To παλιό καλό επιχείρημα οτι δεν ακούω ψηφιακά γιατι ακούω "άσους και μηδενικά" είναι μια πλέον εντελώς ξεπερασμένη και έτσι κιαλλιώς ανεδαφική ρήση που έχει τις ρίζες της στην βιαστική και πρόχειρη/πρόωρη υιοθέτηση του ψηφιακού ήχου απο την βιομηχανία της εποχής για λόγους άσχετους με την ποιότητα.
Είναι αλλήθεια οτι το αυξημένο sampling rate η ακόμα αν θές και οι πιό "σοφιστκέ" κωδικοποιήσεις διευκολύνουν πολύ τα πράγματα ως πρός το τελικό αποτέλεσμα και πιστεύω οτι αν απο την δεκαετία του 80 είχε υιοθετηθεί ένα λίγο πιό πλούσιο pcm φορματ πχ 48khz/20bit το παιχνίδι θα είχε κριθεί εδώ και πολύ καιρό.
Πάντως την τελευταία πενταετία η ψηφιακή τεχνολογία έχει κάνει τεράστια άλματα επιτρέποντας πλέον και στο ταπεινό 44/16 να κοντράρει το βινύλιο στα ίσια..
Η όλη ιστορία μου θυμίζει έναν άλλο κλάδο, αυτόν της αεροπορίας. Στα τέλη του σαράντα εμφανίστηκαν τα πρώτα τζέτ, για μία δεκαετία περίπου αν και σε πολύς τομείς ξεπερνούσαν τα κλασσικά ελικοφόρα τα δεύτερα χρησιμοποιούνταν και προτιμούνταν κατα κόρον για τα δικά τους συγκριτικά πλεονεκτήματα επιτρέποντας την κριτική στην νέα τεχνολογία.
Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα (δεκαπέντε περιπου χρόνια μετά) η τεχνολογία τζέτ μαζί με την αεροδυναμική και τα ηλεκτρονικά είχαν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που δεν υπήρχε πλέον περιθώριο σύγκρισης.
Κάπου εδώ βρισκόμαστε και εμείς όσον αφορά τον ψηφιακό ήχο. Και οκ τα παλιά warbirds εξακολουθούν να σκούν απαράμιλη γοητεία ενώ οι ελικοφόροι κινητήρες δεν εγκατελείφθηκαν τελείως αλλα όταν οι υψηλές επιδόσεις/αποδώσεις είναι η απόλυτη προτεραιότητα στο 99% των περιπτώσεων πλέον η έλικα είναι ιστορία..
Μήν παρεξηγηθώ αγαπώ το βινύλιο και λατρεύω τον αναλογικό ήχο, απλά πλέον είμαι πεπεισμένος οτι δεν μουχρειάζεται απαραίτητα το πικάπ η οι μπομπίνες για να τον απολαύσω (τον ποιοτικό αναλογικό ήχο..)