Αδεια λόγια που τα σκορπά ο αέρας μέσα στα καμένα...»
(Από το ρεπορτάζ των ημερών, «Ε» 30.VIII.2007)
.............................................
Τι μούγγα είναι αυτή και τι σιωπή;!
Τι άκρα του τάφου σιγή για τη σφαγή των αμνών;!
Πού είναι οι τράγοι οι ταγοί και τα μπροστοκρίαρα;
Πού είναι -πλην Λακεδαιμονίων- οι διανοούμενοί μας, οι καλλιτέχνες και οι θεράποντες των γραμμάτων;
Πού είναι όλοι αυτοί των οποίων ουρανομήκης η βοή τρομοκρατεί τους ουρανούς κάθε φορά που οι αδαείς πολιορκούν μια μπιενάλε;
Πού είναι όλοι αυτοί οι ευαίσθητοι των οποίων οι δηλώσεις σαν σεντόνια καλύπτουν τις σελίδες των εφημερίδων υπερασπίζοντας το δικαίωμα των καρπουζιών να βιάζονται ελεύθερα κι αβίαστα στις γκαλερί;
Η χώρα κατά μέρος που δύσκολα αντέχεται, κάηκε -στην Ηλεία κάηκαν και κάποια καρπούζια- παρά το μέγεθος της συμφοράς (των καρπουζιών), δυσανάλογα ευάριθμοι ταγοί ταράχθηκαν.
Γιατί;
Να δεχθούμε ότι ορισμένοι, εκείνη την ημέρα έλειπαν απ' την Αγορά και τα παζάρια, είχαν πάει προς επιχορήγησίν τους. Να δεχθούμε ότι κάτι άλλοι την ίδια ημέρα παρηγορούσαν στο Πραιτώριο και το Πρυτανείο των κυβερνητών τα έργα που σπάραζαν στο κλάμα.
Να δεχθούμε ότι κι ορισμένοι εδονούντο κατά τω πνεύματι εις σφαίρας εμπνεύσεως ανωτέρας, όμως
δεν ένοιωσαν από 'κεί ψηλά την κάπνα των φυτών και την τσίκνα των ζώων; Δεν πέρασαν από δίπλα τους οι ψυχές των κεκαυμένων ανερχόμενες; δεν τις ένοιωσαν; γιατί σιωπούν; πού στο διάολο
και πού στον Αδη είναι η φωνή τους και δεν ακούγεται;
Πλην Λακεδαιμονίων - οι άλλοι μόνον κάτι δηλώσεις ψόφιες.
Κατά τα άλλα σιωπή.
Οχι σιωπή σαν τη «σιωπηλή κραυγή διαμαρτυρίας» όσων συγκεντρώθηκαν προχθές στο Σύνταγμα κι άλλες πλατείες της χώρας. (Κάπως αριστοκρατική κι ολίγον αφ' υψηλού αυτή η επιλογή της βουβής διαμαρτυρίας
που δεν θέλει να ανακατώνεται ο εαυτός της με μπανάλ μορφές αγώνα κι άλλες μπρουταλιτέ, αλλά τίμια· τίμια με τον τρόπο τού σκέπτεσθαι και το στυλ της - νοιώθεται).
Οι άλλοι;
*****
Εχουν κάνει πολλή ζημιά στην τέχνη η επιχορήγηση, η ανάθεση, η επιδότηση, η χορηγία κι όποιοι άλλοι τρόποι διασποράς του μπεζαχτά έχουν επινοηθεί.
Εν πρώτοις στην ίδια.
Πολλοί, επί παραδείγματι, που ζωγραφίζουν και εκθέτουν για να επιχορηγηθούν, θα έπρεπε να επιχορηγούνται για να μην εκθέτουν.
(Ενα μέρος του ποσού που μαζεύεται για τους πυροπαθείς, θα μπορούσε να διατεθεί για αυτόν τον ευγενή, ευγενέστερο θα προσέθετα, σκοπόν). Κατά τα λοιπά:
Ενα μέρος της χώρας κάηκε. Κι ένα άλλο θα καεί. Κι άλλο μετά. Το σύστημα που την καίει κατά το σώμα, στη γη, τα δάση, το χρηματιστήριο, τα ασφαλιστικά ταμεία, την έχει ήδη κάψει στο μυαλό και την ψυχή - έχει βγάλει τα μάτια των τηλεθεατών
έχει κουφάνει κόσμο
έχει μπουκώσει κόσμο (ή, μάλλον, άλλους τούς μπουκώνει κι άλλους τούς φιμώνει)
κι έχει ξεδοντιάσει τις φωνές.
Κι έτσι ξεπέσαμε! απ' τους γίγαντες στους ψίθυρους. Που επιπλέον ροκανίζουν με βουλιμία (επιχορηγούμενη) τους γίγαντες που μας απέμειναν.
Κι έτσι το πολύ που έμεινε να μας ανήκει είναι κάνα κλισέ.
Εμβριθές (κι επί εικοσαετίαν τουλάχιστον μηρυκαζόμενο, ώστε να το έχει εμπεδώσει κι ο τελευταίος αναγνώστης λαϊφστάιλ ανά τις καφετέριες της επικράτειας).
Λόγου χάριν η χλωρίς και η πανίς σε αντίθεση (γιατί σε αντίθεση) με τα αγάλματα! - τι πρέπει να σώσουμε πρώτο; (ούτε καν οι άνθρωποι; η χλωρίς και η πανίς!).
Προτείνω να σώζουμε πρώτα τη χλωρίδα! και, κυρίως, τα κουκούτσια, είναι η πρώτη ύλη του μυαλού.
Ο Ερμής είναι και το τοπίο του. Αλλά κανένα τοπίο δεν είναι ο Ερμής.
*****
Θυμάμαι τον δάσκαλό μου των Ελληνικών να μας λέει (διότι, ως παιδιά, παιδαριώδεις ερωτήσεις κάναμε) ότι: αν θα έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στον Ερμή και τη ζωή του τελευταίου των θνητών, θα διάλεγε υπέρ της ζωής του ανθρώπου. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στη δική του ζωή και τον Ερμή, θα έδινε για τον Ερμή τη ζωή του.
Οπερ έδει δείξαι
και συ, μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη, δεν έκοβες το χέρι σου; Και συ, μωρέ Νικηταρά, τι κάθεσαι και κλαις τα Τουρκάκια που 'σφαξες;
Εδώ ευδοκιμούν οι ουτιδανοί που σταυρώνουν έναν Μίκη Θεοδωράκη - τι κλαις;
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 1.ΙΧ.2007
[email protected]
Νά ένα κείμενο πού δεν αφορά στα ´εκσυγχρονιστήρια´και τών δυό και στίς ουρές τους πού τσακίσανε τον τόπο στό όνομα τής δήθεν ανάπτυξης και κατασκευασαν σύν τοίς άλλοις και μιά επιδοτούμενη τέχνη σχεδόν ανύπαρκτη ξεχνώντας φυσικά και τήν ιστορία τους.
Υπάρχει και η άλλη Ελλάδα ,μόνον πού χάνεται μερικές φορές μέσα στίς κραυγές τών ολίγιστων.................