Λιγότερες φανφάρες, λιγότερες και πιο ουσιαστικές αγορές και πιο πολύ δουλειά. Οι τεχνικές λεπτομέρειες δεν έχουν τόση σημασία μπροστά στη δυναμική. Οι ένοπλες δυνάμεις μας δεν έχουν καμία σχέση με αυτές που είχαμε το '87 ή το '96 με το επεισόδιο στα Ιμια: είναι σαφώς σε χειρότερη κατάσταση και το "θα αγοράσουμε ό τι καλύτερο υπάρχει" είναι ένα στρατιωτικό δόγμα που μπάζει από παντού: τους πολέμους δεν τους κερδίζεις με τα joysticks και τα μπλιμπλίκια.
ΟΚ, τώρα αρχίζω και καταλαβαίνω τι εννοείς. Καταρχήν διαφωνώ για την κατάσταση των ΕΔ σήμερα, είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση απο το '97, οπότε και έβγαιναν απο μια μακρά περίοδο αυτοεμπάργκο (υπουργός Γεράσιμος Αρσένης που δεν αγόρασε ουτε σφαίρες που λέει ο λόγος). Βέβαια είναι σε σαφώς χειρότερη κατάσταση απο το 2008, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο.Δεύτερον, έχω την αίσθηση ότι ενστικτωδώς βάζεις την Ελλάδα στη θέση των Βιετ Κόγκ ή των Παλαιστίνιων ή των Ιρανών, underdogs που αντιμετωπίζουν Υπερδυνάμεις και νικούν με τη δύναμη του σθένους.
Λάθος.
Τυχόν ελληνοτουρκική σύρραξη θα μοιάζει με τους Αραβοισραηλινούς πολέμους, όπου οι Ισραηλινοί νίκησαν κατά κράτος γιατί εκτός απο σθένος, εκπαίδευση και οργάνωση είχαν τα καλύτερα μπλιμπλίκια και joysticks. Ξέρω ότι δε σου αρέσει γιατί δε χωνεύεις τους Ισραηλινούς, αλλά έτσι είναι, τα γεγονότα είναι πεισματάρικα τα άτιμα.
Δε γίνεται κάθε φορά που η Τουρκία παίζει τη δύσκολη γκόμενα εμείς να ψαχνόμαστε να εξοπλιστούμε μπας και μας φοβηθούν.
Δυστυχώς η Τουρκία μας απειλεί συνεχώς, δεν έχει σταματήσει ποτέ τα τελευταία 45 χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Επίσης, να ζητήσουμε σαφείς εξηγήσεις από τους ...συμμάχους ποιός είναι ο ρόλος μας, τι περιμένουν από 'μας και ποιές είναι οι δικές τους εγγυήσεις. Δικαιούμαστε να τις ζητήσουμε και επαυξημένες μάλιστα: Εχουμε συν στρατευτεί με την ισραηλο-αμερικάνικη μηχανή που το success story της έγινε μούφα στη Συρία.
Όχι αγαπητέ, δε δικαιύμαστε τίποτα απολύτως. Κανείς δεν υποχρεούται να εγγυηθεί τα σύνορά μας, όπως δεν υποχρεούμαστε κι εμείς να εγγυηθούμε τα σύνορα της Λετονίας και της Ουκρανίας. Δεν δικαιούμαστε να ζητήσουμε να χύσουν άλλοι το αίμα τους για εμάς, όπως δεν το κάνουμε εμείς για άλλους. Έχουμε να πολεμήσουμε με συμμάχους απο την Κορέα. Ούτε στο Βιετνάμ στείλαμε στρατό (όπως έκαναν οι Αυστραλοί), ούτε στον Α´Πόλεμο του Κόλπου πολεμήσαμε (ενώ είχε στείλει μάχιμα τμήματα μέχρι και η κουτσή Μαρία), ούτε στο Αφγανιστάν (στείλαμε ένα λόχο Υγειονομικού, ενώ συμμετείχαν με μάχιμα τμήματα μεταξύ πολλών άλλων, Τούρκοι, Αλβανοί και Σκοπιανοί).
Επίσης, οι ΗΠΑ δεν έχουν εγγυηθεί ποτέ σύνορα άλλης χώρας, η τελευταία φορά που έχει γίνει αυτό ήταν το 1939, όταν Αγγλία και Γαλλία εγγυήθηκαν την ακεραιότητα της Πολωνίας. That didnt go well, did it? Το Ισραήλ δεν υπολογίζει σε επέμβαση Αμερικανικών δυνάμεων σε περίπτωση πολέμου, ούτε έχει γίνει ποτέ αυτό, ούτε υπάρχει τέτοια πρόθεση.
Οχι μόνο μούφα αλλά οι πέρσες πήραν και τους S300 που ζητούσαν από τους ρώσους οι οποίοι τους μουλάδες δεν τους έβλεπαν με καθόλου καλό μάτι πριν από το πατιρντί. Τώρα οι αμερικάνοι κορδακίζονται και κάτι μου λέει ότι ρώσοι και κινέζοι περιμένουν και τρίβουν τα χέρια τους. Στα χαρτιά όλα τα σχέδια είναι υπέροχα: του αυτοκράτορα η ρωσία θα του ζήταγε συνθηκολόγηση σε ένα μήνα, οι αμερικάνοι θα έπαιρναν το Ιράκ σε μιά βδομάδα, οι γερμανοί τη ρωσία σε 6 μήνες, ο ΟΗΕ την Κορέα σε 5 τέρμινα κι ο Σαντάμ τα πετρέλαια του Ιράν σε μερικές βδομάδες. Με ποιό ακριβώς πλάνο πάμε να τα βάλουμε με μιά χώρα εξίσου νατοϊκά εξοπλισμένη και 4-5 φορές μεγαλύτερη απ τη δική μας, κάνει να μας το πούν;
