chrisssb
Μέλος Σωματείου
Υπάρχει μια ουσία που φαίνεται να περνάει απαρατήρητη.
Και δεν είναι "μιλιταριστική" αλλά όπως έχει δείξει η ιστορία εντελώς ρεαλιστικά αποτελεσματική.
Η πολιτική των προκλήσεων έχει διαχρονικό χαρακτήρα και γίνεται έξω από εκλογές και ψηφοφορίες.
Επίσης είναι σταθερά κλιμακούμενη εδώ και δεκατίες.
Σε όλο αυτό το σκηνικό, υπάρχουν μόνο 2 επιλογές:
- πολιτική κατευνασμού ή
- κάποια στιγμή κοντράρισμα προκειμένου να σταματήσουν οι προκλήσεις.
Η πολιτική κατευνασμού πάντα οδηγεί σε απώλειες. Παντού στον κόσμο και πάντα (σε όλη την ιστορία).
Το έχουμε ήδη υποστεί πχ στα Ίμια.
Και συνεχίζεται: ήδη τα Τουρκικά media καθόλου τυχαία λένε ότι "η Ελλάδα προκαλεί κάνοντας ασκήσεις στο Αιγαίο". Ο επόμενος στόχος τους λοιπόν είναι με την πολιτική του κατευνασμού να σταματήσουμε τις ασκήσεις εκεί. Σας πληροφορώ δε ότι οι περισσότεροι Τούρκοι πολίτες, είναι πεπεισμένοι ότι εμείς προκαλούμε, ότι εμείς τρωγόμαστε να τους επιτεθούμε κ.λπ. Όλη η μέχρις στιγμής διαχείριση, δεν έχει προσφέρει τίποτε άλλο σε εμάς, από χασούρα.
- η δεύτερη επιλογή είναι το κοντράρισμα. Με ότι σημαίνει αυτό. Από ξεφώνισμα στα διεθνή φόρα (που λίγη άμεση αποτελεσματικότητα έχει), μέχρι του να βάλεις έναν (1) μόνο τελωνειακό στους Κήπους να ελέγχει όλη την κυκλοφορία από και προς Τουρκία(μέχρι να σου επιστρέψουν τους στρατιωτικούς σου), μέχρι εμβολισμό στον εμβολισμό και πάει λέγοντας.
Και οι 2 μέθοδοι θα οδηγήσουν τελικά σε μια "σύγκρουση". Είτε πρόκειται για μαγκιές, είτε πρόκειται για full scale πόλεμο.
Το θέμα είναι τελικά να επιλέξουμε πότε και ποια σύγκρουση θέλουμε να κάνουμε ώστε να έχουμε περισσότερες ελπίδες για θετικό αποτέλεσμα.
Πάντως το "τρώω καρπαζιές και δεν μιλάω" μόνο αποθρασύνει τους απέναντι στους σχεδιασμούς τους γιατί είναι τσάμπα.
Ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει αν την θέλει μόνο ο ένας από τους δύο.
Ας το καταλάβουμε κάποια στιγμή ώστε να είμαστε έτοιμοι.
Και δεν είναι "μιλιταριστική" αλλά όπως έχει δείξει η ιστορία εντελώς ρεαλιστικά αποτελεσματική.
Η πολιτική των προκλήσεων έχει διαχρονικό χαρακτήρα και γίνεται έξω από εκλογές και ψηφοφορίες.
Επίσης είναι σταθερά κλιμακούμενη εδώ και δεκατίες.
Σε όλο αυτό το σκηνικό, υπάρχουν μόνο 2 επιλογές:
- πολιτική κατευνασμού ή
- κάποια στιγμή κοντράρισμα προκειμένου να σταματήσουν οι προκλήσεις.
Η πολιτική κατευνασμού πάντα οδηγεί σε απώλειες. Παντού στον κόσμο και πάντα (σε όλη την ιστορία).
Το έχουμε ήδη υποστεί πχ στα Ίμια.
Και συνεχίζεται: ήδη τα Τουρκικά media καθόλου τυχαία λένε ότι "η Ελλάδα προκαλεί κάνοντας ασκήσεις στο Αιγαίο". Ο επόμενος στόχος τους λοιπόν είναι με την πολιτική του κατευνασμού να σταματήσουμε τις ασκήσεις εκεί. Σας πληροφορώ δε ότι οι περισσότεροι Τούρκοι πολίτες, είναι πεπεισμένοι ότι εμείς προκαλούμε, ότι εμείς τρωγόμαστε να τους επιτεθούμε κ.λπ. Όλη η μέχρις στιγμής διαχείριση, δεν έχει προσφέρει τίποτε άλλο σε εμάς, από χασούρα.
- η δεύτερη επιλογή είναι το κοντράρισμα. Με ότι σημαίνει αυτό. Από ξεφώνισμα στα διεθνή φόρα (που λίγη άμεση αποτελεσματικότητα έχει), μέχρι του να βάλεις έναν (1) μόνο τελωνειακό στους Κήπους να ελέγχει όλη την κυκλοφορία από και προς Τουρκία(μέχρι να σου επιστρέψουν τους στρατιωτικούς σου), μέχρι εμβολισμό στον εμβολισμό και πάει λέγοντας.
Και οι 2 μέθοδοι θα οδηγήσουν τελικά σε μια "σύγκρουση". Είτε πρόκειται για μαγκιές, είτε πρόκειται για full scale πόλεμο.
Το θέμα είναι τελικά να επιλέξουμε πότε και ποια σύγκρουση θέλουμε να κάνουμε ώστε να έχουμε περισσότερες ελπίδες για θετικό αποτέλεσμα.
Πάντως το "τρώω καρπαζιές και δεν μιλάω" μόνο αποθρασύνει τους απέναντι στους σχεδιασμούς τους γιατί είναι τσάμπα.
Ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει αν την θέλει μόνο ο ένας από τους δύο.
Ας το καταλάβουμε κάποια στιγμή ώστε να είμαστε έτοιμοι.