- 19 September 2007
- 619
Παρακολουθώ το φόρουμ, πρωί με τον 1ο καφέ ή βράδυ όταν έρχεται ο χρόνος της ηρεμίας, για να μη πάω σπίτι «γεμάτος» από την πίεση της εργάσιμης που τελείωσε…
Δε μπορώ να καταλάβω, γιατί υπάρχει αυτή η ένταση στο φόρουμ από ορισμένους, είτε επαγγελματίες, είτε χομπίστες!
Δέχομαι το υποκειμενικό «δε μου αρέσει» αλλά το αντικειμενικό «είναι πράγματι καλό» που είναι?
Δέχομαι τη γνώση, είτε θεωρητική, είτε πρακτική, είτε το συνδυασμό των δύο (ιδανικό) αλλά ο σεβασμός στην άποψη του θεωρητικού ή του πρακτικού που είναι?
Γιατί πρέπει, όλοι να συμφωνούν με όλους, γιατί δεν υπάρχει εξίσου καλό μηχάνημα με κάποιο άλλο, γιατί το «δικό» μου πρέπει να είναι καλύτερο από του «άλλου»?
Γιατί ορισμένοι, την έχουν «στημένη» σε κάποιο θέμα, ψάχνοντας την ευκαιρία να επιτεθούν με την 1η ευκαιρία και ας μην έχει δοθεί –ουσιαστικά- αφορμή γι’ αυτό?
Πρέπει να γράψουμε κάτι, ότι και να είναι, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις, θετικές ή αρνητικές, μόνο και μόνο για να «φανούμε», να δείξουμε ότι «υπάρχουμε»?
Γιατί το «έργο» μας, πρέπει να είναι αντιπαραθέσεις σε φόρουμ αντί να είναι η «σιωπή» μας ευκαιρία για γνώση, αναβάθμιση και προσφορά στη μετέπειτα συζήτησή μας?
Θεωρούμε ότι τα έχουμε μάθει όλα, τα γνωρίζουμε όλα, είμαστε οι αλάνθαστοι, ότι δεν υπάρχει πια βελτίωση για εμάς, δεν υπάρχουν νέες εμπειρίες να αποκτήσουμε ή να μοιραστούμε?
…εντάξει, δέχομαι ότι κάποιοι επαγγελματίες νοιώθουν να απειλούνται, να μοιράζεται η πίτα σε περισσότερα κομμάτια… οι χομπίστες όμως?
Άνθρωποι, οι οποίοι έκαναν εγγραφή στο φόρουμ, για να μοιραστούν την άποψη τους για τη μουσική, τον ήχο, τα μηχανήματα με άλλους, οι οποίοι είναι εξίσου «μοναχοί» στο «σπορ» που ονομάζεται high fidelity, γιατί είναι σε μία συνεχή αντιπαράθεση, σε μία συνεχή άμυνα ή επίθεση?
Τι έχουν να μοιράσουν, τι έχουν να κερδίσουν, τι έχουν να χάσουν?
Καληνύχτα σας και καλό μήνα.
ΥΓ Παρακαλώ τη διαχείριση, αν είμαι εκτός θέματος, να μεταφερθεί η απορία μου στην ανάλογη κατηγορία.
Δε μπορώ να καταλάβω, γιατί υπάρχει αυτή η ένταση στο φόρουμ από ορισμένους, είτε επαγγελματίες, είτε χομπίστες!
Δέχομαι το υποκειμενικό «δε μου αρέσει» αλλά το αντικειμενικό «είναι πράγματι καλό» που είναι?
Δέχομαι τη γνώση, είτε θεωρητική, είτε πρακτική, είτε το συνδυασμό των δύο (ιδανικό) αλλά ο σεβασμός στην άποψη του θεωρητικού ή του πρακτικού που είναι?
Γιατί πρέπει, όλοι να συμφωνούν με όλους, γιατί δεν υπάρχει εξίσου καλό μηχάνημα με κάποιο άλλο, γιατί το «δικό» μου πρέπει να είναι καλύτερο από του «άλλου»?
Γιατί ορισμένοι, την έχουν «στημένη» σε κάποιο θέμα, ψάχνοντας την ευκαιρία να επιτεθούν με την 1η ευκαιρία και ας μην έχει δοθεί –ουσιαστικά- αφορμή γι’ αυτό?
Πρέπει να γράψουμε κάτι, ότι και να είναι, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις, θετικές ή αρνητικές, μόνο και μόνο για να «φανούμε», να δείξουμε ότι «υπάρχουμε»?
Γιατί το «έργο» μας, πρέπει να είναι αντιπαραθέσεις σε φόρουμ αντί να είναι η «σιωπή» μας ευκαιρία για γνώση, αναβάθμιση και προσφορά στη μετέπειτα συζήτησή μας?
Θεωρούμε ότι τα έχουμε μάθει όλα, τα γνωρίζουμε όλα, είμαστε οι αλάνθαστοι, ότι δεν υπάρχει πια βελτίωση για εμάς, δεν υπάρχουν νέες εμπειρίες να αποκτήσουμε ή να μοιραστούμε?
…εντάξει, δέχομαι ότι κάποιοι επαγγελματίες νοιώθουν να απειλούνται, να μοιράζεται η πίτα σε περισσότερα κομμάτια… οι χομπίστες όμως?
Άνθρωποι, οι οποίοι έκαναν εγγραφή στο φόρουμ, για να μοιραστούν την άποψη τους για τη μουσική, τον ήχο, τα μηχανήματα με άλλους, οι οποίοι είναι εξίσου «μοναχοί» στο «σπορ» που ονομάζεται high fidelity, γιατί είναι σε μία συνεχή αντιπαράθεση, σε μία συνεχή άμυνα ή επίθεση?
Τι έχουν να μοιράσουν, τι έχουν να κερδίσουν, τι έχουν να χάσουν?
Καληνύχτα σας και καλό μήνα.
ΥΓ Παρακαλώ τη διαχείριση, αν είμαι εκτός θέματος, να μεταφερθεί η απορία μου στην ανάλογη κατηγορία.
