Το κράτος είμαστε εμείς.
Εμείς που ψηφίζουμε για να βάλουν το παιδί μας στο δημόσιο.
Εμείς που ψηφίζουμε για να νομιμοποιηθεί το αυθαίρετο μας.
Εμείς που συνεχίζουμε τη μοναρχία ψηφίζοντας εδώ και μισό αιώνα τα παιδιά και τα ανήψια των πρωθυπουργών.
Εμείς που ψηφίζουμε ηθοποιούς, τραγουδιστές, αθλητές και δημοσιογράφους για να μας διοικήσουν.
Εμείς που ψηφίζουμε ότι ψήφιζε ο μπαμπάς και η μαμά μας.
Εμεις που ψηφίζουμε ότι ήταν ο παππούς μας στον εμφύλιο.
Εμείς που ψηφίζουμε όποιον έδωσε 50 ευρώ παραπάνω το μήνα στον κλάδο μας.
Εμείς που κλέβουμε φόρους για να κυκλοφορούμε με Μερσεντές.
Εμείς που πάμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία και νομίζουμε ότι μας κάνει Χριστιανούς.
Εμείς που πιστεύουμε ότι για την κατάντια τις χώρας φταίνε τα ξένα κέντρα και η Τουρκοκρατία.
Εμείς που πιστεύουμε το ότι επειδή γεννηθήκαμε Έλληνες, μας κάνει καλύτερους από τον κάθε Κουτόφραγκο.
Εμείς που πιστεύουμε ότι ο ακτιβισμός είναι για τους αναρχικούς και τους περιθωριακούς.
Εμείς που υποβαθμίζουμε τα προσόντα και τις ικανότητες του γείτονα και του συναδέλφου επειδή ξεπερνούν τα δικά μας.
Εμείς που αποθεώνουμε τα υλικά σύμβολα του πλούτου και τους εκφραστές τους.
Εμείς που έχουμε ανάγει σε ύψιστη πηγή μόρφωσης και αλήθειας την τηλεόραση.
Εμείς που θεωρούμε μόρφωση την απομνημόνευση και τη συλλογή πιστοποιήσεων.
Εμείς που επικαλούμαστε τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη χωρίς να τους έχουμε διαβάσει ποτέ.
Εμείς που η κοινωνική αλληλεγγύη συνοψίζεται στο "να μην πάρουν αυτοί παραπάνω από εμάς"
Εμείς που θεωρούμε την πρόβλεψη, το σχεδιασμό, την καινοτομία, την έρευνα, ουτοπίες.
Εμείς που ευνοούμε το συγγενή και το φίλο μας "ως οφείλουμε" και ας είναι άχρηστος και ας έχει άδικο.
Εμείς που είμαστε πάντα στη θεωρία οι πρώτοι και οι καλύτεροι, αλλά όποτε στραβώνει η πράξη φταίει η αναξιοκρατία, η γκαντεμιά και ο καιρός.
