Καλημέρα να πω μερικές διαπιστώσεις που έκανα άσχετες με το συμβάν αλλά έχουν σχέση με την γενική θεώρηση των Ελλήνων.
Αυτές τις μέρες μίλησα με πολλούς για τους 2 Έλληνες που είναι φυλακισμένοι στην Τουρκία.
Άκουσα την εξής άποψη. Αυτό που έπαθαν είναι ένα από τα ρίσκα του επαγγέλματος που επέλεξαν.
Άλλη άποψη. Δεν με ενδιαφέρει έτσι κι αλλιώς σιχάθηκα τον Ελληνικό στρατό με την συμπεριφορά των καραβανάδων όταν υπηρετούσα.
Άλλη άποψη. Δεν με ενδιαφέρει ξόδεψα ένα σωρό χρήματα σε εισιτήρια και σε διατροφή όταν υπηρετούσα, χαμένος χρόνος ήταν και μάλιστα ξόδευα έτοιμα χρήματα.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η απαξίωση και το μίσος για τον στρατό. Δεν περίμενα να υπάρχει τόσο γενικευμένη απαξίωση μέχρι μίσους και αηδίας.
Μίλησα με πολλούς και δεν βρήκα άνθρωπο να πει καλή κουβέντα, μόνο εδώ μέσα που γράφουμε μερικοί έχουν εκφράσει συμπάθεια προς τους δύο Έλληνες.
Αυτά ως προς το γενικό κλίμα που εμένα πραγματικά με έκανε να είμαι σκεπτικός. Όπου πήγα να αρχίσω την κουβέντα όλοι αρνητικοί. Πρώην φαντάροι, μανάδες, πατεράδες, επαγγελματίες, δημόσιοι, ιδιώτες, ο στρατός είναι για όλους χάσιμο χρόνου έξοδα αδικία και κανείς δεν είναι υπερήφανος, αντίθετα σαν να μιλάμε για ένα μεγάλο κακό.