όποιος ξεκινήσει τον πόλεμο, είναι ο "κακός" της υπόθεσης, όπως προαναφέρθηκε,
ακόμη και οι αμερικανοί που πηγαίνανε για περίπατο στο ιράκ, προσπαθήσανε για καιρό και το καταφέρανε εν μέρει,
να πείσουν τον κόσμο ότι ήτανε οι αμυνόμενοι που κινδυνεύανε (αυτοί και ο υπόλοιπος καλός κόσμος) από τον χουσεϊν
αλλά μάλλον υπάρχουν και άλλοι λόγοι, και ίσως ο κυριότερος, ότι δεν είναι σίγουρος τι βαθμό υποστήριξης* θα έχουμε από ευρωπαίους ή αμερικάνους, και πόσο θα κινδυνέψει το κεφάλι του στην περίπτωση αυτή
την πολεμική μας δύναμη δεν τη φοβάται, και να εξηγηθώ :
μπορεί σε ένα επεισόδιο ή μεγαλύτερη σύρραξη, να κερδίσουμε, να χάσει κόσμο και υλικό, νομίζετε ότι τα υπολογίζει;
έχει πολύ και από τα δύο για ξόδεμα,
γη δεν πρόκειται να χάσει και ούτε θα τοθ κόστιζε και πολλά
ενώ εμείς, πρέπει να σκεφτούμε και τι κινδυνεύουμε να χάσουμε
*κανείς δεν θα έρθει να πολεμήσει, αλλά κρίσιμη βοήθεια μπορεί να δοθεί με πολλούς τρόπους, αρκεί να υπάρχει θέληση,
πχ οι ρώσοι δεν πολεμήσανε με τους τούρκους στο αφρίν, αλλά τους δώσανε δωράκι τον ελεύθερο εναέριο χώρο, αλλοιώς ακόμη στην επίθεση θα ήτανε οι τούρκοι
Ούτε ο κόσμος τον νοιάζει,ούτε το υλικό, τον νοιάζει όμως πολυ και τον κόφτει κάτι άλλο: Το γόητρο. Η Τουρκία έχει να χάσει σε πόλεμο απο το 1919, που βρέθηκε με την πλευρά των ηττημένων του Α'Παγκοσμίου Πολέμου. Έκτοτε έχει μόνο νίκες, με ή χωρίς εισαγωγικά. Βοηθάει βέβαια που δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ ισάξιο αντίπαλο. Εκεί στηρίζεται και το όλο πολιτικό της σύστημα, όλη η εξωτερική της πολιτική, ο επεκτατισμός της στην Αν. Μεσόγειο: Σε μια υπέρμετρη αυτοπεποίθηση. Αν γνωρίσει έστω και μια στρατιωτική ήττα όλο αυτό το οικοδόμημα θα καταρρεύσει σα χάρτινος πύργος.