Ακούγοντας τα Wilson - Λεπτομέρειες
Όσοι σ' αυτό το χώρο ασχολούνται με τον ήχο, γνωρίζουν το όνομα και τη φήμη της Wilson. Εταιρείας που έχει μπει στα σπίτια πολύ απαιτητικών μουσικόφιλων, αλλά και σε Mastering Studio, που επίσης τα θεωρούν κατάλληλα και γι' αυτό το σκοπό. Η φήμη, η ποιότητα και ο κορυφαίος ήχος της Wilson δεν αμφισβητείται από κανένα, έμενε μόνο να διαπιστώσουμε με τα ίδια μας τα αυτιά και μάτια τι είναι αυτό που την κάνει τόσο ξεχωριστή. Να αποκτήσουμε, να νοιώσουμε την εμπειρία.
Φτάσαμε λοιπόν στον Ορφέα αδημονώντας. Στην είσοδο μας περίμεναν κεράσματα: τυρπιτάκια, λουκανικοπιτάκια, κέικ, γλυκά, καφές, αναψυκτικά και όλα τα καλούδια που συνηθίζονται σ' αυτές τις περιστάσεις. Έχω όμως την εντύπωση πως τούτη τη φορά πολύ λίγο τα προσέξαμε. Όλοι είχαμε το νου μας στα Wilson, ανυπομονούσαμε να τ' ακούσουμε και να τα δούμε επιτέλους από κοντά.
Οι οικοδεσπότες μας, Αλέκος Τσακίρης και Ασημάκης Ρεμπούτσικας και όλοι οι άνθρωποι του "Ορφέα" ήσαν φιλόξενοι, πρόθυμοι να δείξουν, να εξηγήσουν, αλλά και να ικανοποιήσουν επιθυμίες μας.
Έφτασε λοιπόν η ώρα, συγκεντρωθήκαμε στο χώρο ακρόασης του καταστήματος και ο Μάκης (ο Ασημάκης Ρεμπούτσικας) ξεκίνησε την παρουσίαση.
Μας μίλησε για την πρόθεση της αντιπροσωπείας να φέρουν και να υποστηρίξουν πλήρως τα Wilson και να επενδύσουν σοβαρά σ' αυτά και για τη σχέση που θέλουν, ως εταιρεία, να έχουν με τους πελάτες τους μέσα στα πλαίσια ενός σοβαρού επαγγελματισμού.
Μας μίλησε για τις μεθόδους κατασκευής που χρησιμοποιεί η Wilson. Που αναθέτει την κατασκευή της καμπίνας σε εταιρείες κατασκευής μουσικών οργάνων. Που γίνεται χειροποίητα και σχολαστικά. Με αποτέλεσμα εκτός από τη βελτίωση της ποιότητας και το αυξημένο κόστος.
Για το ιδιαίτερο σχήμα τους (και πολύ όμορφο). Που έχει σαν σκοπό να φτάνει ο ήχος ταυτόχρονα στον ακροατή απ' όλες τις επί μέρους μονάδες (εν φάσει).
Για τη δυνατότητα που έχουν να ρυθμιστούν, έτσι ώστε το Sweet Spot να συμπέσει ακριβώς με τη θέση ακρόασης.
Για την αρθρωτή (modular) κατασκευή της καμπίνας. Που τα επί μέρους (κινούμενα) τμήματα μπορούν να προσανατολιστούν έτσι ώστε βλέπουν τη θέση ακρόασης και να ρυθμιστεί με ακρίβεια το Sweet Spot.
Για τα τεχνικά τους χαρακτηριστικά. Ο κατασκευαστής ισχυρίζεται ότι τα ηχεία του -παρ' όλο που είναι υπερκατασκευές- είναι επίσης ευαίσθητα και εύκολα σαν φορτία. Και μπορούν να οδηγηθούν από οποιοδήποτε ποιοτικό ενισχυτή. Είναι αυτό αλήθεια; Στη συνέχεια θα είχαμε την ευκαιρία να το διαπιστώσουμε.
Παραθέτω τα
τεχνικά χαρακτηριστικά των Alexia, όπως τα δίνει ο κατασκευαστής στο site του.
[TD="class: NoBr, align: right"]Enclosure Type Woofer:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"](Rear Ported) X-Material[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Enclosure Type Midrange:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"](Rear Vented) X-Material/S-material baffle[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Enclosure Type Tweeter:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"](Sealed) X-Material[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Woofers:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"]8 inches (20.32 cm)
10 inches (25.4 cm)[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Midrange:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"]7 inches (17.78 cm)[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Tweeter:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"]1 inch, Dome (2.54 cm)[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Sensitivity:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"]90 dB @ 1W @ 1m @ 1k[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Nominal Impedance:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"]4 ohms / minimum 2 ohms @ 80 Hz[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Minimum Amplifier Power:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"]20 Watts per channel[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Frequency Response:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"]20 Hz – 32 kHz +/- 3 dB[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"]Overall Dimensions:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"]Height: 53 1/4 inches (135.29 cm) w/spikes
Width: 15 1/4 inches (38.74 cm)
Depth: 21 1/8 inches (53.70 cm)[/TD]
[TD="class: NoBr, align: right"] Approx. System Weight Per Channel:[/TD]
[TD="class: NoBr, align: left"]256 lbs (116.12 kg)[/TD]
Εν τω μεταξύ τα δύο μικρότερα μοντέλα Sophia και Sasha στέκονταν στη γωνία. Αν υπήρχε χρόνος ίσως θα μπορούσαμε να τ' ακούσουμε κι' αυτά. Έμειναν πάντως για την επόμενη φορά.
Αλλά πρώτα ας δούμε αναλυτικά το Set-Up με το οποίο έγινε η επίδειξη κι' έπαιξαν τα Alexia.
Set-Up
[TABLE="class: grid, width: 622"]
[TR]
[TD]
Πηγές[/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD="align: right"]
Πικ-άπ [/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Πλατώ:[/TD]
[TD]
Clearaudio Innovation[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Βραχίονας:[/TD]
[TD]
Clearaudio Universal[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Κεφαλή:[/TD]
[TD]
Clearaudio Da Vinci[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Phono Stage:[/TD]
[TD]
Burmester Phono Preamp 100[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD="align: right"]
CD Player:[/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Burmester 089[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD]
Solid State
Ενισχυτικά[/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD="align: right"]
Προενισχυτής:[/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Burmester 088[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD="align: right"]
Τελικός:[/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Burmester 909[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD]
Λαμπάτα
Ενισχυτικά[/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD="align: right"]
Προενισχυτής:[/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Einstein "The Tube MK II"[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD="align: right"]
Τελικοί: [/TD]
[TD][/TD]
[TD]
2 X Monoblock:
Einstein "The Final Cut MK 60" (OTL)[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD]
Καλώδια[/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD="align: right"]
Καλώδιο Phono:[/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Nordost Valhala[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD="align: right"]
Line Interconnects:[/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Nordost Valhala (όλα)[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD="align: right"]
Καλώδια Ηχείων:[/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Nordost Odin (
Με τα Solid State)[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD]
Nordost Odin (
Με τα Λαμπάτα)[/TD]
[/TR]
[TR]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[TD][/TD]
[/TR]
[/TABLE]
Οι τιμές καταλόγου υπάρχουν στο Site του Ορφέα. Όποιος έχει την περιέργεια, ας κάνει την πρόσθεση!
Κι' έπειτα άρχισε η ακρόαση των Alexia.
Η οποία έγινε σε δύο φάσεις. Η πρώτη με τα Solid State ενισχυτικά (προενισχυτή και τελικό) της Burmester. Και η δεύτερη με τα λαμπάτα ενισχυτικά (προενισχυτή και τελικούς) της Einstein. Με σκοπό να ακολουθηθεί το ίδιο περίπου πρόγραμμα και στις δύο φάσεις.
Δεύτερη φορά που τύχαινε ν' ακούω Wilson, τούτη εδώ όμως ήταν κι' η πιο ολοκληρωμένη.
1η φάση. Soid State.
Ακούσαμε δισκάκια CD κυρίως, αλλά και πικ-απ. Το πρόγραμμα με ξεκίνησε με προκλασσική μουσική (Corelli). Ακολούθησε συμφωνική μουσική (Dvorak, αποσπάσματα από τη Συμφωνία αριθ. 9 "του Νέου Κόσμου") κι' έπειτα τζαζ -γυναικείες φωνές- και πιο ηλεκτρικά ακούσματα.
Πολύ δύσκολο να περιγραφεί ο ήχος του συστήματος που ακούγαμε. Αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε τα Alexia θα τα λέγαμε απόλυτα μόνιτορ. Αναλυτικά, αποκαλύπτουν και την πιο μικροσκοπική λεπτομέρεια. Χωρίς όμως ποτέ να την τονίζουν σε βάρος του συνόλου. Που ρέει χωρίς την παραμικρή προσπάθεια. Εντελώς ουδέτερα. Πλήρως διάφανα. Τα ίδια τα Alexia δεν έχουν στο παραμικρό δικό τους χαρακτήρα. Αναπαράγουν με ακρίβεια και χωρίς δυσκολία, ότι βρίσκεται πίσω από αυτά στην αλυσίδα αναπαραγωγής. Οι αρετές και οι αδυναμίες της ηχογράφησης φαίνονται αμέσως. Και των συνοδών επίσης. Αναπαράγουν λοιπόν τα πάντα. Και πως τα αναπαράγουν! Αβίαστα. Από τις πιο χαμηλές συχνότητες ως τις πιο ψηλές ακούγονται τα πάντα. Ακούγονται χωρίς κόπο όλα τα όργανα, όλες οι φωνές, ότι υπάρχει σε μία ηχογράφηση, αρκεί να υπάρχει. Με ομοιογένεια και πληρότητα σ’ όλο το φάσμα. Πληρότητα, ναι. Αυτή είναι η κατάλληλη λέξη. Η στερεοφωνική τους εικόνα ευρύτατη και εξαιρετική. Ακόμα και για μένα που καθόμουν σε εντελώς λάθος θέση εκτός Sweet Spot στην μπροστινή αριστερή πλευρά του χώρου ήταν ολοφάνερο.
Εδώ μπαίνει ένα άλλο ερώτημα: Πολλοί από μας, στο χώρο μας, έχουν/έχουμε εξαιρετικά ηχεία που διαθέτουν όλα τα στοιχεία και ιδιότητες που περιγράφονται. Τι είναι αυτό το κάτι παραπάνω που έχουν τα Wilson και τα κάνει στην κυριολεξία ξεχωριστά; Μαζί μ’ όλα τα άλλα πιστεύω, η δύναμη. Η ικανότητα του ηχείου να αναπαράγει από τον ψίθυρο ως τον κεραυνό, όπως έλεγε και μια παλιά διαφήμιση. Απαραμόρφωτα, με την ίδια άνεση, με την ίδια ακρίβεια. Είναι ακριβώς αυτό στοιχείο που κάνει όμοια κατά τα άλλα κορυφαία ηχεία να ξεχωρίζουν αναμεταξύ τους. Και η ευαισθησία των ηχείων σε συνδυασμό με την ευκολία που παρουσιάζουν ως φορτία τα κάνουν σ’ αυτό τον τομέα μοναδικά. Κι' όπως συμβαίνει με όλα τα σπουδαία ηχεία σε παρασύρουν να ανεβάζεις όλο και περισσότερο την ένταση, αφού δε νοιώθεις καμμία ενόχληση, που προέρχεται συνήθως από παραμορφώσεις. Κι' ακούς μουσική. Ξεχνάς ότι εκεί υπάρχει σύστημα αναπαραγωγής κι' απλά ακούς μουσική.
2η φάση. Λάμπα.
Στη συνέχεια κι’ αφού μεσολάβησε σχετικό διάλειμμα τα λαμπάτα ενισχυτικά της Einstein αντικατέστησαν τη Burmester στο σύστημα. Σκοπός ήταν μεταξύ άλλων να δειχτεί, αν ευσταθούν οι ισχυρισμοί του κατασκευαστή, ότι τα ηχεία μπορούν να αποδώσουν εξίσου καλά και με μικρούς ποιοτικούς ενισχυτές, όπως εν προκειμένω ένας λαμπάτος (ο συγκεκριμένος με 60 Watt/8 Ω. 45 Watt/4 Ω ανά κανάλι).
Το πρόγραμμα επαναλήφθηκε περίπου το ίδιο. Ήταν ευκαιρία να διαπιστώσουμε τις διαφορές μεταξύ Solid State και λάμπας σε κορυφαίο Set-up. Ο ήχος ήταν παραπλήσιος, όντας ελαφριά πιο ζεστός, με τις υψηλές πιο μαλακές όμως και τα χαμηλά λίγο πιο αδύναμα. Λίγο πιο γλυκός. Επιπλέον οι επιμέρους αδυναμίες σε ηχογραφήσεις είναι, θα έλεγα, λιγότερο εμφανείς από πριν. Όμως κι’ εδώ ο ήχος εξίσου καλός.
Αυξάνοντας την περισσότερο ένταση οι δυό λαμπάτοι τελικοί έδειξαν ότι γρήγορα τερματίζουν κι’ εξαντλούνται, οπότε εκεί φάνηκε και η κυριότερη διαφορά με τους μεγάλους Solid State. Υπ’ όψιν όμως ότι ήδη μιλάμε για αρκετά μεγάλες εντάσεις, επαρκείς για ένα μικρομεσαίο χώρο, αν υποτεθεί ότι αυτός είναι ο σκοπός μας.
Το πρόγραμμά συνεχίστηκε με Diana Krall, το κλασσικό "Take Five" και με κομμάτια που έφεραν μαζί τους οι παρευρισκόμενοι. Με τα ίδια λαμπάτα ενισχυτικά της Einstein και εν συνεχεία επανερχόμενοι στους Solid State της Burmester. Εξαιρετική εντύπωση μου έκανε ένας δίσκος βινυλίου που κρατούσε μαζί του φίλος και μέλος του forum: Ο "Αλέξανδρος Νιέφσκι" του Προκόφιεφ. Σε έκδοση του 1962 από κάποια τσέχικη εταιρεία, αν δεν κάνω λάθος. Στο χορωδιακό μέρος τα ηχεία απέδωσαν έξοχη άρθρωση και σαφήνεια, ενώ οι επί μέρους ομάδες των χορωδών ήταν εμφανέστατες και πλήρεις. Ένα από τα πιο δύσκολα τεστ για οποιοδήποτε ηχείο είναι τα χορωδιακά κομμάτια και τα Wilson το περνάνε με βαθμό πάνω από άριστα.
Ο φίλος και μέλος του forum Γιώργος, ο economo, κρατούσε ένα CD μαζί του με πιο βαριά –ας πούμε ηλεκτρικά- κομμάτια. Και δε νομίζω να έμεινε παραπονεμένος, εδώ που τα λέμε.
Πέρα από τον ήχο τους τα Alexia είναι άξια προσοχής και για την εμφάνιση τους. Έ, λοιπόν διαπρέπουν και σ’ αυτό. Παρά το μέγεθος και τον όγκο τους φαίνονται να μην καταλαμβάνουν χώρο. Ίσως συντελούν σ' αυτό οι σπαστές γραμμές τους. Και με το εξαιρετικό φινίρισμα τους είναι υπόδειγμα αισθητικής.
Η ώρα πέρασε χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε. Ο κόσμος έφυγε κι’ έμεινα να κουβεντιάζω με τον Αλέκο Τσακίρη. Συζητήσαμε για τα Wilson και για τις διαφορές που ακούσαμε ανάμεσα στα ενισχυτικά Solid State και λάμπας. Η δική μου –προσωπική- προτίμηση είναι ξεκάθαρα προς τη δύναμη και τον ρεαλισμό (προσωπική προτίμηση πάντα) των Solid State. Μου εξήγησε ότι ο σκοπός του ήταν να δείξει ότι και ένας κάτοχος ποιοτικού λαμπάτου ενισχυτή μεσαίας ισχύος, όπως αυτός που ακούσαμε, μπορεί να πάρει τα Wilson, χωρίς κατ’ ανάγκη να υποχρεωθεί να αλλάξει εξοπλισμό. Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό αποδείχτηκε.
Ιδιαίτερα οφείλουμε να ευχαριστήσουμε το προσωπικό του καταστήματος και προπάντων τον Αντρέα, που πρόθυμος έτρεχε, βοηθούσε κι’ εξηγούσε και δε χάλασε κανένα χατήρι!
Μία παράλειψη, τόσο δική μας, όσο και του καταστήματος που δεν προβλέφτηκε κατά τη διοργάνωση είναι που δεν έγινε δυνατό εκείνη την ώρα να ακούσουμε ψηφιακά αρχεία και μάλιστα υψηλής ανάλυσης. Θα έπρεπε να είχε στηθεί το ανάλογο Set-up (υπολογιστής, Media Streamer, DAC) από πριν κι' αυτό δεν ήταν δυνατόν εκείνη τη στιγμή.
Αλλά δεν πειράζει. Την επόμενη φορά.
