Κάλλη Συνοδινού
Supreme Member
- 17 June 2009
- 3,594
την έχω με Solti
Και φυσικά, αυτό που απολαμβάνω όταν είμαι μαζί σας, είναι να σας ακούω.
26/6 - 6η Συμφωνία του Mahler στο Ηρώδειο.
- Thread starter Κωστας Λυμπεροπουλος
- Start date
την έχω με Solti
Και φυσικά, αυτό που απολαμβάνω όταν είμαι μαζί σας, είναι να σας ακούω.
Δαμιανός Δημητριάδης
Supreme Member
Η ποσότητα των άσπρων τριχών δεν καταμαρτυρεί και τα χρόνια, όπως πιστοποιούν οι παραπάνω συνάδελφοι.
Κοινώς, ούτε μια πενταετία δε μας χωρίζει, κι ας μικροδείχνεις Μανώλη! 
Πάντως αυτό που διέκρινες, δεν ήταν απογοήτευση, αλλά έκπληξη. Και μπορώ να σε διαβεβαιώσω ευχάριστη. Η σκιά που διέκρινες ήταν η παραμένουσα απορία, πως έπεσα τόσο έξω... :hmmmm2:
Πάντως, για εντελώς άσχετους με την παρέα λόγους, ήρθα στη συναυλία σε πολύ προβληματισμένη - για να μην πω κακή - διάθεση και με κάνατε να την ξεχάσω. Ήταν πολύ ωραία. Άντε να τα πούμε και στον Ονιέγκιν (αλλά δεν έχω βγάλει ακόμη εισητήριο - θα κοιτάξω αν βρω αύριο).
I know, την έχω σε βινύλιο
Προτείνω στους διαχειριστές της κατηγορίας το ποστ #152 να αποκοπεί, να γίνει νήμα ανεξάρτητο με τίτλο "Παρουσίαση της Μουσικής κατηγορίας, παράρτημα Κλασσική Μουσική, υποτομέας Mahler" και να συμπεριληφθεί στο στίκυ των παρουσιάσεων της Κλασσικής Μουσικής.:award:
Brucknerian
Senior Member
α σίγουρα έχουμε κι άλλες διαφορές. Πολλές.
πάω στοίχημα για παράδειγμα πως ο συμφωνικός Σούμαν σου αρέσει περισσότερο από τον μινιατουρίστα.
δεν πειράζει.
άμα συμφωνούσαμε σε όλα, η ζωή μας θα ήταν αφόρητα βαρετή.
:ernaehrung004:
Sorry που θα σε απογοητεύσω αλλά ο Σούμαν, τον οποίο λατρεύω, με κερδίζει στο πιανιστικό του έργο και με γοητεύουν ιδιαίτερα τα Novelletten. Μεγάλη αδυναμία και τα Dichterliebe (σπαράζει η ψυχή μου όποτε τα ακούω) και ακολουθούν τα Liederkreis και Frauenliebe und -leben. Βασικά η πιανιστική τέχνη του Schumann είναι θεμελιώδης λίθος για όλο το σημαντικό ρομαντικό πιανιστικό ρεπερτόριο, όπου όλοι θρασύτατα, συνειδητά ή ασυνείδητα έκλεψαν στην κυριολεξία από αυτόν. Brahms, Chopin, Grieg, Liszt κ.λπ. Αν δεν υπήρχε ο Bach (και ο Scarlatti υπό προϋποθέσεις), θα έλεγα ότι το πιανιστικό ρεπερτόριο στηρίχθηκε σε αυτόν (σημ.: φαινόμενο Beethoven δεν επαναλήφθηκε).
BTW o Schumann ήταν και ο 1ος σκουλαρικάς πολύ πριν τους ροκάδαι
Ε ναι αλλιώς δεν θα σε "κουλάντριζα". Να διαφωνούμαι συνεχώς. Έχεις δίκιο, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον
Δημοκηδής
Μέλος Σωματείου
- 23 June 2006
- 10,458
τώρα τον πήδηξες ... άκου που σου λέω ... κι' αυτός τα ίδια λέει : Μπαχ, Σκαρλάτι, Σούμαν ... πω, πω, θα ράγισε η καρδούλα του ...
Brucknerian
Senior Member
Re: Απάντηση: 26/6 - 6η Συμφωνία του Mahler στο Ηρώδειο.
Τον Καρβέλα γιατί δεν τον έβαλες;
(παρακαλούνται οι φίλοι της μουσικής του Καρβέλα να μην παρεξηγηθούν, διόρθωσα μια παράλειψη).
Μια και είπες Ονιέγκιν χθες κοιτούσα ένα DVD παραγωγή της Met. Είχα μια ιδιότροπη συνήθεια, κάποια καλοκαίρια. Έπαιρνα όπερες που δεν είχαν φυσικά Ελληνικούς υπότιτλους και έβαζα εγω Ελληνικούς (αφού μετάφραζα το κείμενο). O Ονιέγκιν είναι ένας από αυτούς του τίτλους (αντικαθιστούσα τα Κινέζικα με Ελληνικά). Τέτοια παρανοϊκά έκανα και με άλλες όπερες (μελετούσα πολύ καλύτερα και το κείμενο μαζί με την μουσική). Τώρα όμως δεν μπορώ να πω, είμαι καλύτερα...
Η ποσότητα των άσπρων τριχών δεν καταμαρτυρεί και τα χρόνια, όπως πιστοποιούν οι παραπάνω συνάδελφοι.
Πάντως αυτό που διέκρινες, δεν ήταν απογοήτευση, αλλά έκπληξη. Και μπορώ να σε διαβεβαιώσω ευχάριστη. Η σκιά που διέκρινες ήταν η παραμένουσα απορία, πως έπεσα τόσο έξω... :hmmmm2:
Πάντως, για εντελώς άσχετους με την παρέα λόγους, ήρθα στη συναυλία σε πολύ προβληματισμένη - για να μην πω κακή - διάθεση και με κάνατε να την ξεχάσω. Ήταν πολύ ωραία. Άντε να τα πούμε και στον Ονιέγκιν (αλλά δεν έχω βγάλει ακόμη εισητήριο - θα κοιτάξω αν βρω αύριο).
Τον Καρβέλα γιατί δεν τον έβαλες;
(παρακαλούνται οι φίλοι της μουσικής του Καρβέλα να μην παρεξηγηθούν, διόρθωσα μια παράλειψη).
Μια και είπες Ονιέγκιν χθες κοιτούσα ένα DVD παραγωγή της Met. Είχα μια ιδιότροπη συνήθεια, κάποια καλοκαίρια. Έπαιρνα όπερες που δεν είχαν φυσικά Ελληνικούς υπότιτλους και έβαζα εγω Ελληνικούς (αφού μετάφραζα το κείμενο). O Ονιέγκιν είναι ένας από αυτούς του τίτλους (αντικαθιστούσα τα Κινέζικα με Ελληνικά). Τέτοια παρανοϊκά έκανα και με άλλες όπερες (μελετούσα πολύ καλύτερα και το κείμενο μαζί με την μουσική). Τώρα όμως δεν μπορώ να πω, είμαι καλύτερα...
Brucknerian
Senior Member
... και δεν έχει άδικο. Το αφήνω να το αιτιολογήσει αν θέλει και σεκοντάρω άνετα αν θέλει...
Brucknerian
Senior Member
I know, την έχω σε βινύλιο
Προτείνω στους διαχειριστές της κατηγορίας το ποστ #152 να αποκοπεί, να γίνει νήμα ανεξάρτητο με τίτλο "Παρουσίαση της Μουσικής κατηγορίας, παράρτημα Κλασσική Μουσική, υποτομέας Mahler" και να συμπεριληφθεί στο στίκυ των παρουσιάσεων της Κλασσικής Μουσικής.:award:
Λάθος σειρά έβαλες. η σωστή σειρά είναι: "Παρουσίαση Μουσικής κατηγορίας, Παράρτημα Mahler, υποτομέας Κλασσικής Μουσικής". Μην ξεχνιόμαστε...
- 17 June 2006
- 14,350
Ράγισε indeed. :worshippy:
Οχι Μπάχ: η μεγάλη τετράδα που σκεφτόταν καθαρά πιανιστικά είναι οι Scarlatti, Schumann, Chopin και Debussy.
Θεωρώ πως ολόκληρη η πιανιστική φιλολογία περιστρέφεται γύρω από αυτούς τους τέσσερις.
- 17 June 2006
- 14,350
και όμως: αν ακούσεις τη Σονάτα του με την Argerich και, στη συνέχεια, με το Demidenko θα δείς τη διαφορά. Και οι δύο έχουν εξαιρετική τεχνική. Αλλά ο Ρώσος είναι όλο πυροτεχνήματα. Στην Argerich αντίθετα αυτό που ακούς είναι ένα υπόκωφο βουερό κύμα, σχεδόν απειλητικό που όμως προκύπτει τόσο φυσικά, τόσο αβίαστα, έτσι που μένεις εκεί να χάσκεις σαν χάνος.
Brucknerian
Senior Member
Χωρίς τον Scarlati δεν θα υπήρχε ο Chopin. Χωρίς τον Bach δεν θα υπήρχε τίποτα. Παραλείπεις πολλά αν έχεις αυτή την θεώρηση.
- 17 June 2006
- 14,350
είπα: "αυτοί που σκέφτονταν καθαρά πιανιστικά".
Δεν θεωρώ τον Μπάχ καθαρά συνθέτη του κλαβιέ.
χωρίς τον Μπάχ;
θα υπήρχε πάντα ο Louis Armstrong και ο Duke Ellington.
Επίσης τεράστια μεγέθη, αλλά σε μιά άλλη αυτοσχεδιαστική παράδοση
Δεν θεωρώ τον Μπάχ καθαρά συνθέτη του κλαβιέ.
χωρίς τον Μπάχ;
θα υπήρχε πάντα ο Louis Armstrong και ο Duke Ellington.
Επίσης τεράστια μεγέθη, αλλά σε μιά άλλη αυτοσχεδιαστική παράδοση
Brucknerian
Senior Member
Κι όμως... Η τεχνική της Argerich τα φέρνει αυτά... Άκουσε το πιο προσεκτικά και θα δεις ότι έχω δίκιο. Τεχνική δεν σημαίνει απαραίτητα επίδειξη δεξιοτεχνίας (πυροτεχνήματα), αν και ο Liszt προσφέρεται για αυτό. Τεχνική είναι και η θολούρα που μπορεί δημιουργήσει κάποιος, π.χ (εδώ για παράδειγμα θαυμάζω τον Pogorelich, που κάποιοι του αυστηρού σύγχρονου ωδείου δεν μπορούν να καταλάβουν την τεχνική του, σε σημείο που να λένε ότι ακυρώνει κάποια έργα - κάπου ίσως το κάνει). Και εδώ ας ξεχωρίσω την τεχνική από την πρακτική, που η τελευταία μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα. Ο συναισθηματισμός και η εμπλοκή η συναισθηματική είναι πολύ πιο αναγκαίος σε άλλους συνθέτες. Στον Liszt βάζεις την τεχνική, κάνεις την προσευχή σου να αντέξουν οι ώμοι,οι πλάτες σου, γενικότερα το σώμα σου και όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους.
Brucknerian
Senior Member
είπα: "αυτοί που σκέφτονταν καθαρά πιανιστικά".
Δεν θεωρώ τον Μπάχ καθαρά συνθέτη του κλαβιέ.
χωρίς τον Μπάχ;
θα υπήρχε πάντα ο Louis Armstrong και ο Duke Ellington.
Επίσης τεράστια μεγέθη, αλλά σε μιά άλλη αυτοσχεδιαστική παράδοση
O Bach ήταν και συνθέτης πληκτροφόρων μια και ο ίδιος ιστορικά δεξιοτέχνης. Απλά ήταν συνθέτης και για όλα τα άλλα.
Για τους άλλους... η κακία της ημέρας: Ευτυχώς που υπάρχει ο Bach (sorry η jazz μου φέρνει ζαλάδα, can't help it, can't do anything) Η αναφορά μου ήταν στα ονόματα που ανέφερες και σε εκείνα που παρέλειψες. Χωρίς τον Bach υπήρξαν και πλείστοι άλλοι αν το γενικεύσουμε.
- 17 June 2006
- 14,350
και ο Χαίντελ ήταν εκπληκτικός δεξιοτέχνης.
αλλά η βασική του συνεισφορά δεν είναι οι Σουίτες για Πλήκτρα.
το ίδιο -και περισσότερο ίσως- ισχύει για τον Κάντορα: το παιχνίδι με τις φωνές είναι το πάν. Είτε στα πλήκτρα, είτε στα χορωδιακά είτε σε οτιδήποτε άλλο έγραψε.
- 17 June 2006
- 14,350
Brucknerian
Senior Member
Ναι συμφωνώ, αλλά μην ξεχνάς ότι τα πληκτροφόρα (πιάνο, τσέμπαλο κ.λπ) είναι μουσικά όργανα με πολυφωνική φύση, εκ των πραγμάτων όποτε ο Μπαχ δεν μπορεί να εξαιρεθεί τον πιανιστικών συνθετών (ειδικά αν ρωτήσεις τους πιανίστες...) με αυτή την δικαιολογία. Το αντίθετο μάλιστα. Άλλο αν στον Ρομαντισμό είχαμε μια αποκοπή από την "παλαιά" πολυφωνική φόρμα.
Όσο για τον Μπαχ και τον Χεντελ, ήταν αυτό που λέμε total musicians. Οι σουίτες του Χέντελ είναι διαμαντάκια πάντως, κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί. Φυσικά η ζωή του δεν τον επέτρεψε να αφήσει να δώσει κάτι άλλο, μια και βρέθηκε σε μια μητρόπολη όπου επικεντρώθηκε σε όπερες και ορατόρια, η ποσότητα των οποίων είναι τεράστια. Αυτό δεν μειώνει καθόλου τις σουίτες του ως έργο (στην Αθήνα όταν ήμουν παίξαμε την Passacaglia, υπέροχο κομμάτι). Από την άλλη ο Μπαχ (και ο Χαϋδν ύστερα), πέραν της θητείας του ως κάντορας, πέρασε και από τον Κέτεν και εκεί του δόθηκε η ευκαιρία να μας αφήσει μουσική για σόλο όργανα και αντίστοιχες δημιουργίες.
Brucknerian
Senior Member
Amateurs...
Σκύθες και Πάρθοι :icon15:
:aetsch:
Έλα τώρα... Ξέρεις πως το λέω... :BDGBGDB55:
- 17 June 2006
- 14,350
και άλλοι συνθέτες έγραψαν για το πιάνο, μερικοί μάλιστα έγραψαν αριστουργήματα (Μπετόβεν, Σούμπερτ).
Η τετράδα που αναφέρω όμως έχει καθαρά πιανιστικό thinking.
Και καθένας από τους 4, πήρε το πιάνο και το πήγε αλλού: καθένας τους αποτελεί ένα μεγάλο βήμα εξελικτικά: μετά από αυτόν, τίποτα δεν παρέμεινε το ίδιο.
Εννοείται ότι ο Κάντορας ήταν τεράστιο ειδικό βάρος.
Ο Σοπέν τον λάτρευε. Τον χρησιμοποίησε μάλιστα σαν αφετηρία πλειστάκις.
Αλλά η γραφή του Σοπέν είναι τελείως ιδιαίτερη και πάρα πολύ πρωτοποριακή. Οι αναφορές της, όπου υπάρχουν, είναι καλά κρυμένες.
Αυτό που ακούς, σε κάθε έναν από τους 4, είναι ένας καινούργιος κόσμος.
το κουφό είναι πως φαίνεται σαν σκυταλοδρομία: λες και καθένας τους παίρνει τη σκυτάλη από τον αμέσως προηγούμενο (Σκαρλάττι-Σούμαν-Σοπέν-Ντεμπυσσύ).
Αυτό επ ουδενι σημαίνει πως ενδιάμεσα δεν γράφονταν αριστουργήματα.
Brucknerian
Senior Member
Εντάξει. Όμως και με τον Beethoven μετά τις σονάτες τους τίποτα δεν ήταν ίδιο στο πιάνο. Εκείνο που θέλω να πω είναι πως αν το πάρουμε "καθαρά" πιανιστικό thinking ίσως να έχεις δίκιο. Πιστεύω όμως, ότι το μουσικό thinking (μουσικότητα), ήταν η αφετηρία και η κινητήρια δύναμη τους εντος και εκτός των 4 που θέτεις. Aν είναι να μιλήσουμε για καθαρά πιανιστικό thinking τότε θα πρέπει να βάλουμε τον Hummel και τον Czerny ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ στο παιχνίδι. Το κάνουμε;