Να προσθέσω κι εγώ τη δική μου εμπειρία...
Όταν πήρα πτυχίο από τη σχολή Νοέμβρη, δεν είχα κάνει χαρτιά για μεταπτυχιακό ή για άλλη σχολή. Δουλειά δεν υπήρχε ανάγκη να κάνω και για στρατό δεν το συζητούσα (θα πάω όσο το δυνατόν αργότερα). Όπως μπορείτε να φανταστείτε κόλλησα στο WoW, όχι υπερβολικά (να χτυπάω κάρτα δωδεκάωρα όπως έχω δει) αλλά το 8άωρο τη μέρα το έτρωγα. Έτσι κι αλλιώς κοινωνικός δεν είμαι, παρέες δεν έπαιζαν αφού είχα σταματήσει τα πάντα... κόλλησα. Το καλοκαίρι που ήρθε έπειτα έκανα χαρτιά για μεταπτυχιακό, πήγα χωριό και καθόμουν να διαβάζω 3-4 ωρίτσες την ημέρα για κάνα δίμηνο. Γύρισα το φθινόπωρο και ομολογώ ότι έπιανα το WoW χωρίς πολύ κέφι, πιο πολύ από περιέργεια γιατί είχαν βγει στο μεταξύ κάτι updates κλπ κλπ... Έδωσα για το ΠΜΣ, πέρασα και τη μέρα που το έμαθα, έκοψα το WoW μαχαίρι. Γράφτηκα σε ωδείο για κιθάρα, άρχισα γερμανικά και φυσικά το ΠΜΣ. Και δεν μού ξαναήρθε η όρεξη να μπω. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν έχεις κάτι δημιουργικό να κάνεις, είναι χίλιες φορές καλύτερα να το κάνεις από το να λιώνεις στον υπολογιστή, πόσο μάλλον να καίγεσαι για κάτι που ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ, άρα δεν έχει σκοπό!
Καμιά φορά χαζεύω κάνα βιντεάκι στο youtube, ok, λέω μπράβο στους τύπους που βλέπω τούμπανα με tier 3 και επικά, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω να λιώσω για κάτι τέτοιο πια...
Αυτά έτσι, για να καταθέσω τη δική μου εμπειρία. Το να αφήνεις τον έρωτα για το WoW και για το κάθε WoW, δεν το συζητάμε, το θεωρώ την ύψιστη ξεφτίλα.
