Καλημέρα

--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
enduras1 said:
Καλημέρα στην παρέα!!!
Στις 10:15 ραντεβού για καφεδάκι στο Εναλιο στην παραλία της Λουτσας!!!!!
Strs Tzoutzis k Sharkovios σας αναμένω!
Θα είμαι με την Ξανθή οπότε αν θέλετε ελάτε συνοδευομενοι!
Αντώνη φέρε και τα μικρά να έχω κάποιον συνομιλικο μου να πω μια κουβέντα!
Click to expand...
Τώρα ερχόμαστε, σταματα
 
Που πατε βρε καλωσυνατοι μεσηλικες τετοια ωρα τετοια μερα? Τις Κυριακες πρεπει να ξεκουραζουμε τα κουρασμενα κουφαρακια μας!

Καλα να περασετε αρχοντες :)))
 
Δημήτρη να βάλω και το υπόλοιπο ποιηματάκι είναι θαυμάσιο.

Το ποίημα γράφτηκε το 1908 από τον Κωστή Παλαμά, όπου περιγράφει με δραματικό τρόπο την απόγνωσή του για την κατάντια της χώρας.
Στην αρχή του 20ου αιώνα, η Ελλάδα ήταν μια χώρα χρεοκοπημένη, ταπεινωμένη και διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά. Μόλις στεκόταν στα πόδια της με την οικονομική “βοήθεια”-με το αζημίωτο φυσικά- των ξένων, στους οποίους είχε ουσιαστικά εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία. Ανίκανοι πολιτικοί ηγέτες κι ένας ταλαιπωρημένος λαός, που πολιτικάντηδες δημαγωγοί εύκολα τον έσερναν από τη μύτη- συνέθεταν ένα ζοφερό σκηνικό.

Έπειτα θα ακολουθούσαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-1913), ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918), ένας βαθύτατος Εθνικός Διχασμός (1915-1922), η Μικρασιατική Καταστροφή (1922), η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929, η Μεγάλη Ύφεση. Πρόσφυγες, Δικτατορίες, ένας οδυνηρός Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ένας ακόμη πιο θλιβερός Εμφύλιος πόλεμος…

“Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!”
 
Απάντηση: Re: Tο Καφενείο των Μαστόρων.

osatosa said:
Δημήτρη να βάλω και το υπόλοιπο ποιηματάκι είναι θαυμάσιο.

Το ποίημα γράφτηκε το 1908 από τον Κωστή Παλαμά, όπου περιγράφει με δραματικό τρόπο την απόγνωσή του για την κατάντια της χώρας.
Στην αρχή του 20ου αιώνα, η Ελλάδα ήταν μια χώρα χρεοκοπημένη, ταπεινωμένη και διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά. Μόλις στεκόταν στα πόδια της με την οικονομική “βοήθεια”-με το αζημίωτο φυσικά- των ξένων, στους οποίους είχε ουσιαστικά εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία. Ανίκανοι πολιτικοί ηγέτες κι ένας ταλαιπωρημένος λαός, που πολιτικάντηδες δημαγωγοί εύκολα τον έσερναν από τη μύτη- συνέθεταν ένα ζοφερό σκηνικό.

Έπειτα θα ακολουθούσαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-1913), ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918), ένας βαθύτατος Εθνικός Διχασμός (1915-1922), η Μικρασιατική Καταστροφή (1922), η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929, η Μεγάλη Ύφεση. Πρόσφυγες, Δικτατορίες, ένας οδυνηρός Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ένας ακόμη πιο θλιβερός Εμφύλιος πόλεμος…

“Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!”
Click to expand...
Συμπτωματικά το διάβαζα το πρωί, πόσο επίκαιρο.
 
Το Ηπιαμε το καφεδάκι μας αλλά τα μεζεδακια άλλη φορά.
Κώστα ανέβα Αθήνα λέμε!!!!
Χάρηκα πολύ που γνώρισα και την Ρόζα συζηγο του Αντώνη.
Μόνο φώτο δε βγάλαμε οπότε θα την αναπλήρωσει μια με την θάλασσα σε μια συννεφιασμένη αλλά όμορφη μέρα.

--- Αυτόματη συγχώνευση μηνύματος ---
DSC_4329.jpg
 
osatosa said:
Δημήτρη να βάλω και το υπόλοιπο ποιηματάκι είναι θαυμάσιο.

Το ποίημα γράφτηκε το 1908 από τον Κωστή Παλαμά, όπου περιγράφει με δραματικό τρόπο την απόγνωσή του για την κατάντια της χώρας.
Στην αρχή του 20ου αιώνα, η Ελλάδα ήταν μια χώρα χρεοκοπημένη, ταπεινωμένη και διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά. Μόλις στεκόταν στα πόδια της με την οικονομική “βοήθεια”-με το αζημίωτο φυσικά- των ξένων, στους οποίους είχε ουσιαστικά εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία. Ανίκανοι πολιτικοί ηγέτες κι ένας ταλαιπωρημένος λαός, που πολιτικάντηδες δημαγωγοί εύκολα τον έσερναν από τη μύτη- συνέθεταν ένα ζοφερό σκηνικό.

Έπειτα θα ακολουθούσαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-1913), ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918), ένας βαθύτατος Εθνικός Διχασμός (1915-1922), η Μικρασιατική Καταστροφή (1922), η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929, η Μεγάλη Ύφεση. Πρόσφυγες, Δικτατορίες, ένας οδυνηρός Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ένας ακόμη πιο θλιβερός Εμφύλιος πόλεμος…

“Γύριζε, μή σταθής ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια,
η Αλήθεια τόπο να σταθή μια σπιθαμή δέ θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη·
κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι,
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς ντερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρηδες! Χαρά στους αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι·
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!”
Click to expand...

Άφωνος !
Δεν το ήξερα.


Sent from my iPad using Tapatalk
 
osatosa said:
Δημήτρη να βάλω και το υπόλοιπο ποιηματάκι είναι θαυμάσιο.

Το ποίημα γράφτηκε το 1908 από τον Κωστή Παλαμά, όπου περιγράφει με δραματικό τρόπο την απόγνωσή του για την κατάντια της χώρας.
Στην αρχή του 20ου αιώνα, η Ελλάδα ήταν μια χώρα χρεοκοπημένη, ταπεινωμένη και διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά. Μόλις στεκόταν στα πόδια της με την οικονομική “βοήθεια”-με το αζημίωτο φυσικά- των ξένων, στους οποίους είχε ουσιαστικά εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία. Ανίκανοι πολιτικοί ηγέτες κι ένας ταλαιπωρημένος λαός, που πολιτικάντηδες δημαγωγοί εύκολα τον έσερναν από τη μύτη- συνέθεταν ένα ζοφερό σκηνικό.

Έπειτα θα ακολουθούσαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-1913), ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918), ένας βαθύτατος Εθνικός Διχασμός (1915-1922), η Μικρασιατική Καταστροφή (1922), η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929, η Μεγάλη Ύφεση. Πρόσφυγες, Δικτατορίες, ένας οδυνηρός Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ένας ακόμη πιο θλιβερός Εμφύλιος πόλεμος…
Click to expand...

Ειπαμε λαος που δεν γνωρισει την ιστορια του καλα, ειναι καταδικασμενος να την ξαναζησει.
Με τον Παλαμα εχω κολημα απο παλια. Οχι οτι ειμαι "παιδι" της ποιησης και της κλασικης φιλολογιας, αλλα μου αρεσει.
Ο Ταφος ειναι απο τα αγαπημενα μου, και αν ακουσεις την ηχογραφηση που τον απαγγελει ο ιδιος ο Παλαμας, θα ανατριχιασεις.

κι όπως είσ’ ανάλαφρο,
μικρό σα χελιδόνι
κι άρματα δε σου βροντάν
παληκαριού στη ζώνη,

κοίταξε και γέλασε
της νύχτας το Σουλτάνο,
γλίστρησε σιγά-κρυφά
και πέταξ’ εδώ πάνω

και στο σπίτι τ’ άραχνο,
γυρνώντας, ω ακριβέ μας,
γίν’ αεροφύσημα
και γλυκοφίλησε μας!

enduras1 said:
Το Ηπιαμε το καφεδάκι μας αλλά τα μεζεδακια άλλη φορά.
Κώστα ανέβα Αθήνα λέμε!!!!
Χάρηκα πολύ που γνώρισα και την Ρόζα συζηγο του Αντώνη.
Μόνο φώτο δε βγάλαμε οπότε θα την αναπλήρωσει μια με την θάλασσα σε μια συννεφιασμένη αλλά όμορφη μέρα
Click to expand...

Ελπιζω να μην υπηρξε παρεξηγηση απο την αναρτηση που εκανα στο "τι μαστορεψαμε σημερα" ως αθωο χιουμοριστικο πειραγμα, χωρις κανενα αλλο σκοπο, υπεργειο ή υπογειο.
Αν πειραξα καποιον αθελα μου (πραγματικα), ζητω συγνωμη.
 
Ενταξει τοτε, ολα καλα. Η αληθεια ειναι οτι "ψιλοξυλιασα" μολις το ειδα, και αναρωτιομουν, μην την εκανα την χαζομαρα παλι.
 
Απάντηση: Re: Tο Καφενείο των Μαστόρων.

cbfdim said:
Ειπαμε λαος που δεν γνωρισει την ιστορια του καλα, ειναι καταδικασμενος να την ξαναζησει.
Με τον Παλαμα εχω κολημα απο παλια. Οχι οτι ειμαι "παιδι" της ποιησης και της κλασικης φιλολογιας, αλλα μου αρεσει.
Ο Ταφος ειναι απο τα αγαπημενα μου, και αν ακουσεις την ηχογραφηση που τον απαγγελει ο ιδιος ο Παλαμας, θα ανατριχιασεις.

κι όπως είσ’ ανάλαφρο,
μικρό σα χελιδόνι
κι άρματα δε σου βροντάν
παληκαριού στη ζώνη,

κοίταξε και γέλασε
της νύχτας το Σουλτάνο,
γλίστρησε σιγά-κρυφά
και πέταξ’ εδώ πάνω

και στο σπίτι τ’ άραχνο,
γυρνώντας, ω ακριβέ μας,
γίν’ αεροφύσημα
και γλυκοφίλησε μας!
Click to expand...

Πολύ ωραίο Δημήτρη. Με έβαλες να ψάξω και να μάθω περισσότερα.
Ο Τάφος γράφτηκε για τον θάνατο του γιου του Άλκη, σε ηλικία μόλις 4 ετών.
Ακούστε και τον ίδιο τον Παλαμά που το απαγγέλει.

To view this content we will need your consent to set third party cookies.
For more detailed information, see our cookies page.
 
Top Bottom