Συνεχίζονται οι πτώσεις από τα σύννεφα σύγχυσης και υποκριτικής αναδιάταξης του μνημονιακού κράτους έκτακτης ανάγκης για τις ιδεολογικές προϋποθέσεις και τις εκλεκτικές συγγένειες που επέτρεψαν τη διάδοση, την επιρροή και την δολοφονική δράση της ναζιστικής συμμορίας. Όχι, δεν θα αναλύσω εδώ εξονυχιστικά τον πολιτικό λόγο του Φαήλου και τα μέσα αντιαριστερής συκοφαντίας της πολυκέφαλης μουρουτιέρας. Ούτε θα αναφέρω τις δημόσιες παρεμβάσεις του Μπάμπη Παπαδημητρίου, τις ευχαριστίες του Κασιματιδιάρη και τις βοριδικές αγιογραφίες του κυρ Σταύρου. Μόνο θα θυμίσω τρία, ίσως κάπως ξεχασμένα περιστατικά, που αναδεικνύουν εύγλωττα τη σύνθετη, ροϊκή και λεπτουργημένη σχέση ανάμεσα στον εκφασισμό και τον σαλονάτο νεοσυντηρητισμό του ομογενοποιημένου μνημονιακού μπλοκ υπό την πολιτική πρωτοκαθεδρία της Ν.Δ.:
α) Ο Νίκος Χιδίρογλου, στέλεχος της ΝΔ από το 1984, διετέλεσε τομεάρχης οργανωτικού το 2000, αλλά και εκπρόσωπος στο υπουργείο Άμυνας. Διοχετεύοντας τις ιδεολογικές αναζητήσεις του στους διαύλους της παραλογοτεχνίας δημοσίευσε το βιβλίο «Όχι στην παλιά πόλη», εκδ. Ερωδιός, 2007, το οποίο ποικιλοτρόπως αγκαλιάστηκε από ακροδεξιούς κύκλους, μάλλον επειδή εκθείαζε την ένοπλη στάση της εθνικοφροσύνης απέναντι σε μια υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση.
β) Είναι γνωστό ότι η νεοναζιστική συμμορία συστηματικά χρησιμοποιούσε «αρχαιοελληνικές» αναφορές σαν επένδυση θεωρητικής νομιμοποίησης για τη δράση της, επεξεργασμένες στα συμφραζόμενα της προπαγάνδας και τις πρακτικές επιβολής της. Ιδιαίτερη θέση στην ιστορικοποίηση των ταγμάτων εφόδου ως κράτος του τρόμου είχε η σπαρτιατική «κρυπτεία». Είναι ενδιαφέρον πώς ο συριζοφάγος Μπαλτάκος ερμηνεύει την κρυπτεία με αφορμή το ομότιτλο πόνημά του: «Η πρακτική είχε δύο σκοπούς: να διατηρεί την πλειοψηφία των ειλώτων σε καθεστώς τρόμου και να εκπαιδεύει τους Σπαρτιάτες νέους να είναι ανελέητοι». Καθώς φαίνεται, σε μια συγκεκριμένη δομή σκέψης, παρά τις επιφανειακές αντιθέσεις, ήταν έντονος ο δημιουργικός προβληματισμός για το ενδεδειγμένο κράτος τρόμου προς καθήλωση της πλειονότητας των (μεταμοντέρνων) ειλώτων.
γ) Ο συνεργάτης στα έντυπα «Ελεύθερος Κόσμος» και «Patria», Ιωάννης Κωτούλας, είχε αναλάβει το λειτούργημα του συμβούλου για θέματα ιθαγένειας, αλλά δεν παρέλειψε να δημοσιεύσει και βιβλίο, χαρακτηριστικό των ιδεολογικών του αναζητήσεων: «Όλο το βιβλίο υιοθετεί μια αναθεωρητική άποψη για τον εθνικοσοσιαλισμό και τον Χίτλερ, ακολουθώντας όλα τα στερεότυπα της σχετικής φιλολογίας», είχε επισημάνει ο Δημήτρης Ψαρράς σε σχετικό άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Μεταξύ πολλών άλλων, τα τάγματα εφόδου παρουσιάζονταν σεμνοπρεπώς από τον Κωτούλα σαν «ομάδα προστασίας της εθνικοσοσιαλιστικής πολιτικής δράσης», που αμύνονταν απέναντι στους πιο βίαιους κομμουνιστές (sic). Στο ίδιο άρθρο, ο Δημήτρης Ψαρράς ανέφερε και τις πολιτικές αντιδράσεις της Ν.Δ. απέναντι στον σάλο που ξέσπασε: «Να υπερασπιστεί τον Ιωάννη Κωτούλα έσπευσε χθες το πρωί από το twitter ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού. Είχε προηγηθεί αποκάλυψη της «Αυγής», με αποσπάσματα βιβλίου του κ. Κωτούλα στα οποία, σύμφωνα με την εφημερίδα, το στέλεχος αυτό της Νέας Δημοκρατίας αποδεικνύεται υμνητής του Χίτλερ».
Για να τελειώνουμε. Ο τρόπος με τον οποίο επινοήθηκαν, αξιοποιήθηκαν και εντάθηκαν οι προϋποθέσεις του εκφασισμού (ως μοχλού ΠΟΛΥΜΟΡΦΗΣ εκτροπής, πολιτικού εκβιασμού και τρομοκράτησης του διεκδικητικού κινήματος), σε όλη τη συστημική διαδρομή από τον «εκσυγχρονισμό» μέχρι το μνημονιακό κράτος έκτακτης ανάγκης, έχει προσδιοριστεί εξαιρετικά από τον Παντελή Μπουκάλα σε απόσπασμα ανάλυσής του: «Κάπως έτσι, άλλωστε, ξεκίνησαν όλα. Με δήθεν αθώα και ανώδυνα καλαμπουράκια για μαύρους, Φιλιππινέζους και Εβραίους που γράφονταν από σπουδαίους των μίντια ακόμα και σε σοβαρές εφημερίδες και λέγονταν με λαϊφσταϊλίστικη ωμότητα σε κανάλια περιωπής. Κάπως έτσι το φιδάκι ο χιτλερής τρύπωσε στα σωθικά πολλών και σε αρκετά βρήκε θαλπωρή. Γιατί οι περισσότεροι έτσι έχουμε δασκαλευτεί παιδιόθεν, κι αυτό μάθαμε να πιστεύουμε σαν αυτονόητο. Ότι η ράτσα μας είναι θεϊκή, καθαρόαιμη, και οι υπόλοιποι λαοί είναι κατώτεροί μας, «κουτόφραγκοι» ή «κάφροι». Ότι τα σαπούνια οι Εβραίοι κυβερνούν τον κόσμο με ύπουλες μεθόδους και ανθελληνικούς στόχους και από πάνω είναι οι φονιάδες του Χριστούλη μας, τον οποίο πολύ πιστεύουμε βέβαια, ιδίως όσα έλεγε για τους ξένους».
Πέφτοντας, λοιπόν, από τα τεχνουργημένα σύννεφά τους, οι συγκεκριμένοι «αντιφασίστες» πρέπει να ξέρουν ότι θα προσγειωθούν στην κόπρο του χρυσαυγείου, την οποία μεθοδικά και αδίστακτα συσσώρευαν επί μακρόν στην διακυβερνητική αυλή τους. Διότι, εν τέλει, καμία υποκριτική αναδιάταξη δεν μπορεί να αποκρύψει τα υλικά της σύστασής της.
....................................................................................................................................................................................................................................
Επειδή κάποιοι πάνε να ξεπλύνουν έτσι πολύ εύκολα το τι συμβαίνει τόσα χρόνια
